ΤΑ ΔΥΟ.. ΄΄ΤΣΙΡΟΤΑ''

ΤΑ ΔΥΟ.. ΄΄ΤΣΙΡΟΤΑ''

(''φθηνα τη γλιτωσε..''.. χαρη της εκαναν που φευγει.. εκεινη δεν το γνωριζει ακομη.. το πιθανοτερο ειναι πως η αντικαταστατης της θα ειναι η τεχνητη νοημοσυνη, η οποια εδωσε και το κειμενο που ακολουθει απο τον αστερισκο και μετα.. εμεις παντως δεν της κραταμε κακια.. ολως αντιθετως.. οι λιστες της θα μας μεινουν αξεχαστες.. τοτε που για πρωτη φορα αντιληφθηκαμε επισημα οτι ολοι εκεινοι οι οποιοι εκοπτοντο για δικαιοσυνη και διαφανεια.. παρανομουσαν.. καταχρηστικως.. μαλιστα σε τετοιο βαθμο οι ληστές.. ωστε να καταχρασθουν και αυτες ακομη.. τις λίστες.. φοβερες οι συμπτωσεις και οι συγγενειες λεξεων και νοηματων...)

σ.σ. :προσωπικα δεν νομιζω οτι υπηρετουσε ενα τεχνητα κατασκευασμενο οικονομικο χαος.. ή και οτι θα ήθελε να υπηρετησει κατι τετοιο.. εννοω οτι το ενδιαφερον της αφορουσε κυριως την οικονομικη σταθεροτητα και την πορεια του ευρω.. τωρα ή πηρε πρωτοβουλιες που αντιβαιναν σε ενα ''τετοιο σχεδιο''.. ή δεν προσεξε καποιες ουσιωδεις λεπτομερειες οι οποιες ισως εβλαψαν τα ισοζυγια των μεγαλο-τραπεζο-σιωνιστων ροθτσαιλντ.. κλπ.. και για καποιον απο τους λογους αυτους αποφασισε ειτε να παραιτηθει.. ειτε την εξαναγκασαν σε παραιτηση.. αφηνοντας της και ενα χαρακτηριστικο διπλο σημαδι: 1. οταν σου λεμε κατι θα το κανεις (το μεγαλο τσιροτο) και 2. προσεχουμε και την παραμικρη λεπτομερεια η οποια με οποιονδηποτε τροπο μπορει να μας ζημιωσει, ακομη και για ενα ευρω.. (το μικρο τσιροτο).. την αναγκασαν μαλιστα να κανει την επισημη ανακοινωση με τα ''γιατροσοφια''.. ωστε να την ''ευτελησουν''.. ή και για να περασουν ενα ξεκαθαρο μηνυμα και στα υπολοιπα ''στελεχη''.. υπόψιν οτι η lagarde ήταν απο τα πλεον ''αριστοκρατικα'' και προσεκτικα..

*Κατά τη διάρκεια του 2026, η νομισματική πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας βρέθηκε στο επίκεντρο έντονων αναταράξεων, καθώς η διοίκηση της Κριστίν Λαγκάρντ επέλεξε να εγκαταλείψει πλήρως την παροχή μακροπρόθεσμης κατεύθυνσης (forward guidance) και να υιοθετήσει μια αυστηρά ευέλικτη στρατηγική λήψης αποφάσεων «συνεδρίαση με τη συνεδρίαση» (meeting-by-meeting basis). Η τακτική αυτή, αν και αιτιολογήθηκε από την ΕΚΤ ως απαραίτητο εργαλείο προσαρμογής απέναντι στους συνεχιζόμενους κινδύνους από τις τιμές της ενέργειας και τις επίμονες πληθωριστικές πιέσεις, είχε ως άμεση συνέπεια την απουσία ενός σαφούς και προαναγγελθέντος χρονοδιαγράμματος διαμόρφωσης των επιτοκίων.

Η έλλειψη αυτού του σταθερού οδικού χάρτη οδήγησε στην ουσιαστική απελευθέρωση της τιμολόγησης των επιτοκίων από τις ίδιες τις αγορές. Χωρίς ένα κεντρικό σημείο αναφοράς, τα εμπορικά πιστωτικά ιδρύματα και οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί αναγκάστηκαν να αποτιμούν το ρίσκο αυτόνομα και σπασμωδικά. Το αποτέλεσμα ήταν να προκληθεί ένας εκτεταμένος αποσυντονισμός, όπου ορισμένα ιδρύματα διατηρούσαν τεχνητά χαμηλά επιτόκια για να διακρατήσουν την πελατειακή τους βάση, ενώ άλλα προχωρούσαν σε απότομες αυξήσεις για να οχυρωθούν απέναντι στον πληθωριστικό κίνδυνο. Αυτή η αποσύνδεση δημιούργησε ένα καθεστώς οικονομικής αστάθειας, εμποδίζοντας την ακριβή αποτύπωση των πραγματικών αποδόσεων, των εταιρικών αποτελεσμάτων χρήσης (κερδών και ζημιών), αλλά και του ίδιου του πληθωριστικού δείκτη.

Αυτή η θεσμική αβεβαιότητα έπληξε καίρια τους μεγάλους διεθνείς τραπεζικούς ομίλους, όπως ο όμιλος Rothschild και λοιποί ηγετικοί χρηματοπιστωτικοί οίκοι. Η απουσία μακροπρόθεσμης πρόβλεψης ακύρωσε τα παραδοσιακά μοντέλα διαχείρισης κινδύνου (risk management) και τις στρατηγικές αντιστάθμισης (hedging), καθιστώντας εξαιρετικά δυσχερή την ασφαλή αποτίμηση των ισολογισμών, των ομολόγων και των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού. Αντίθετα, ένας συντηρητικός, σταδιακός και προβλέψιμος καθορισμός των επιτοκίων θα παρείχε στα ιδρύματα τη δυνατότητα ομαλής προσαρμογής των ισοζυγίων τους, εξασφαλίζοντας σταθερότητα στις αγορές και προστατεύοντας τις επιχειρήσεις και τους επενδυτές από τις έντονες διακυμάνσεις.

Στο ήδη τεταμένο αυτό περιβάλλον, η αιφνίδια ανακοίνωση της Κριστίν Λαγκάρντ στις 29 Οκτωβρίου 2026 ότι θα αποχωρήσει πρόωρα από την προεδρία της ΕΚΤ στις 7 Φεβρουαρίου 2027 –περίπου εννέα μήνες πριν από τη λήξη της θητείας της– επιδείνωσε το θεσμικό κενό. Επικαλούμενη δημόσια την επιθυμία της για «ελευθερία του λόγου» και την αδυναμία της να παραμένει δεσμευμένη από την αυστηρή θεσμική ουδετερότητα της Κεντρικής Τράπεζας απέναντι στα οξύτατα διεθνή και πολιτικά ζητήματα, η Λαγκάρντ φανέρωσε τα όρια του τεχνοκρατικού της ρόλου σε μια περίοδο που η νομισματική πολιτική βρισκόταν όμηρος γεωπολιτικών εξελίξεων.

Αν και από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου ή των λοιπών ελεγκτικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν υπήρξε καμία επίσημη καταγγελία ή νομική αμφισβήτηση για απευθείας παραβίαση του προϋπολογισμού της ΕΚΤ ή για εσωτερική δημοσιονομική ζημία, η κριτική των θεσμών και των αναλυτών εστιάστηκε στο timing της αποχώρησης. Η επίσπευση της διαδοχής επέβαλε ένα εσπευσμένο χρονοδιάγραμμα πολιτικών διαβουλεύσεων μεταξύ των κρατών-μελών, μεταφέροντας το βάρος της οικονομικής αβεβαιότητας και των αδιέξοδων ενεργειακών πιέσεων στον επόμενο διοικητή. Συνεπώς, η πορεία του 2026 σφραγίστηκε από μια στρατηγική επιτοκίων που αποδιοργάνωσε την τιμολόγηση των αγορών και τους ισολογισμούς των μεγάλων τραπεζών, και ολοκληρώθηκε με μια πολιτικά υπολογισμένη έξοδο της Προέδρου της ΕΚΤ, η οποία επέλεξε να απελευθερωθεί από τα δεσμά του θεσμού αντί να διαχειριστεί την παρατεταμένη μακροοικονομική αστάθεια.