ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΙΧΝΗ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΚΑΙ ''ΞΕΝΟΥ'' ΝΑΞΙΟΥ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

 

 ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΙΧΝΗ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΚΑΙ ''ΞΕΝΟΥ'' ΝΑΞΙΟΥ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΣΤΗΝ NAMUR ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ MAINZ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 17 ΑΙΩΝΕΣ     

                                          

                                             

               SAINT AUBAIN DE NAMUR BELGIQUE ET-UND SAΝCTUS  ALBANUS  VON MAINZ

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΞΕΝΟΥ 

ΕΙΣ ΗΧΟΝ Α΄ (ΤΟΝ ΤOY ΑΘΩ..)

Της Ναξίας τον γόνον 

Μαγεντίας το κλέισμα

τον εσχάτοις χρόνοις φανέντα

Ξένον ΙεροΜάρτυρα

Κεφαληφόρον Αγιον πιστοί

υμνήσωμεν εν υμνοις και ωδαίς

ειρηναίος παρά τον Ρήνον τον ποταμόν

την Πίστιν διετράνωσεν

Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ

Δόξα τω σε θαυμαστώσαντι

Δόξα τω ενεργούντι δια σου

πάσιν ιάματα

 

 

                                                                                     

τεκμαρτη καταθεσις

περι του Αγιου Αlbanus με την ευχη του Αγιου και την Χαρι του Παναγαθου Θεου

                 

                                                                                        Η ΛΕΙΨΑΝΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ 

                                                                                        SAINT AUBAIN (SAINT ALBANUS) ΣΤΗΝ NAMUR TOY ΒΕΛΓΙΟΥ

  O ΜΕΓΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΛΛΗΝ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΣ ΑΓΙΟΣ ΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΟ ΒΕΛΓΙΟ, ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΛΕΙΨΑΝΟΘΗΚΗ ΤΟΥ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΜΩΝΥΜΟ ΝΑΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ NAMUR, ΩΣ SAINT AUBAIN TOY ΟΠΟΙΟΥ TO KANONIKO ΕΠΙΣΗΜΟ ΟΝΟΜΑ EINAI SAINT ALBANUS ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΣΤΟ ΜΟGONTIACUM-MOGUNDIA(ΜΑΓΕΝΤΙΑ)-ΣΗΜΕΡΙΝΟ MAINZ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΛΕΓΕΤΑΙ GARTENFELD ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΡΗΝΟ ΠΟΤΑΜΟ ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΑΠΟΤΟΜΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ, ΕΒΑΔΙΣΕ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΣ ΕΩΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟ ΛΟΦΟ ΠΟΥ ΦΕΡΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ (ALBANSBERG) ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΕΘΕΣΕ ΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ TOY ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΕΤΑΦΗ

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΕΙΣ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟΝ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΝ ΝΑΞΙΟΝ ΤΩ ΓΕΝΕΙ, ΞΕΝΟΝ ΠΑΡ΄ΗΜΙΝ ΑΓΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

  Με βαση επιπονη αναζητηση και συνδυαστικη εξεταση  διαθεσιμων πηγων και   παραθεση των εγκυροτερων και συμφωνουντων Εκκλησιολογικα, ιστορικα  γεωγραφικα και χρονικα μεταξυ τους πληροφοριων, παραθετωμεν τη Ευχη του Αγιου και τη Χαριτι του Παναγαθου Θεου, εις γνωσιν του Ορθοδοξου Χριστεπωνυμου Πληρωματος, την ακολουθη τεκμηριωμενη εργασια:

  Ο Αγιος Aubain και του οποιου το πραγματικο-αληθινο και ιστορικο ονομα ειναι Albanus, ονομα συνηθες στην επικρατεια της Ρωμαικης Αυτοκρατοριας κατα τον 4ο αιωνα, αποτελεί μια Ορθοδοξη Ιστορικη και Αγιολογική προσωπικότητα, που εδρασε Ιεραποστολικα στην βορεια αυτοκρατορια, στις χωρες που διασχιζει ο Ρηνος ποταμος).

  Το ονομα ''Aubain'' ειναι η λαϊκη γαλλο-ρωμανικη αποδοση του ονοματος ''Albanus'' απο τον 12ο αιωνα. Kατα το 1.047, αποτμημα  απο την καρα του Αγιου, μεταφερθηκε απο τον Φρειδερίκο της Λωρραίνης και το Μοναστηρι που ηταν αφιερωμενο στο ονομα του Αγιου στον λοφο του Albansberg στο Mainz της Γερμανιας, προς την Νamur (πρωτευουσα της Βαλλωνιας στο σημερινο Βελγιο). Σε λατινικά έγγραφα του 11ου και 12ου αιώνα ο Αγιος αναφέρεται ακόμη ως Albanus. Ωστόσο ήδη από τον 12ο έως 13ο αιώνα εμφανίζονται σε τοπικά έγγραφα, γαλλο-ρωμανικές μορφές του ονοματος, όπως Albain ή και με την λαϊκη παραφθορα της τοπικης διαλεκτου, Aubain και η οποια από τον 14ο αιώνα και μετα επεκρατησε στην ευρυτερη περιοχη της Namur.

  Η εξέλιξη αυτή αποτελεί φυσική φωνολογική μετάβαση από το λατινικό Albanus στη γαλλική ιδιωματικη μορφή της τοπικης διαλεκτου, ως Aubain. (Albanus.. Alban.. Aubain).

  Ο σημερινός καθεδρικός Nαός της πόλης Namur , Cathedral of Saint-Aubain, διατηρεί αυτην την γαλλoρωμανικη λαϊκη μορφή του ονόματος.

  Aubain (ουσιαστικό, αρσενικου γενους)

  Εννοια: Αλλοδαπός, ξένος (συνήθως σε παλαιότερα γαλλικά κείμενα ή φεουδαρχικό δίκαιο), εκεινος δηλαδη ο οποίος δεν είναι υπήκοος του βασιλείου και δια τον οποιο υπηρχε νομος με βαση τον οποιο, ο φεουδαρχης μετα τον θανατο του να προσκταται την περιουσια που τυχον εγκατελειπε στον τοπο της εξουσιας του.

  Ετυμολογία: Προέρχεται από το λατινικό alibi natus (γεννημένος αλλού) και το οποιο ενδεχομενως να συνιστα και τον λογο δια τον οποιο εφερε ο Αγιος στην Ιεραποστολικη του πορεια στην δυση (ξενητεια) το alibi natus.. Albanus.. Alba(i)n.. Aubain

  ''Συμβαινει λοιπον'' ωστε το ονομα ''Αubain'' στα Γαλλικα, να σημαινει ''Ξένος'' και εδω εχωμε την περιπτωση ενος Αγιου, του οποιου η τιμη προς το Ιερο του προσωπο και το τεμαχιο του Αγιου του Λειψανου, να ελθουν στην πολη της Namur, απο εναν αλλο(ξενο) τοπο, το Mainz αλλα και ο ιδιος ο Αγιος να προερχεται ή και να καταγεται παλι απο εναν ακομη πιο μακρυνο και διαφορετικο (ξενο) τοπο.

                                                                   

Venantius Fortunatus 6ος αιών 566-600

Albanus, hospes et peregrinus,

qui in Mogontiaco sepultus est.

Ο Albanus, ξένος και προσκυνητής,

(σε ελευθερη μεταφραση.. ξενος και παρεπιδημος...)

που είναι θαμμένος στο Μainz.

  Η φράση hospes et peregrinus εκφραζει την κατασταση του ανθρώπου ως ξένου και παρεπίδημου. Εκδηλωνει την πεποίθηση ότι ο πιστός είναι ένας προσωρινός και περαστικος ταξιδιώτης πανω στη γη και ο οποίος δεν ανήκει στον υλικό κόσμο αλλά προσδοκά την αληθινή του πατρίδα στην Επουράνιο Βασιλεία. 

                                                    Ιερος Αυγουστινος
  Σύμφωνα με τον λογο του Ιερου Αυγουστίνου (354-430), ο άνθρωπος βιώνει την επίγεια ζωή ως peregrinus, δηλαδή ως οδοιπόρος σε ξένο τόπο, διατηρώντας μια πνευματική απόσταση από τα εγκόσμια. Παράλληλα, ως hospes, ενσαρκώνει τον ξένο που δικαιούται και οφείλει φιλοξενία, συνδέοντας την ανθρώπινη ύπαρξη με την ιερή υποχρέωση της αγάπης και της υποδοχής του πλησίον, όπως διδάσκει το Ιερο Ευαγγέλιο. Συνοπτικά, ο όρος περιγράφει την πνευματικη υποχρεωση του ανθρωπου που, αναγνωρίζοντας την προσωρινότητά του, επικεντρώνεται στην πνευματική του πορεία και την υπακοη στο Θειο Θελημα και στον Θεικο σκοπο της ζωης. Στο έργο του De Civitate Dei (Η Πόλη του Θεού) –και ιδιαίτερα στα βιβλία XV–XIX– ο Ιερος Αυγουστίνος -συγχρονος του Αγιου Albanus- περιγράφει τον πιστό ως peregrinus (προσκυνητή, ταξιδιώτη, ξένο σε προσωρινή εξορία). Η επίγεια ζωή είναι «via» (οδός), όχι πατρίδα. Ο άνθρωπος δεν «ριζώνει» στον κόσμο αυτόν, αλλά τον χρησιμοποιεί ως uti (χρήση) και όχι ως frui (απόλαυση για τον εαυτό του). Η καρδιά του μένει στραμμένη στην Civitas Dei, την αιώνια πατρίδα. Η έννοια του hospes (φιλοξενούμενου / ξένου) είναι εξίσου κεντρική. Στα κηρύγματά του, αλλά και στο De Doctrina Christiana και σε πολλές επιστολές, ο Ιερος Αυγουστίνος τονίζει ότι: Κάθε ξένος είναι Christus in peregrino (αυτος ο Χριστός στο προσωπο του καθε προσκυνητή). Η φιλοξενία δεν είναι τυπικη ευγένεια· είναι πραξη ουσιας: caritas (αγάπη) που ταυτίζεται με την αγάπη προς τον ίδιο τον Κύριο Ιησου Χριστο (βλ. Ματθ. 25:35 «ξένος ήμην και συνηγάγετέ με»). Έτσι, ο πιστός είναι ταυτόχρονα peregrinus (δεν έχει μόνιμη κατοικία εδώ-ταξιδιωτης προσκυνητης) και hospes (υποδέχεται τον άλλο ως Ιερή παρουσία του Χριστού-ως τον ιδιο τον Κυριο).

εισαγωγη εις τον βιο του Αγιου

 Ο Αγιος Albanus καθως τεκμαιρεται, γεννηθηκε περι το 360 στο Ελληνικό νησί της Νάξου, αναχωρησε απο εκει λογω των αρειανικων διωγμων, περι το 378 (Ουαλης αρειανος αυτοκρατορας στην Aνατολη, Γρατιανος Ορθοδοξος αυτοκρατορας στην δυση μεχρι το 383 -και απο το 392 και μετα Ορθοδοξος δυναστεια Θεοδοσιου Α΄ με συντομη μεσολαβηση Βαλεντιανου Β΄ αρειανοφρονος 383-392: 12-21 ετων) και απεσταλη ενδεχομενως απο τον Αγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων ως Ιεραπόστολος στα βορεια συνορα της ρωμαικης αυτοκρατοριας παρα τον Ρηνο ποταμο, με σκοπο την διαδοση του Ιερου Ευαγγελιου και την αποκατασταση της Ορθοδοξου Πιστεως στις χωρες της βορειοδυτικης Ευρωπης αλλά και ωστε να αγωνισθει εναντίον των αιρετικών αρειανών, οι οποίοι είχαν αρνηθεί την Θεότητα του Κυρίου Ιησού Χριστου, αναγνωριζοντας μονον την Ανθρωπινη του Φυσι, και οι οποιοι δια τον λογο αυτο είχαν καταδικαστεί από την Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325.      Ο Αγιος Albanus θα φθασει περι το 404 στο Mogontiacum (Μαγεντια), στη θεση του οποιου σημερα ευρισκεται η πολη Mainz της Γερμανίας και το οποιο ειχε ιδρυθει στα βορεια συνορα της δυτικης ρωμαικης αυτοκρατοριας κατα τον 1ο αι. π.Χ. ως ρωμαϊκό στρατόπεδο (castrum) από τον Κλαύδιο Δρούσο, στην δυτικη οχθη του Ρηνου ποταμου, με σκοπο την φυλαξη συνορων και του περασματος του ποταμου, απο τις βορειες βαρβαρικες φυλες αφ΄ενος, αλλα και την προστασια και την εξυπηρετηση ολων των κομβικων διαδρομων οι οποιες διηρχοντο απο την περιοχη εκεινη, αφ΄ετερου, και το οποιο λογω της σημαντικης του θεσεως και αποστολης, απετέλεσε πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Άνω Γερμανίας (Germania Superior). Χαρακτηριστικο της σημαντικης του θεσεως και αποστολης, ηταν η ποσοτητα των λειψανων των αρχαιων ρωμαικων πλοιων που βρεθηκαν εκει και τα οποια χρησιμοποιουσαν για την στρατιωτικη, διοικητικη και εμπορικη εξυπηρετηση της πολης -πολλα απο τα οποια εχουν ανακατασκευασθει, βασει των πρωτοτυπων και εκτιθενται σε ειδικα διαμορφωμενο μουσειο-.

 Στην διαρκεια μιας συντριπτικης επιδρομης των βορειων βαρβαρικων φυλων, θα συλληφθει κατα την διαρκεια της Θειας Λειτουργιας στον καθεδρικο Ιερο Ναο, και θα αποκεφαλισθεί το ετος 406 εξω απο το τειχος της πολεως, μαρτυρών υπερ της Ορθοδοξου Πιστεως, αφου προηγουμενως, αρνηθει να θυσιασει στα ειδωλα.

  H παρουσια και το Μαρτυριο του εκει, συνδεεται με την απαρχη της σταδιακης καταλυσης της Ρωμαϊκης Αυτοκρατοριας, και την επελαση απο βορρα προς νοτο, των σκληρων αυτων βαρβαρικων φυλων (αλαμανων, σουηβων και βανδαλων) οι οποιοι κατεστρεψαν, οτιδηποτε ευρεθη στον δρομο τους, μεχρι την ιβηρικη χερσονησο, οπου και εγκατεσταθησαν. Οι επιδρομεις στις 31 Δεκεμβρίου του 406, περασαν απο το Μοgontiacum, το οποιο κατεστρεψαν ολοσχερως (παρηκμαζε τοτε) κατεσφαξαν στην Εκκλησια ολους τους πιστους και εσυραν τον Αγιο Albanus εξω απο τα τειχη, οπου και τον αποκεφαλησαν (πηγες: Prosper of Aquitaine 390-463 και Μαρτυρολογιο Ιερωνυμου 5ος αιων).

                                   Η εξηγηση στο ζητημα της καταγωγής του Αγιου

   Ο Άγιος τεκμαιρεται ως Ελλην κατα το γενος προερχομενος απο το Ελληνικο νησί της Νάξου (Ναξια-Naxia). To νησι φαινεται καταγεγραμμενο στα χειρογραφα παλαιογραφικα λατινικα αρχαια κειμενα, ως Namsia.   Η επιστημονική μελέτη του τοπωνυμίου ξεκινά από την ελληνική μορφή «Ναξία» καθως αυτη ιστορειται απο αρχαιοτατων χρονων για το νησι Ναξος των Κυκλάδων. Στη λατινική γραφή αποδόθηκε ως φωνητικη αποτυπωση ''Naκsia'', με τον ηχο του ελληνικου ''ξ'' να αποδίδεται ως ''κs''. Στα μεσαιωνικά χειρόγραφα εμφανίζονται οι μορφές Namsia και Nausia. Η παραφθορά εξηγείται παλαιογραφικά: το γράμμα κ σε καλλιγραφική γραφή μοιάζει με το ''u'', καταληγοντας στο συμπλεγμα ''us'' αντί του ''κs'', ενώ η καλλιγραφικη ομοιοτητα του ''u'' με το ''m'' οδηγεί με αντιγραφικη παραδρομη, στη μορφή Namsia, καθως αποσαφηνιζει και ο Bucelinus 1599-1681 (ενας απο τους πλεον εγκριτους και σπουδαιους μελετητες της εποχης του, με εκτεταμενη δυνατοτητα προσβασης σε πρωτογενεις πηγες, εξειδικευμενος στην επιστημη της γενεαλογιας και με αριστες γεωγραφικες γνωσεις), αλλα και αλλοι πολλοι νεωτεροι και σημαντικοι, καθως αναλυτικωτατα παρουσιαζουμε στην συνεχεια. Η νησος Νausia-Namsia που εμφανίζεται στα αρχαια μαρτυρολόγια δεν υφισταται ως τοπωνυμιο σε κανενα ιστορικο ή και γεωγραφικο αρχειο πουθενα, παγκοσμιως, ουτε κατα την αρχαιοτητα αλλα ουτε και κατα τους νεωτερους χρονους,είναι καθως αποδειξαμε, μια εσφαλμενη -στην προοδο του χρονου- παλαιογραφικη αποτυπωση της λέξης Naxia, στοιχειο που ενισχυει το γεγονος οτι με βαση και ολη τη σχετικη μελετη-ερευνα, το αναφερομενο αυτο απο τις αρχαιοτερες πηγες νησι Namsia-Νausia, δεν ειναι αλλο απο την Nax(κs)ia-Ναξια-Ναξο των Κυκλαδων νησων της Ελλαδος.

  Η αναφορά του Bucelinus το 1655 δεν ήταν επινοηση, αλλά η ιστορικη και γραφολογικη αποκατασταση ενός αρχαίου διαχρονικου σφάλματος παλαιογραφικης αντιγραφής. Ο Άγιος ως εκ τουτου, συναγεται οτι ήταν Έλληνας από τη Νάξο. Το συμπλεγμα ''κs'' αποτυπωσε τον ηχο του ελληνικου ''ξ'', στην αντιγραφικη πορεια και με βαση την καλλιγραφικη αποδοση του κ, κατεληξε στο φαινομενο συμπλεγμα ''us'' και απο εκει στο ''ms''..

 ..καθως φαινεται οτι προηγηθηκε η προφορικη παραδοση, απο την αποτυπωση της λεξεως με βαση και τα αρχαια ελληνικα και λατινικα συγγραμματα:

Propertius (Sextus Propertius, 1ος αιώνας π.Χ.): Στις Elegiae (Βιβλίο 3, Ποίημα 17, στίχος 20), αναφέρει «Naxia turba» (ο λαος της Νάξου), σε ποιητικό πλαίσιο..

Ovid (Οβιδιος, Publius Ovidius, 1ος αιώνας π.Χ.): Στις Metamorphoses (Βιβλίο 8, στίχος 174), χρησιμοποιεί «Naxia tellus» (η γη της Νάξου), αναφερόμενος στην ιστορια της Αριάδνης..

Strabo (Στράβων, περ. 64 π.Χ. - 24 μ.Χ.): Στα Geographica (Βιβλίο 10, Κεφάλαιο 5, παράγραφος 3), γράφει «Νάξος καὶ Ναξία» (Naxos και Naxia), για το νησί στις Κυκλάδες.

Pliny the Elder (Gaius Plinius Secundus, 23-79 μ.Χ.): Στη Naturalis Historia (Βιβλίο 4, Κεφάλαιο 12, παράγραφος 67), αναφέρει «Naxos libera cum oppido.. Naxia appellata» (Naxos, ελεύθερη με πόλη, ονομαζόμενη Naxia..).

Solinus (Gaius Iulius Solinus, 3ος αιώνας μ.Χ.): Στα Collectanea Rerum Memorabilium (Κεφάλαιο 7,παράγραφος 15),γράφει''Naxos..Naxia dicta''(Naxos..ονομάστηκε Naxia).

Servius (Maurus Servius Honoratus, 4ος-5ος αιώνας μ.Χ.): Στο σχόλιό του στην Aeneid του Βιργιλίου (Βιβλίο 3, στίχος 125), εξηγεί «Naxon: Naxos insula est Cycladum, dicta.. Naxia» (Naxos είναι νησί των Κυκλάδων, ονομαζόμενο Naxia..).

Στην ελληνική ιστορια, ο Νάξος αναφέρεται ως ο αρχων των Καρων πρωτος μεγαλος κατακτητης και ηγεμων της Ναξου (περι το 1800 π.Χ.) και από τον οποίον το νησι πήρε το όνομά του, δηλαδη Ναξια=το νησι του Ναξου.

  Οφειλουμε επισης να αποκλεισουμε παντελως την καταγωγη ή και προελευση του Aγιου Αlbanus απο την ''Ναξο'' της Σικελιας, την γνωστη αρχαια αποικια των Ελληνων, αφ΄ενος μεν διοτι οι μελετητες αναφερουν την λεξη ''insula'', που σημαινει νησι, και αφ΄ετερου δια το γεγονος, οτι η Ναξος της Σικελιας (735 π.Χ.), ουδεποτε και πουθενα δεν εγραφη και δεν γραφεται Ναξια (Naxia).

Η ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΡΟΜΗΣ ''NAMSIA''

ΛΑΤΙΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (Bucelinus, Menologium Benedictinum, 21 Iunii)

Moguntia natalis Sancti Albani (γενικη του Albanus) Martyris, qui sub Theodosio Imperatore, cum esset genere Graecus et ex insula Naxia oriundus, ibidem pro fide Christi capite truncatus est.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Στην Μαγεντια η μνήμη του Αγίου Albani(γενικη του Albanus) του Μάρτυρα, ο οποίος επί των ημερών του Αυτοκράτορος Θεοδόσιου-σ.σ. εκλαμβανεται ως δυναστεια Θεοδοσιου-, ήταν Ελλην κατα το γένος και κατάγονταν από τη νήσο Νάξο, αποκεφαλίσθηκε στον ίδιο τόπο (Μoguntia-Mogontiacum-Mainz) για την Πίστη του Χριστού.(από το έργο του Gabriel Bucelinus, Menologium Benedictinum έκδοση 1655, στην καταχώρηση για τις 21 Ιουνίου (21 Iunii).

Ακολουθουν οι κυριωτερες αρχαιοτερες μαρτυριες-πηγες σχετικα με τον Αγιο Albanus του Mainz και οι οποιες αναφερουν ως τοπο καταγωγης ή και προελευσεως του, την ''νησο Namsia'': 

  O Rabanus Maurus (9ος αιών) γραφει για την 21η Ιουνίου: In Moguntia natalis Albani martyris qui sub Theodosio imperatore de insula Namsia pergens cum sancto Theonesto et Urso Mediolanum venit indeque exiens auxiliante Domino pervenit ad Gallias et in servitio Dei manens ad martyrium pro nomine Salvatoris promptus

  O Usuardus (9oς αιων, περι το 858-860), αναφερει: ''de insula Namsia''.

                                            Ο Aγιος Ado-Αδων- (9ος αιών, +874)
  Συντάσσει το Μαρτυρολόγιό του περί το 858 μ.Χ. Στην εγγραφή για τον Άγιο Albanus (21 Ιουνίου), ο Ado χρησιμοποιεί τη λέξη Namsia. Ακριβές Κείμενο: Στο Martyrologium Adonis, η σχετική φράση είναι: «...sancti Albani martyris, qui ex insula Namsia...» (Μετάφραση: «...του Αγίου Albanus μάρτυρα, από το νησί Namsia...»)

 Ο Grozwin τον 11ο αιώνα γράφει επίσης Namsia. Στα σωζομενα χειρόγραφα εμφανίζεται η φράση: «Albanus... ex insula Namsia oriundus».

οι κυριοι εξηγητες του Namsia ως Naxia-Ναξια-Ναξος

Ο Gabriel Bucelinus (1599–1681) Είναι η πρώτη δημοσιευμένη πηγή που γράφει καθαρά τη λέξη Naxia (στο Menologium Benedictinum, 1655) και τη συνδέει ρητά με την ελληνική καταγωγή του Αγίου Albanus από τη Νάξο των Κυκλάδων, στη σελίδα που αφιερώνεται στον Άγιο Albanus (21 Ιουνίου), γράφει χαρακτηριστικά στα λατινικά:«S. ALBANUS Martyr... Fuit autem natione Grecus, ex insula Naxia Cycladum...»(Μετάφραση: «Άγιος Albanus Μάρτυρας... Ήταν δε στο γένος Έλληνας, από το νησί Ναξία των Κυκλάδων...»)

Ο Franz Brunhuber (19ος αιώνας) Σχολιάζει μαρτυρολόγια και επιβεβαιώνει την αποκατάσταση του ''Namsia'' σε ''Naxia'' στη βάση των παλαιογραφικών παρατηρήσεων του Bucelinus.Στη μελέτη του σχετικά με την τιμη προς τον  Αγιο Albanus, αποδέχεται την παλαιογραφική διόρθωση. Το σχετικό κείμενο (στα γερμανικά ή λατινικά παραθέματα που χρησιμοποιεί) επιβεβαιώνει:«Dass Namsia eine Verschreibung für Naxia ist, unterliegt keinem Zweifel.»(Μετάφραση: «Ότι το Namsia είναι παραγραφή (σφάλμα γραφής) του Naxia, δεν υπόκειται σε καμία αμφιβολία.»)

Ο Jean-Baptiste de Rossi (19ος αιώνας) -Γνωστός αρχαιολόγος/ιστορικός, 1822–1894- Ο De Rossi στα σχόλιά του για τα μαρτυρολόγια και τις επιγραφές (συγκεκριμένα στη συζήτηση για το Μαρτυρολόγιο του Usuardus και τις παραλλαγές του) σημειώνει: «Namsia et Nausia, quae in codicibus leguntur, corruptelae sunt veri nominis Naxia.» (Μετάφραση: «Τα Namsia και Nausia, που διαβάζονται στους κώδικες, είναι φθορές του αληθούς ονόματος Naxia.»)

Ο Johann Peter Kirsch (1861–1934) Επαναλαμβάνει τη λογική του Bucelinus και επιβεβαιώνει την ελληνική καταγωγή του Αγίου. Στο λήμμα για τον Άγιο Albanus στη θέση που κατέχει στην εκκλησιαστική βιβλιογραφία (π.χ. The Catholic Encyclopedia ή τα συγγράμματά του), γράφει ακριβώς: «He is said to have been a Greek priest, having come from Naxos in the Cyclades...» (Μετάφραση: «Αναφέρεται ότι ήταν Έλληνας ιερέας, που ήρθε από τη Νάξο των Κυκλάδων...»)

Ο Hippolyte Delehaye (1859–1941) Επιβεβαιώνει ότι Namsia και Nausia προκύπτουν από αντιγραφικά σφάλματα και αντιστοιχούν στο ελληνικό Naxia (κυρίως στα Acta Sanctorum και σχόλια σε μαρτυρολόγια, αρχές 20ού αιώνα)

Ο Jacques Dubois (1920–1991) Σχολιάζει τα χειρόγραφα του Usuardus και επισημαίνει ότι «Namsia sine dubio Naxos Cycladum» (έργα του 1960s–1980s) και: 

O Basil Watkins (σημερα 2026) Η ελληνική καταγωγή του Αγιου Albanus από τη Νάξο και επομενως η διερμηνευσις του Namsia-Nausia ως Naxia-Ναξια, επιβεβαιώνεται ρητα από το βιβλιο του ''The Book of Saints'' (8η έκδοση, 2015: «He was allegedly a Greek priest of Naxos in the Cyclades, who was sent into exile by the arians (''ending'') to Mainz -Germany-, where he became a missionary (''served as'')». Ο Watkins συνδέει τον Αγιο Albanus ακριβώς με τον διωγμό των Ορθοδόξων από τους αρειανούς και απορρίπτει κάθε σύγχυση με τον Άγιο Alban της Αγγλίας.»

Συνοπτικά, η χρονολογική σειρά των κυριοτέρων πηγών που αναφερονται στον Αγιο Albanus:

Το Μαρτυρολόγιο του Ιερωνύμου είναι το αρχαιότερο εκτεταμένο λατινικό μαρτυρολόγιο (συνθεση) της Δύσης αποδιδόμενο αρχικα (πρωτοβουλα) στον Άγιο Ιερώνυμο, το οποίο συντάχθηκε αρχικά στη Βόρεια Ιταλία γύρω στον 5ο αιώνα και αναθεωρήθηκε στη Γαλατία περί το 600

Venantius Fortunatus
Χρονολόγηση 6ος αιώνας περίπου 566 έως 600 
Στο έργο Carmina βιβλίο 3 ποίημα 7 αναφέρεται στον Άγιο Albanus ως μάρτυρα στο Μάιντς και τον χαρακτηρίζει ως ξένο ή προσκυνητή με τις λέξεις hospes και peregrinus χωρίς καμία αναφορά στον τόπο καταγωγής του και σημειώνει ότι είναι ενταφιασμένος εκεί.

Rabanus Maurus
Χρονολόγηση 9ος αιώνας
Στο μαρτυρολόγιό του αναφέρει τον Άγιο Albanus με την ένδειξη Namsia ως τόπο προέλευσης

Usuardus
Χρονολόγηση περίπου 858 έως 860
Στο μαρτυρολόγιό του αναγράφει για τον Άγιο Albanus τη φράση de insula Namsia δηλαδή από το νησί Namsia

Ado
Χρονολόγηση 9ος αιώνας
Στο μαρτυρολόγιό του μνημονεύει τον Άγιο Albanus χωρίς καμία αναφορά στον τόπο καταγωγής του

Grozwin
Χρονολόγηση 11ος αιώνας
Αναφέρει τον Άγιο Albanus με τον όρο Namsia ως τόπο προέλευσης

Sigebert
Χρονολόγηση 12ος αιώνας περίπου 1112
Στο έργο Chronicon γράφει Mogontiaci sancti Albani martyrium celebratur δηλαδή στο Mainz εορτάζεται το μαρτύριο του Αγίου Albanus χωρίς καμία αναφορά στον τόπο καταγωγής του

Laurentius Surius
Χρονολόγηση 16ος αιώνας έργο εκδοθέν 1570 έως 1575
Στο έργο De probatis Sanctorum historiis δημοσιεύει βιογραφικό υλικό από παλαιότερα χειρόγραφα όπου περιλαμβάνεται η διατύπωση Albanus ex insula Namsia δηλαδή ο Albanus από το νησί Namsia

Bucelinus
Χρονολόγηση 1599 έως 1681
Χρησιμοποιεί τη μορφή Naxia ως αποκατάσταση του Namsia και αποτελεί την πρώτη τεκμηριωμένη ταύτιση με τη Νάξο

Franz Brunhuber
Χρονολόγηση 19ος έως 20ός αιώνας
Ακολουθεί την ερμηνεία του Bucelinus και αποδέχεται την ταύτιση του Namsia με τη Νάξο

Jean Baptiste de Rossi
Χρονολόγηση 19ος αιώνας
Συμφωνεί με την αποκατάσταση Naxia και τη συσχέτιση με τη Νάξο

Johann Peter Kirsch
Χρονολόγηση 19ος έως 20ός αιώνας
Υιοθετεί την άποψη ότι το Namsia αντιστοιχεί στη Νάξο

Hippolyte Delehaye
Χρονολόγηση 19ος έως 20ός αιώνας
Συμφωνεί με την κριτική αποκατάσταση του Namsia ως Naxia

Jacques Dubois
Χρονολόγηση 20ός αιώνας
Ακολουθεί την παράδοση που ταυτίζει το Namsia με τη Νάξο

Basil Watkins
Χρονολόγηση 20ος-21ος αιώνας
Συμφωνεί με την αποκατασταθεισα ερμηνεία ότι το Namsia αντιστοιχεί στη Νάξο

Ιεραποστολική Δράση και Άφιξη στο Mοgontiacum-Mogundia-(Μαγεντια)-Mainz

  Ο Αγιος φαινεται οτι πορευθηκε απο την Νάξο προς την καρδιά της Ευρώπης ως Ιεραπόστολος αλλα και εναντιον της παναιρεσεως κατα την εποχη εκεινη του αρειανισμου και την οποια μεταξυ αλλων την ειχε πολεμησει σφοδροτατα και ο Μεγας Αμβροσιος Μεδιολανων (Σημερινου Μιλανου).  

  Δεν γνωριζουμε ποιο ηταν το ελληνικο ονομα του Αγιου, ασφαλως ομως δια λογους πρακτικους και λογω της αναχωρησης του προς το βορειοδυτικο μερος της Αυτοκρατοριας, θα εξυπηρετουσε η χρηση ή και πολιτογραφηση του στα ταξιδιωτικα εγγραφα, με ενα λατινικο ονομα, αυτο με το οποιο και εχει Αγιοκαταταχθει.

  Ο Aγιος Albanus καθως καταγραφεται και απο τους αρχαιοτερους Αγιολογους (Usuardus 875)  θα δράσει πρωτα στη Γαλλία (Gallia-Γαλατια) πριν από την άφιξη του το 404 στην πόλη Mogontiacum (Αρχαια Ρωμαϊκη ονομασια του σημερινου Mainz της Γερμανίας) στην τοτε Germania Prima, η οποία ήταν μια από τις σημαντικότερες στρατιωτικές και εμπορικές εστίες του Ρήνου. Εκεί, ασκούσε το Ιεραποστολικο του έργο υπερ της Ορθοδοξου Πιστεως, προς ενα λαο ο οποιος κινδυνευε ανα πασα στιγμη, απο τα φανατικα και αιμοδιψη ειδωλολατρικα βορειοτερα εθνη και τον οποιο ειχε ηδη δηλητηριασει η αιρεση του αρειανισμου, αλλα και η εμμονη πολλων ακομη στην ειδωλολατρεια.

 Αυτή η υποθεση αντλεί από αγιογραφικές παραδόσεις που τον παρουσιάζουν ως Ορθοδοξο Iερομοναχο απεσταλμένο να κηρύξει μεταξύ γαλατικων και γερμανικών φυλών κατά μήκος της συνοριακής ζώνης του Ρήνου, και ενισχυεται με το γεγονος οτι η διαδρομη αυτη αληθευει και με βαση τις πρότυπες Ιεραποστολικες αλλα και στρατιωτικες, εμπορικες οδους, κατά τον ύστερο τέταρτο αιώνα και με βαση το γεγονος, οτι ο Ρηνος υπηρχε ανεκαθεν ως πλωτος ποταμος και μεσον εξυπηρετησης ολης της περιοχης εκεινης. 

  Στην Ιεραποστολικη πορεια προς το Mogontiacum, ο Αγιος Albanus δεν ηταν μονος

  Καθως τεκμαιρεται, ηταν μαζι του και οι εξης Αγιοι:

  α)Theonestus (το μονο σχετικο αρχαιοελληνικο αποτυπωμενο ονομα ειναι το ''Θεόνοστος''-oxford lexicon of the greek personal names-) και 

  β)Ursus της Αοστια, καθως προκύπτει και από την επαληθευση και διασταύρωση των σχετικων πηγών [Rabanus Maurus, Usuardus, Bucelinus, Gregoire de Tours].

  Οι τρεις Άγιοι καθως συναγεται, αποτελούσαν μια ενιαια Iεραποστολική ομάδα: 

  Α)Ο Άγιος Albanus τεκμαιρεται από τον εξαιρετο ερευνητη Bucelinus (1655)  ως «ex insula Naxia oriundus» (καταγόμενος από τη Νάξο), γεγονος με το οποιο συμφωνουν και ολοι οι νεωτεροι μελετητες: Franz Brunhuber,  Jean-Baptiste de Rossi,  Johann Peter Kirsch,  Hippolyte Delehaye και  Jacques Dubois,  επιβεβαιώνοντας την ελληνική του καταγωγή και προελευση και ερμηνευοντας με τον τροπο αυτο την παλαιογραφικη παραδρομη-παραφθορα ''Νamsia''. Ηγέτης της ομάδας ήταν:

  Β)ο Aγιος Theonestus (''Θεονοστος'', σε παλαιογραφα λογω γραφης του ''n'' ως ''m'' φαινεται και ως Τheomastus) ή και αλλου ως Theonastus, και ο οποιος συνθέτει την πορεια του μέσω της συνεχειας:   Philippi(Φιλιπποι-Ελλαδα) – Mogontiacum(Μαινζ Γερμανια) – Pictavis(Πουατιε Γαλλια). Ως Episcopus Philippensis(Επισκοπος Φιλιππων-αναφορα Usuardus 875-) διωχθηκε απο τους αρειανους και μεσω του Αγιου Αμβροσιου, ανέπτυξε την Ιεραποστολική του δραση μαζι με τους δυο συνοδοιπορους του Αγιους. Η κοίμησή του τοποθετείται στο Pictavis(Πουατιε) της Gallia(Γαλλιας) γύρω στο 425 μ.Χ., βάσει της μαρτυρίας του:

   Gregorius Turonensis-Gregoire de Tours +594 (Γρηγοριου της Tours της Γαλλιας): 

είναι γνωστός για το έργο του "Historia Francorum" (Ιστορία των Φράγκων), το οποίο καταγράφει γεγονότα και πρόσωπα από την περίοδο των πρώτων αιώνων του Μεσαίωνα στη Γαλλία, μεταξύ των οποίων και την κοίμηση Αγίων και θεωρειται ως ενας απο τους αξιολογοτερους και πλεον αξιοπιστους μελετητες.

  Ο Αγιος, Theonestus του Vercellae, είναι μια εντελώς διαφορετικη μορφή. Η ύπαρξή του πιστοποιείται από την επιγραφή S. MARTIR THEONESTUS και τη μαρτυρία του Sanctus Eusebius. Το μαρτύριό του στην Ιταλια είναι χρονολογικά βέβαιο πριν από το 371 μ.Χ., έτος θανάτου του Eusebius, χωρίς καμία σχέση με την Ιεραποστολή του Αγιου Albanus στη Γερμανια.

 Γ)Ο Άγιος Ursus(της Augusta-Αοστα) αναφέρεται ως Διάκονος. Η φράση του Rabanus Maurus σχετικα με τον Αγιο Albanus: «de insula Namsia pergens (ερμ: Ναξιος κατα το γενος) cum Sancto ''Theonesto'' et Urso Mediolanum venit», (ήλθε στο Μediolanum-σημερινο Μιλανο- μαζί με τον ''Θεόνοστο'' και τον Ούρσο), τεκμαιρει ότι οι τρεις τους συνιστούσαν μία ενιαια συνοδεία. 

  O Aγιος Ουρσος της Αόστια, διακρινεται απο τον Αγιο Ουρσο της λεγεωνας Θηβων Αιγυπτου ο οποιος ηταν στρατιωτικος και Μαρτυρησε πολυ ενωριτερα, περι το 286 στην Ελβετια στο Solothurn.

  Η τριας αυτη των Αγιων συνδέθηκε ενδεχομενως κατα την διαρκεια των διωγμών του αρειανού αυτοκράτορα Ουάλη (364–378 μ.Χ.) κατά των Ορθοδόξων στην ανατολη.   Κατέφυγαν στο Μεδιόλανο (Μιλάνο). Εκεί ο Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων (374-397), ο μέγας πολέμιος του αρειανισμού, τους υποδέχθηκε και τους ανέθεσε την Ιεραποστολη στη Γαλατία και την Γερμανία (παρά τον Ρήνο), ώστε να κηρυξουν το Ευαγγελιο και να στηριξουν τους πιστους στα βορεια συνορα της αυτοκρατοριας.

  Πριν φτάσουν στο Mοgontiacum, η ομάδα πέρασε από την περιοχή των Άλπεων. Σύμφωνα με τη χρονολογική αλληλουχία του Rabanus Maurus («Postquam autem in Augusta civitate beatus Ursus martyrium accepit...»), ο Ursus μαρτύρησε στην Augusta Praetoria, η οποία είναι η σημερινή πόλη Αόστα (Aosta) της Ιταλίας. Η μαρτυρολογική παράδοση (Rabanus Maurus) τοποθετεί τον θάνατό του πριν από το έτος 406 μ.Χ., καθώς το κείμενο αναφέρει ότι μετά το μαρτύριο του Ursus, οι υπόλοιποι συνέχισαν για το Mogontiacum, το σημερινο Mainz.

  Ο Albanus και ο Theonestus (Θεονοστος) έφτασαν στο Mogontiacum (Mainz) όπου ο Albanus μαρτύρησε κατά την εισβολή των βανδάλων (συμμαχια με σουηβους και αλαμανους) στις 31 Δεκεμβριου του 406, αποκεφαλίστηκε και περπατησε θαυματουργικά προς τον λόφο που σημερα φερει το ονομα του: Albansberg.

  Για τον Theonestus (''Θεονοστος''), η πιο ισχυρή αποδεικτικα ιστορική κατάληξη, είναι αυτή που παραδίδει ο Grégoire de Tours (Γρηγόριος της Τουρ 6ος αι.). Τον αναφερει ως Επίσκοπο Mαγεντιας(Mogontiacum) που, μετά την εισβολή των Βανδάλων του 406, κατέφυγε στο Πουατιέ (Poitiers) της Γαλλίας, όπου τελειωθηκε ειρηνικά ως Ομολογητής (Confessor) περί το 425 μ.Χ. 

  Επομενως και με βαση ολα τα παρατιθεμενα στοιχεια, οι τρεις Άγιοι ξεκίνησαν ως μία  ομάδα δεδιωγμενων κληρικων από την Ελλάδα (Νάξος και Φίλιπποι -τουλαχιστον ο Albanus με τον Theonestus-"Θεονοστο''), και ενώθηκαν υπό τον Αγιο Αμβροσιο στο Μιλάνο, οπου συνυπηρξαν και οι τρεις με αφορμη τον διωγμο και το Ιεραποστολικο τους εργο,  και ο μεν Aγιος Ursus μαρτύρησε στην Augusta (Αόστα)πριν το 406, ο Αγιος Albanus στο Mogontiacum(Μαγεντια)-Mainz- το 406, ενω ο Αγιος Theonestus (Θεονοστος) κοιμηθηκε ειρηνικα στο Poitiers(Πουατιέ) της Gallia(Γαλατιας-Γαλλιας), περι το 425.

Οι πηγές που εμφανίζουν μαζί τους τρεις Αγίους: Saint Albanus της Mainz Saint, Theonestus (ή Theonostus ή Theonistus ή Theonastus) και Saint Ursus ως συνοδοιπόρους και μάρτυρες είναι οι εξης:

Πρώτη πηγή το Martyrologium του Rabanus Maurus από τον ένατο αιώνα περίπου το 845 μ.Χ. Το κείμενο αυτό είναι η παλαιότερη αναφορά που εμφανίζει μαζί τους τρεις αγίους Albanus της Mainz Theonestus και Ursus ως συνοδοιπόρους και μάρτυρες. Τα ονόματα είναι Albanus Theonestus και Ursus η χρονολογία είναι η εποχή του αυτοκράτορα Θεοδοσιου Α΄ (δυναστεια) από το 379 έως το 395 μ.Χ. Το λατινικό πρωτότυπο αναφέρει ότι ο Albanus ξεκίνησε από το νησί Namsia με τον άγιο Theonestus και τον Ursus πήγε στο Mediolanum δηλαδή το Μιλάνο και από εκεί συνέχισε προς τη Γαλατία. Μετά σε μια πόλη Augusta ο μακάριος Ursus βρήκε τον μαρτυρικό θάνατο ο Theonestus μαζί με τον Albanus έφτασε στο Moguntiacum δηλαδή το Mainz ενώ εκεί κήρυττε ο Albanus μαθητής του τελειωθηκε Μαρτυρικως και θάφτηκε κοντά στην πόλη. Η μετάφραση στα γερμανικά και σε μεταγενέστερες συλλογές είναι ο Albanus ήρθε την περίοδο διακυβέρνησης του αυτοκράτορα Θεοδοσιου Α΄ (δυναστεια) 379 έως 395 με δύο συνοδοιπόρους Theonestus και Ursus από το νησί Namsia στον άγιο Αμβρόσιο, ο Ursus βρήκε ήδη καθ οδόν σε μια μη ταυτοποιημένη πόλη Augusta τον μαρτυρικό θάνατο και ο Albanus (και ο Theonestus) αποκεφαλίστηκαν στο Mainz.(σ.σ.)

Δεύτερη πηγή το Passio Sancti Albani του Gozwin ή Goswinus από το Mainz του ενδέκατου αιώνα περίπου το 1060 έως 1070 μ.Χ. που είναι η βάση του παλαιού Passionale μεσαιωνικού αγιολογικού χειρογράφου. Εδώ εμφανίζονται μαζί οι τρεις άγιοι Albanus Theonestus και Ursus ως συνοδοιπόροι και μάρτυρες με παραλλαγές ο Theonestus ως επίσκοπος ο Albanus ως ιερέας και ο Ursus. Η χρονολογία είναι τέλη τέταρτου αιώνα γύρω στο 380 έως 400 μ.Χ. με στοιχεία από την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδοσιου Α΄ (δυναστεια). Το κείμενο περιγράφει ότι ο Theonestus με τον Albanus και τον Ursus πήγαν στον Αγιο Αμβροσιο στη Ρώμη, ο Theonestus έφυγε προς το Donauwörth και πιο πέρα στο Mainz, όπου ο Albanus κατά την Κοινη Λατρεια συνεληφθη και αποκεφαλίστηκε και στη συνέχεια σκοτώθηκε και ο Theonestus(σ.σ.). Η γερμανική απόδοση είναι Die heiligen Theonestus und Albanus waren Christen ging derselbe mit seinem Kaplan Albanus und Ursus zum Papst nach Rom Theonestus zog nach Donauwörth and weiter nach Mainz den Albanus während des Gebetes ergriffen und enthaupteten. Auch Theonestus wurde getötet. Σε αυτή την εκδοχή προστίθεται συχνά ο Άγιος Αμβρόσιος του Μιλάνου που τους στέλνει για κήρυγμα στη Γαλατία και κατά των Αρειανών.

Τρίτη πηγή τα Acta Sanctorum του Ιουνίου τόμος 4 σελίδες 86 έως 95 από τη συλλογή των βολανδιστών του δέκατου έβδομου έως δέκατου όγδοου αιώνα. Εδώ εμφανίζονται μαζί οι τρεις άγιοι Saint Albanus της Mainz Saint Theonestus και Saint Ursus ως συνοδοιπόροι και μάρτυρες. Τα ονόματα είναι Albanus Theonestus και Ursus με παραλλαγές Theonestus ως επίσκοπος και Albanus ως ιερέας. Η χρονολογία είναι τέλη του τέταρτου αιώνα. Το κείμενο αναφέρει ότι ο Άγιος Αμβρόσιος του Μιλάνου είχε στείλει τον Ursus μαζί με τους Saints Albanus και Theonestus να κηρύξουν στη Γαλατία ο Albanus συνέχισε στο Mainz όπου και μαρτύρησε με αποκεφαλισμό. Οι βολανδιστές παραθέτουν και αναλύουν τις παλαιότερες παραδόσεις από τον Rabanus και το Passionale συζητώντας παραλλαγές και επιβεβαιώνοντας την αποστολή από τον Αμβρόσιο.

Τέταρτη πηγή οι γερμανικές και σκανδιναβικές αγιολογικές συλλογές του δέκατου ένατου αιώνα που βασίζονται σε αρχαία κείμενα όπως το Martyrologium του Rabanus και το Passionale. Εδώ εμφανίζονται μαζί οι τρεις άγιοι Albanus Theonestus και Ursus ως συνοδοιπόροι και μάρτυρες με παραλλαγές Albanus με δύο Gefährten (συνοδοιπορους). Η χρονολογία είναι η περίοδος διακυβέρνησης του αυτοκράτορα Θεοδοσιου Α΄ (δυναστεια) (δυναστεια) από το 379 έως το 395 μ.Χ. Το κείμενο είναι: kam Albanus während der Regierungszeit des Kaisers Theodosius I. 379-395 mit zwei Gefährten Theonestus und Ursus von der Insel Namsia zum heiligen Ambrosius Ursus fand bereits unterwegs in einer unidentifizierten Stadt Augusta den Märtyrertod Alban und Theonestus wurden in Mainz enthauptet. Η μετάφραση είναι: ο Albanus ήρθε κατά την περίοδο διακυβέρνησης του αυτοκράτορα Theodosius I 379-395 με δύο συνοδοιπόρους Theonestus και Ursus από το νησί Namsia στον άγιο Αμβρόσιο, ο Ursus βρήκε ήδη καθ οδόν στην πόλη Augusta (Aόστα) τον Mαρτυρικό θάνατο, ο Alban και ο Theonestus αποκεφαλίστηκαν στο Mainz(σ.σ.). Αυτές οι συλλογές περιλαμβάνουν και το Stadler Heiligen-Lexikon και επαναλαμβάνουν πιστά τις παλαιότερες πηγές χωρίς νέα στοιχεία.

Πέμπτη πηγή το Ökumenisches Heiligenlexikon και άλλες σύγχρονες αγιολογικές συνόψεις που βασίζονται στις προηγούμενες πηγές από τον ένατο έως τον ενδέκατο αιώνα. Εδώ εμφανίζονται μαζί οι τρεις άγιοι Albanus Theonestus και Ursus ως συνοδοιπόροι και μάρτυρες τον ένατο έως ενδέκατο αιώνα όπου προστίθενται στοιχεία από τον Alban της Mainz και τον Ursus της Aosta. Τα ονόματα είναι Theonestus Albanus και Ursus με παραλλαγές. Η χρονολογία παραμένει τέλη τέταρτου αιώνα και αναφέρει ότι η λεγένδα επεκτάθηκε με κοινή πορεία προσκυνηματική προς Ρώμη και Μιλάνο αποστολή από τον Αμβρόσιο και Μαρτύριο στο Mainz για τον Albanus ενώ ο Ursus Μαρτυρησε στην Augusta. Το κείμενο είναι σύντομη περίληψη των παλαιότερων αλλά επιβεβαιώνει την κοινή εμφάνιση των τριών ως συνοδοιπόρων και Μαρτύρων χωρίς νέα πρωτότυπα αποσπάσματα.

(σ.σ.): Οσον αφορα την συνεχεια του Αγιου Theonestus θα πρεπει βασει αρχαιοτερων και πλεον βεβαιων στοιχειων να προτιμησουμε τα εξης: ''Η κοίμησή του Αγιου Τheonestus τοποθετείται στο Pictavis(Πουατιε) της Gallia(Γαλλιας) γύρω στο 425 μ.Χ., βάσει της μαρτυρίας του Gregorius Turonensis-Gregoire de Tours +594 (της Tours της Γαλλιας)'', καθως εχουμε ήδη επισημανει.

 Eνας ακομη ιστορικός και αρχαιολογικός δεσμός και ο οποιος συνηγορει στην κοινη πορεια και συνδιακονία των τριών Αγίων εντοπίζεται στη Βενετία:

  Στoν Ναο του Αγίου Μαρτίνου στο νησί Burano της Βενετίας, φυλάσσεται αρχαία λίθινη σαρκοφάγος (Arche), η οποία κατά την ευρεση της το 1000 με βαση λαικες παραδοσεις και 1067 με βαση τις γραπτες, περιείχε τα Λείψανα και απο τους τρεις αυτους Αγιους.

  Η συνύπαρξη των Λειψάνων των Αγίων Albanus, του Theonastus και του Ursus ενισχυει την γραπτή παράδοση.

  Η ύπαρξη της κοινής Λαρνακας έρχεται να ενισχυσει τις γραπτές πηγές, προσφέροντας και την μαρτυρία ότι οι Άγιοι Albanus, Theonastus και Ursus δεν ήταν απλώς σύγχρονοι, αλλά και σύντροφοι και συνοδοιποροι και συνδιακονοι στoν διωγμο, την εξορία και την Ιεραποστολή.

  Στην λαρνακα αυτην βρεθηκαν τρια Λειψανα και μια επιγραφη η οποια ανεφερε τα ονοματα των δυο μονον Αγιων, του Albanus και του Ursus. Η ακολουθη υποθεση (αναφορα-μελετη), εξηγει το γεγονος και το τι αληθινα ενδεχομενως συνεβη:

Η πιο άμεση σύνδεση της λάρνακας του Burano και του τριτου ''αγνωστου Λειψανου'' με τον Άγιο ''Θεόνοστο'' (Theonestus) προέρχεται από τον ακαδημαϊκό ιστότοπο Christian Iconography του Richard Stracke (Emeritus Professor of English, Augusta University). Στη σελίδα «The Saints Named Ursus in Art» (christianiconography.info/ursus.html) αναφέρεται ρητά: «The legend on Burano may relate to a claim by the nearby island of Torcello to have the relics of St. Theonestus.» Δηλαδή, ο θρύλος του Burano μπορεί να σχετίζεται με την αξίωση του γειτονικού νησιού Torcello ότι κατέχει Λείψανα του Αγίου ''Θεονόστου''.

Η υπόθεση του Stracke βασίζεται στην παρατήρηση ότι η αρχαία Αγιολογικη τριάδα (από μαρτυρολόγια 9ου αιώνα, όπως του Rabanus Maurus, και Acta Sanctorum, June vol. 5, σ. 86-95) συναπαρτιζεται απο τους Αγιους: Albanus,Theonestus και Ursus/Orso.

Η Λαρνακα συνδεεται και με μια επιγραφη την οποια φερει και η οποια γραφει στα ιταλικα: ''Επίσκοπος Albanus και Διάκονος Ursus Μαρτυρησαν για την Πίστη του Χριστου'' και ευρισκεται σημερα στον Ναο San Martino Vescovo του Burano, στην Βενετια.

Η ΑΠΟΤΟΜΗ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΟΥ MOGONTIACUM

  Το Μαρτυριο του Αγιου Albanus το 406 μ.Χ.

Το έτος 406 μ.Χ. (βασιλεια Ωνωριου 395-408 -δυναστεια Θεοδοσιου-), αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της βορειας και δυτικής Ευρώπης. Oπως καταγράφει ο Προσπέρος της Ακουιτανίας στο Χρονικό του («Anno 406, ultimo die Decembris, Wandali et Alani et Suevi transito Rheno in Gallias irruerunt»), η συμμαχία των βανδάλων, αλανών και σουηβών διέσχισε τον παγωμένο Ρήνο, παραβιάζοντας τα βορεια σύνορα της αυτοκρατοριας. Το Mogontiacum βρέθηκε στο επίκεντρο της εισβολής, με σκοπο να εξουδετερωθει αυτο το σημαντικοτερο προπυργιο στον βορρα και να επιτυχουν οι εισβολεις, την κατα το δυνατον πλεον απροσκοπτη εισοδο στο εσωτερικο της δυτικης αυτοκρατοριας. Η πόλη λεηλατήθηκε βαναυσα και οι κάτοικοί της βρέθηκαν απεναντι στην φονικη και απανθρωπη μανια, το μενος και το μισος των ειδωλολατρων. Ο Ιερώνυμος περιγραφει λίγα χρόνια αργότερα στην Επιστολή 123 προς την Αγερουχία (περίπου το 409), την τραγωδία: «Η άλλοτε ευγενής πόλη του Mogontiacum έχει κυριευθεί και καταστραφεί. Στην Εκκλησία της έχουν σφαγεί χιλιάδες. Οι επαρχίες της Γαλατίας έχουν υποστει μία απέραντη ερήμωση… όπου δεν έφθασε το σπαθι, η πείνα ολοκλήρωσε το έργο». Οι βάρβαροι λεηλάτησαν, έκαψαν και σκότωσαν αδιακρίτως τους Χριστιανούς κατοίκους. Σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή, ο Άγιος Albanus – που είχε φτάσει στην πόλη ως Ιεραπόστολος λίγα χρόνια νωρίτερα – συνέχισε να κηρύττει το Ευαγγέλιο. Σύμφωνα με τον Ραβανό Μαύρο (Martyrologium, ~845), «ενώ εκεί κήρυττε τον λόγο του Θεού» (dumque ibi praedicaret verbum Dei), ο Albanus συνελήφθη από τους βαρβαρους-ειδωλολατρες, έξω από τα τείχη της πόλης, στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Gartenfeld. Εκεί, μπροστά στους δημίους του, Ομολόγησε με θάρρος την Πίστη του στον Χριστό και αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα. Για την Ομολογία του αυτή αποκεφαλίστηκε επί τόπου.

Με τον τροπο αυτο, ο Άγιος Albanus αναδειχθηκε ως Μάρτυρας ακριβώς τη στιγμή που η Ρωμαϊκή κυριαρχια στα σύνορα του Ρήνου κατέρρεε. Το Μαρτύριό του δεν ήταν μόνο μια προσωπική θυσία, αλλά ηταν και ενα σύμβολο της νίκης της Πίστης και του Λογου του Ιερου Ευαγγελιου, απεναντι στην ειδωλολατρεια και την αιρεση, σε μια εποχή που ολόκληρη η Δύση αρχισε να κλονίζεται απο τα στιφη των βορειων βαρβαρικων επιδρομων.

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΔΡΟΜΩΝ ΤΟΥ 5ου ΑΙΩΝΟΣ

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ  2ο ΑΙΩΝΑ

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΩΡΩΝ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ KAI TO ΜΑΙΝΖ(MOGONTIACUM) ΚΑΙ Η NAMUR ΟΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΜΑΧΙΟΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ

                                                  Το Θαύμα της Κεφαληφοριας.

  Αμέσως μετά την αποτομη της τιμιας του καρας, ο Άγιος Albanus σήκωσε την αποτμηθεισα κεφαλη του και περπάτησε Θαυματουργικα, προς μεγαλη εκπληξη και τρομο των δημιων του, μια απόσταση περι το ενα χιλιομετρο προς τον παρακειμενο λοφο που ελαβε το ονομα του (Albansberg), μεχρι λιγο πριν την κορυφη, στην θεση ενος παλαιου  ρωμαικου νεκροταφειου του 1ου αιωνος. Το υπερφυσικο αυτο γεγονος, εκτος απο την απολυτη ευαρεστηση του Δημιουργου προς το πλασμα του, διετρανωσε την πνευματική Νικη της Ζωης επί του θανάτου και την αδιαίρετη ενότητα του πνευματος και του σώματος εν Χριστώ Ιησου τω Θεω και στην ζωη αυτη αλλα και στην μελλουσα, ως βεβαιοτατη επαγγελια της Αναστασεως και της αιωνιου ζωης με ακραιφνη Μαρτυρια της Αληθειας της Ορθοδοξου Πιστεως. 

Στα Acta Sanctorum, Iunius tomus IV (εκδόσεις από το 1643 έως τις ανατυπώσεις του 19ου αιώνα), στις σελίδες 87–95 (στο κεφάλαιο για την 21η Ιουνίου), οι βολανδιστές καταγράφουν την εξής παράδοση για τον Άγιο Albanus του Mainz: Μετά τον αποκεφαλισμό του από τους βαρβάρους έξω από τα τείχη του Mogontiacum, ο Άγιος σήκωσε το κομμένο κεφάλι του και περπάτησε θαυματουργικά μέχρι τον παρακείμενο λόφο. Εκεί κατέθεσε το κεφαλι και το σώμα του και ετάφη. Οι ''βολανδιστές'' παρουσιάζουν το γεγονος ως τοπική παράδοση (traditio loci Moguntina) και την οποια περιλαμβάνουν στην αγιολογική αφήγηση.

 Tο θαυμα της Κεφαληφοριας ειναι εξαιρετο και χαριζεται απο τον ΑΓΩΝΟΘΕΤΗ ΘΕΟ σε εξαιρετα Σκευη της εκλογης Του, ως ιδιαιτερη αναγνωριση-επιβραβευση των αγωνων, της προσφορας και της ευαρεστησεως τους, αλλα και ως Παγκοσμιο αδιαμφισβητητο Συσσημο, υπερ της Ορθοδοξου Πιστεως Αληθειας Ομολογιας και Μαρτυριου!

  Ο τόπος όπου ο Αγιος κατέθεσε το κεφάλι του και ανακλιθηκε, υποδεικνυοντας με τον τροπο αυτο και τον τοπο της ταφης του, κατεσταθη τόπος Λατρείας προς τον Τριαδικον Θεον και Τιμης εις τον Μαρτυρα. Στο σημειο αυτο ανηγερθη μετα απο λιγα μολις χρονια το 413 (σύμφωνα με το ''Klosterlexikon'' ή και την τοπική παράδοση), Ιερον Προσκυνημα-Ναος (Μαρτυριον) στο ονομα του Αγιου, σε ρυθμο παλαιας Βασιλικης και του οποιου η Αγια Τραπεζα θεμελιωθηκε ακριβως πανω απο τον ταφο του Αγιου, με βαση τα αδιαμφισβητητα ευρηματα των σχετικων ανασκαφων του 1907-11. 

  Στο σημειο αυτο αναφερουμε και μια καταγεγραμμενη λαϊκη παραδοση, οτι ο Αγιος Theonestus (''Θεονοστος'') ενεταφιασε τον Μαρτυρα.

  Αργοτερα περιξ της πρωτης Μαρτυρικης Βασιλικης, περι τα τελη του 8ου αιωνος, ανηγερθη Ιερα Μονη και αυτη εις τιμην του Αγιου και η οποια συμπεριελαβε τον προυπαρχοντα Ιερο Ναο (Μαρτυριο).  

  Η ιστορια των Iερων Λειψανων του Αγιου Albanus απο τον ταφο του και την Πρωτη Μαρτυρικη Βασιλικη του 413 και ακολουθως απο το Μοναστηρι του 8ου αιωνος, που ιδρυθηκε περιξ της Βασιλικης και την ενσωματωσε.

  Το Ιερο Σκηνωμα του Saint Albanus υπηρχε στην πρώιμη Μαρτυρική Βασιλική που χτίστηκε τον πέμπτο αιώνα (413) ακριβώς πάνω απο τον τάφο του Αγίου εις τιμην του, στο ρωμαϊκό νεκροταφείο ερειπια του οποιου ευρισκονται στον λοφο που σημερα φερει το ονομα του Αγιου στα νότια της πόλης (Αlbansberg). Όπως αναφέρει το Klosterlexikon: ο άγιος Albanus, αφού υπέστη το Mαρτύριο (406), με το αποκεφαλισμένο κεφάλι του στα χέρια, εδραμε στο νεκροταφείο στα νότια έξω από την πόλη και εκει αποθεσε την Αγια του καρα και ανεπαυσε το Μαρτυρικο του σωμα, στο σημειο οπου και εταφη. Πάνω από τον ταφο του Μαρτυρος κτίστηκε η εν λογω Μαρτυρικη Βασιλικη Coemeterialkirche (5ος αι.) με θεμέλια που ανακαλύφθηκαν στις ανασκαφές του 1907-1911, διαστάσεων 14,60 x 29,60 μέτρα. Σχετικα με αυτήν την πρώιμη Βασιλική δεν υπάρχει καμία πηγή που να αναφέρει οτι υπηρχαν εκει και άλλα Αγια Λείψανα εκτος του Αγιου. Το Λειψανο του Μάρτυρα Saint Albanus, παρέμενε εκεί εξ΄αρχης αλλα και κατα την ίδρυση της Ιερας Μονής από τον αρχιεπίσκοπο Richulf τον 8ο αιωνα οπως και μεταγενεστερα.

Ο Καρλομάγνος δώρισε επιπροσθετα στη Μονή το 794 με αφορμή την ταφή της συζύγου του Fastrada και τα εξής τέσσερα Ιερά Λείψανα: α.τεμάχια από το τραπέζι του Μυστικού Δείπνου, β. Λείψανα από τα Αγια Σπάργανα του Χριστού, γ. Λείψανα από το Σουδάριο του Χριστού και δ. ένα μεγάλο τεμαχιο από την καρα του Μάρτυρα Vincentius (Βικεντιου). Αυτά τα τέσσερα Αγια Λειψανα ήταν όλα όσα προσέφερε ο Καρλομάγνος όπως καταγράφεται αυτούσια στο Klosterlexikon Rheinland-Pfalz σελίδα Religiöses und spirituelles Wirken.

Μαζι με το Λείψανο του Saint Albanus και το οποιο προυπηρχε ηδη στην Μονη απο τον Μαρτυρικο Ιερο Ναο, και τα τεσσαρα Αγια Λειψανα τα οποια προσεφερε ο Καρλομαγνος, η ίδια πηγή (Klosterlexikon, «Religiöses und spirituelles Wirken») καταγράφει με απόλυτη ακρίβεια και το συνολο των Ιερων Λειψανων απο τους τοπικους Αγιους τα οποια ήδη υπηρχαν και αυτα στο Μοναστηρι: 1.μερος του βραχιονα του Saint Aureus(Αγιου Aυρηλιου 436-451) και 2.την καρα της συμμαρτηρησασης αδελφης του, Saint Justina (Aγιας Ιουστινης). Από τον αρχιεπίσκοπο Otgar (826-847) εδοθησαν Λείψανα του 3.Severus της Ravenna (Σεβηρος), 4.της συζυγου του Vincentia (Βικεντιας) και 5.της θυγατερας του Innocentia (Ιννοκεντιας-Αγνης-) συμμαρτηρησαντων (+344-348)· επιπλέον προσετεθησαν, 6.μεγάλο μέρος απο το Σκηνωμα του Saint Ferrutius +212, 7.ο βραχίονας του Αγίου Στεφάνου, 8.η καρα της Αγίας Αναστασιας, 9.Λείψανα του Αγίου Vitus (Βιτος +303), 10. Αγιου Θεοδωρου 11.του Αγιου Σεργιου, καθώς και 12. Λείψανα του Αγιου Καισαριου της Τερατσινα (Saint Caesarius Terracina 1ος-2ος αιων) και 13. ενα μεγάλο τεμαχιο απο τον Τίμιο Σταυρό του Κυριου.

Tο 1046 ο αρχιεπίσκοπος Bardo είχε ήδη αποσπάσει ένα μικρό μέρος απο το Λειψανο του Saint Albanus (απο την καρα του Αγιου) και το οποιο είχε αποσταλλει κατα το 1047 τιμητικως, απο τον Φρειδερίκο της Λωρραίνης, στον Καθεδρικο Ναο της Namur ο οποιος ανατεθηκε εις τιμην του Αγιου με την γαλλορωμανικη αποδοση του ονοματος του: ''Saint Aubain''. Το υπόλοιπο μερος του Ιερου Λειψανου είχε παραμείνει στη Μονή, η οποια καταστράφηκε ολοσχερώς κατά την πυρπόληση και λεηλασία του 1552.

Το 1298 το Μοναστηρι απεκτησε και λείψανα του Justin the Confessor +269 από τον Ναο του St. Justin στο Höchst (διαφορετικος απο τον Ιουστινο τον φιλοσοφο του 2ου αιωνος).

Το 1353 ο αυτοκράτορας Karl(Καρολος) IV παρέλαβε από τη μονή ακριβώς αυτά τα τέσσερα λείψανα που είχε δωρίσει ο Καρλομάγνος συν άλλα τρία: ένα μεγάλο μέρος από το σώμα του Saint Albanus, την καρα της Saint Justina(Aγιας Ιουστινης) και ένα μέρος από τον βραχίονα του Saint Aureus(Αγιου Aυρηλιου 436-451). Δεν πηρε απο την Μονη τα ακολουθα Ιερα Λειψανα: To Σκηνωμα του Saint Ferrutius+212, τον βραχίονα του Αγίου Στεφάνου, την καρα της Αγίας Αναστασίας, τα Λείψανα των Αγίων Vitus(Βιτος), Θεοδώρων και Sergius(Σεργιου) και το Μεγάλο Τεμαχιο από τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου. Στη Μονή δεν έμεινε κανένα από τα λείψανα που είχε δωρίσει ο Καρλομάγνος. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές (και συγκεκριμένα την αναλυτική μελέτη του Wolfgang Schmid για τις μεταφορές λειψάνων το 1353), από το Mainz, στο τέλος του 1353, ο Karl(Καρολος) IV έστειλε όλα αυτά τα Λείψανα, με αναλυτική έκθεση, απευθείας στην Πράγα (Prag). Εκεί, στην πρωτεύουσά του, τα ενέταξε στην προσωπική του συλλογή Ιερών Λειψάνων. Ο προορισμός τους ήταν το κάστρο Karlštejn (Karlstein), το οποίο ο ίδιος είχε χτίσει από το 1348 ακριβώς ως θησαυροφυλάκιο Ιερών Λειψάνων και αυτοκρατορικών κειμηλίων (Imperial Regalia και Passion Relics). Το Karlštejn λειτουργούσε ως το επίσημο «Ιερό θησαυροφυλάκιο» του Karl IV, όπου φυλάσσονταν με απόλυτη ασφάλεια όλα τα Λείψανα που ειχε περισυλλεξει.

Τα λείψανα αυτά παρέμειναν ως μέρος του θησαυρού του Karlštejn (ή της ευρύτερης συλλογής της Πράγας) μέχρι τις μεταγενέστερες ιστορικές περιόδους (τους πολέμους των Ουσσιτών και μετά). Σημερα τα Λειψανα αυτα αγνοουνται. Κανένα από τα Λείψανα που μετέφερε ο Κάρολος Δ' από το Μάιντς στο Karlštejn δεν εχει ευρεθει μεχρι σήμερα ολόκληρο ή με αναγνωρίσιμο τρόπο σε καποια τοποθεσια.

Ως αφορμη αυτης της ''απωλειας'' θεωρουνται οι ουσσιτικοί πόλεμοι (15ος αιώνας) Το κάστρο Karlštejn δέχτηκε επίθεση και πολιορκήθηκε από τους Ουσσίτες (Hussites) το 1422. Παρόλο που το κάστρο δεν καταλήφθηκε, ο τεράστιος θησαυρός των Λειψάνων κρίθηκε επισφαλής με αποτελεσμα οι κοσμήτορες του κάστρου να αποφασισουν την εκκένωση και τη μεταφορά του θησαυρού για ασφάλεια. Αυτή η ταραχώδης περίοδος οδήγησε πιθανα, σε αγνωστη διασπορα ή και απωλεια μερικη ή και ολικη, των Λειψανων. Το Λειψανο του Saint Albanus μεταφέρθηκε ισως πρωτα απο το Karlštejn στο κάστρο Pürglitz αλλα απο κει και μετα καθε υποθεσις ειναι αδιερευνητος. Μετά τον θάνατο του Καρόλου Δ' και τις αναταραχές, τα ίχνη του χάθηκαν. Δεν υπάρχει καμία σύγχρονη σχετικη αναφορά σχετικη με την Τσεχία σήμερα. Αγνοειται η υπαρξη του Αγιου Λειψανου, απο την περιοδο των ταραχων του 15ου αιώνα ή και απο τις μεταγενέστερες λεηλασίες της Πράγας (όπως το 1648 από τους Σουηδούς) με πιθανοτητα το ιχνος του να εχει χαθει ισως ακομη και πολυ αργοτερα κατα την εποχη του κομμουνιστικου καθεστωτος.

Μονο τα εντοιχισμενα Λειψανα των Αγιων 10.000 Μαρτυρων δεν μετακινηθηκαν και δεν χαθηκαν, παραμενοντας εντοιχισμενα σταθερα στην αρχικη τους θεση.

  Οσον αφορα τα λείψανα τα οποια παρέμειναν στη Μονή του Saint Albanus μετά την αναχώρηση του Καρόλου Δ',  αγνοουνται παντελως εφ΄οσον η Μονη και λεηλατηθηκε και πυρποληθηκε, εκτος εαν διεσωθηκαν προληπτικα ορισμενα, παντως χωρις καποια σχετικη αναφορα. Συνεπώς, το αρχικο Λειψανο του Αγιου και το μεγαλο τμημα το οποιο ελαβε ο Καρολος Δ΄, δεν ευρισκονται ή και δεν φανερωνονται ακομη, τουλαχιστον μεχρι σημερα. 

   αποφατικο συμπερασμα:

  Τα λείψανα του Αγίου Albanus από τον αρχικό τάφο και τη μονή του Mainz δεν φυλάσσονται σε καμία τεκμηριωμένη τοποθεσία σήμερα εκτος απο το τεμαχιο απο την Αγια καρα που ευρισκεται σε Λειψανοθηκη στην Namur πρωτευουσα της Βαλλωνιας του Βελγιου στον Ναο του Saint Aubain (Aγιου Albanus). Το μεγάλο τμήμα που παρέλαβε ο Κάρολος Δ΄ το 1353 και μεταφέρθηκε στο κάστρο Karlštejn χάθηκε οριστικά ισως κατά τους Ουσσιτικούς πολέμους του 15ου αιώνα και τις μεταγενέστερες λεηλασίες της Πράγας (μελέτη του Wolfgang Schmid για τις μεταφορές λειψάνων του 1353 βασισμένη σε αυτοκρατορικά έγγραφα). Τα υπόλοιπα οσα παρέμειναν στη Μονή St. Albanus ισως χάθηκαν ολοκληρωτικά με την πυρπόληση και λεηλασία του 1552, καθως επιβεβαιώνουν τα χρονικά της πόλης Mainz για τον πόλεμο του Margrave Albrecht Alcibiades. Καμία σύγχρονη πηγή, αρχειακός κατάλογος ή επίσημη καταγραφή από το Karlštejn, την Πράγα, το Mainz Dom ή οποιονδήποτε άλλο Nαό και τοποθεσια, δεν αναφέρει την ύπαρξη ή τη διατήρησή τους.

επισης:

Δεν υπάρχει κανένα αρχείο, inventář, κατάλογος ή αναφορά από την κομμουνιστική περίοδο (1948-1989) στην Πράγα, το hrad Karlštejn ή οπουδήποτε αλλού στην Τσεχία που να καταγράφει, να αναφέρει ή να τεκμηριώνει Λείψανα του Αγίου Albanus από τη μεταφορά του 1353.

Τα επίσημα κρατικά αρχεία (Národní archiv ČR), οι μουσειακές καταγραφές του κάστρου Karlštejn μετά το 1945, οι εκθέσεις του Εθνικού Μνημείου και όλες οι διαθέσιμες ψηφιοποιημένες πηγές σιγουν. Το ίδιο ισχύει για κάθε ακαδημαϊκή μελέτη, διπλωματική εργασία ή δημοσίευση που εξετάζει τις συλλογές του Karlštejn στον 20ό αιώνα.

  ΤΟ ΒΕΒΑΙΟΝ ΠΑΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΥΠΗΡΞΕ ΑΦΈΝΟΣ ΜΕΝ ΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ 406- 413 ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΜΑΧΙΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ NAMUR ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 1047 ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΛΑΒΕ Ο ΚΑΡΟΛΟΣ  Δ΄ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΚΑΡΛΣΤΕΪΝ ΤΟ 1353. ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΩΣ ΑΝΩ ΤΟ ΜΟΝΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΝΑΟ SAINT AUBAIN ΤΗΣ NAMUR.

  Πηγές: Σχετικα με την δωρεά του Καρλομάγνου και την ταφή της Fastrada το 794 η πηγή είναι τα αυτοκρατορικά χρονικά και το Klosterlexikon Rheinland-Pfalz στο λήμμα Religiöses und spirituelles Wirken. Τον πλήρη κατάλογο των Λειψάνων που βρισκόταν στη Μονή επιβεβαιώνει η ίδια πηγή Klosterlexikon καθώς και τα αντίγραφα των μεσαιωνικών καταλόγων θησαυρων. Την απόσπαση τεμαχιου Λειψάνου απο την καρα του Saint Albanus, από τον αρχιεπίσκοπο Bardo και την αποστολή του στον Καθεδρικό Ναό του Namur το 1047 δια του Φρειδερίκου της Λωρραίνης,  τεκμηριώνουν τα έγγραφα της εκκλησίας του Namur και οι σχετικοί κατάλογοι του 11ου αιώνα. Τη μεγάλη μεταφορά λειψάνων από τον αυτοκράτορα Karl(Καρολο) IV το 1353 προς την Πράγα και το κάστρο Karlštejn τεκμηριώνει επιστημονικά η μελέτη του Wolfgang Schmid για τις μεταφορές λειψάνων του 1353 η οποία βασίζεται στα αυτοκρατορικά έγγραφα της Πράγας. Την τελική καταστροφή της Μονής και των υπολοίπων λειψάνων που ευρισκονταν εκει το 1552, επιβεβαιώνουν τα ιστορικά χρονικά της πόλης του Mainz τα σχετικα με τον πόλεμο του Margrave Albrecht Alcibiades.

  Η Σύνδεση τμηματος του Ιερου του Λειψανου, με την Namur του Βελγιου:

  Στη θεση του ταφου ηδη υπηρχε ακομη ο πρωτος Ιερος Ναος  (Μαρτυριο) στο ονομα του απο το 413, οποτε κτιστηκε εκει προς τα τελη του 8ου αιωνος(786), το μεγαλο Μοναστηρι εις τιμην του Αγιου, το οποιο ομως καταστράφηκε ολοσχερως το 1552.

  Το τεμαχιο του Λειψανου απο την τιμια καρα του Αγίου Μάρτυρα Albanus θα μεταφερθει καθως εχωμε προεγγραψει, κατα το 1.047 στην Namur του Βελγίου στον καθεδρικο Ναο που ειναι στο ονομα του, και εκτος απο Προστατης του Mainz μαζι με τον Αγιο Βονιφατιο, θα γίνει και Προστάτης της επισκοπής, αλλά και της πόλης Namur που ειναι πρωτεύουσα της Βαλλωνίας του Βελγίου. 

  Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑ  ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΡΧΙΣΑΝ ΠΕΡΙ ΤΟ 2010 ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ  ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ-ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ''ΦΛΕΑ'' , ΚΑΙ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΣΕ  ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΝΤΥΠΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ, ΜΟΛΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΑ Η ΕΡΕΥΝΑ ΑΥΤΗ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΕΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ''ΤΕΛΙΚΟΥΣ'' ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΩΣ ΕΝΑ ΤΑΠΕΙΝΟ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΔΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ, ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΗ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΓΚΡΟΤΗΜΕΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ, ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΣΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ

  ΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΟΙ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΜΑΣ -ΠΟΙΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΟΥ- ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

  ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΛΩΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΚΡΑΣ ΕΥΑΡΕΣΤΗΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΡΙΚΤΗΣ ΘΕΟΣΗΜΕΙΑΣ ΕΙΣ ΕΚΠΛΗΞΙΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΝ ΤΩΝ ΑΠΙΣΤΟΥΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΣΙΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΩΝ 

  ΜΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑΣ, ΣΥΝΤΡΙΒΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΚΑΘΕ ΕΠΑΡΣΗ ΚΑΘΕ ΥΒΡΙΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΑΠΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΕΒΕΙΑΣ

  ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΕΦΕΡΑΝ ΠΛΗΘΗ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΙΣΤΙ, Η΄ ΜΑΛΛΟΝ ΟΤΙ Ο ΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΘΕΟΣ ΔΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΩΝ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΣΕ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΕΘΝΗ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΑ, ΣΕ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΔΥΣΣΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΕΤΡΑΝΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΜΠΑΝΤΑ ΚΟΣΜΟ, ΚΑΘΕΛΩΝ ΤΑΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΩΝ ΤΗΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΝ, ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟΝ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΗ ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΑΘΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΑΜΑΡΤΩΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ..

  Η ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑ ΔΙΑΤΡΑΝΩΝΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΙΡΕΙ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗ, ΔΕΝ ΑΝΑΙΡΕΙ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ, ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΖΟΜΕΝΟ ΜΑΡΤΥΡΑ, ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΟΛΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΚΑΙ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΑΘΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΣΤΑΤΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΠΑΣΑΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΑΝΩΤΕΡΑ ΠΑΣΗΣ ΕΠΙΓΕΙΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ, ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΔΥΝΑΜΕΩΣ, ΙΣΧΥΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΗΤΡΟΥ, ΚΑΤΑΛΥΟΥΣΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕΛΟΥΣΑ ΕΙΣ ΤΕΛΟΣ, ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ, ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ, ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΣΑΝ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΝ ΣΑΤΑΝ. 

  ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΩ, ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ, ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΚΠΟΛΕΜΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΜΑΧΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΟΘΕΤΗ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ, ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΕΡΑ, ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ, ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑΣ!!!

  ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ AUBAIN (ALBANUS) KAI O ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟ MAINZ ΤΟΥ ΡΗΝΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΞΟ ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΩΣ NAMSIA ΑΠΟ ΠΑΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΗΣ NAKSIA ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ NAXIA-ΝΑΞΙΑ, ΚΑΘΩΣ ΕΝΑΡΓΕΣΤΑΤΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΜΕ ΚΑΤΩΘΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΩΣ ΝΑΞΙΑ ΑΝΑΦΕΡΟΤΑΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΧΟΣ ΜΟΝΟΝ, ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΙΚΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΑΠΟΤΥΠΩΘΕΙ ΩΣ ΝΑΞΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ, ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ, ΑΝΗΚΕ, ΕΙΧΕ ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ, ΩΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΟΝ ΝΑΞΟ (περι το 1800π.Χ.), ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΝΑΞΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η΄ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΝΑΞΟ.

  Ο BUCELINUS (1599-1681) ΕΞΑΙΡΕΤΟΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΤΗΣ ΠΟΛΥΓΡΑΦΩΤΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΑΚΡΟΝ ΕΜΒΡΙΘΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ, ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕ ΑΥΤΟ, ΚΑΘΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕ ΑΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΟΤΕΡΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΕΥΘΑΡΣΩΣ ΟΤΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝ ΤΩ ΓΕΝΕΙ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΔΕΛΕΧΗ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΗΓΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΣΥΝΗΣ, ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΕΩΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΘΕΛΗΜΕΝΩΝ Η΄ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΩΝ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΚΥΡΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.

παραθετουμε κατωτερω, τις σημαντικοτερες πηγες, σχετικα με την Αγιολογια την ιστορικοτητα και την καταγωγη του Αγιου Albanus

        Venantius Fortunatus 6ος αιώνας  530-609 

                                    

Α) Ο Venantius Fortunatus (πλήρες όνομα Venantius Honorius Clementianus Fortunatus) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Λατίνους ποιητές του 6ου αιώνα, Γεννήθηκε περι το 530 μ.Χ. στη βόρεια Ιταλία, κοντά στο Treviso, και σπούδασε ρητορική και γραμματική στη Ραβέννα. Το 565 περίπου έκανε ένα μεγάλο ταξίδι στη Μεροβίγγεια Γαλατία, πιθανότατα λόγω ενός τάματος στον Άγιο Μαρτίνο της Τουρ. Πέρασε από πόλεις όπως το Mainz, την Κολωνία και το Τριρ, έφτασε στο Poitiers το 567 και εκεί έμεινε για πάντα. Έγινε Ιερέας, συνεργατης της Αγίας Ραδεγούνδης και της ηγουμένης Agnes, και τελικά επίσκοπος Poitiers. Πέθανε περι το 600 μ.Χ.

Τα έργo του ειναι μεγαλο: 11 βιβλία Carmina με περίπου 300 ποιήματα, που καλύπτουν πανηγυρικά για βασιλεις, φίλια γράμματα, αστεια ποιήματα και κυρίως θρησκευτικούς ύμνους. Τα πιο διάσημα είναι οι ύμνοι του Σταυρού «Vexilla regis prodeunt» και «Pange lingua gloriosi», που ακόμα λεγονται. Έγραψε επίσης βίους Αγίων, όπως τον βίο του Αγίου Μαρτίνου, σε στίχους. Η ποίησή του είναι γεμάτη με βαθιά Xριστιανική Πίστη.

Στο Carmina, βιβλίο 3, ποίημα 7 (γραμμένο γύρω στο 565-566 όταν πέρασε από το Μainz), ο Fortunatus αναφέρεται στον Άγιο Albanus τον Μάρτυρα που τιμάται εκεί. Το ποίημα είναι πολύ σύντομο, σαν επιτύμβιο επίγραμμα (διστιχο μηνολογιου), και λέει ακριβώς:

Albanus, hospes et peregrinus, qui in Mogontiaco sepultus est.

Ο Albanus, ξένος και προσκυνητής,

που είναι θαμμένος στο Μάιντς.

Δεν αναφέρει καθόλου από πού καταγόταν ο Αγιος, μόνο ότι είναι ξένος και παρεπιδημος (hospes και peregrinus) και ότι είναι ενταφιασμένος εκεί ως Μάρτυρας του Χριστού. Ο Fortunatus υπηρξε αρχικα ένας ταξιδιωτης προσκυνητης και ποιητής, αργότερα έγινε Ιερέας και μετά Επίσκοπος.

  Β) O Ραβανός Μαύρος (Hrabanus Maurus / Rabanus Maurus Magnentius / Hrabanus, ρωμαϊκά: Maurus Magnentius Rabanus γενν. περίπου 780/784 – 4 Φεβρουαρίου 856)

ειναι η αρχαιοτερη και αυθεντικοτερη πηγη σχετικα με τον Αγιο, αφου συνδεεται και με το Μοναστηρι στο Ονομα του Αγιου και στον τοπο του Μαρτυριου του

Γεννήθηκε στο Mainz (Μογουντια) ή σε κοντινή περιοχή, από ευγενή οικογένεια. Πολύ νέος εισήλθε ως μοναχός στο βενεδικτίνικο μοναστήρι Fulda (Hesse). Χειροτονήθηκε διάκονος το 801. Το 802 στάλθηκε από τον ηγούμενο Ratgar στο Tours της Γαλλίας για σπουδές θεολογίας, ελευθερίων τεχνών και Γραφών κοντά στον Αλκουίνο (Alcuin), τον μεγαλύτερο δάσκαλο της εποχής του Καρλομάγνου. Εκεί ο Αλκουίνος του έδωσε το όνομα Maurus προς τιμήν του αγαπημένου μαθητή του Αγίου Βενεδίκτου. Επέστρεψε στο Fulda το 803, όπου ανέλαβε δάσκαλος και αργότερα διευθυντής της μοναστικής σχολής, η οποία έγινε το κορυφαίο κέντρο μάθησης σε όλη την αυτοκρατορία. Μαθητές του υπήρξαν ο Walafrid Strabo, ο Servatus Lupus, ο Otfrid του Weissenburg και άλλοι. Χειροτονήθηκε ιερέας το 814. Το 822 εξελέγη ηγούμενος του Fulda (μέχρι το 842), περίοδος μεγάλης ακμής: έχτισε περισσότερες από 30 εκκλησίες και παρεκκλήσια, εμπλούτισε τον ναό με ψηφιδωτά, ταπισερί και λειψανοθήκες, αύξησε σημαντικά τη βιβλιοθήκη, κήρυττε στον λαό και φρόντιζε τους ιερείς των επαρχιών. Πολιτικά υποστήριξε τον Λουδοβίκο τον Ευσεβή εναντίον των γιων του. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου (840) στήριξε τον Λοθάριο, αναγκάστηκε να φύγει το 840, επέστρεψε το 841 και παραιτήθηκε από την ηγουμενία στις αρχές του 842 (πιθανώς υπό πίεση του Λουδοβίκου του Γερμανού). Αποσύρθηκε στο Petersberg κοντά στο Fulda για προσευχή και συγγραφή. Το 845 συμφιλιώθηκε με τον βασιλιά και το 847 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Mainz (διαδέχθηκε τον Otgar), χειροτονήθηκε στις 26 Ιουνίου.

Διοργάνωσε τρεις επαρχιακές συνόδους:

847 (Οκτώβριος, στο μοναστήρι Αγίου Αlbanus Mainz): 31 κανόνες πειθαρχίας.

848 (Οκτώβριος): καταδίκη του Gottschalk του Orbais και της διδασκαλίας του περί προορισμού.

852 (ή 851): εκκλησιαστικά δικαιώματα και πειθαρχία.

Kατά τον λιμό του 850 τάιζε περισσότερα από 300 άτομα ημερησίως. Πέθανε φυσικά στις 4 Φεβρουαρίου 856 στο Winkel (Vinicellum) κοντά στο Mainz, σε ηλικία περίπου 75-76 ετών. Ετάφη στο μοναστήρι Αγίου Albanus στο Mainz και αργότερα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο Halle.

Τιμάται ιδιαίτερα σε Fulda, Mainz και Limburgsanctus», εορτή 4 Φεβρουαρίου. Αναγνωρίζεται και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ως προ-Σχίσματος Δυτικός Άγιος. Το 2006 η Γερμανία γιόρτασε τα 1150 χρόνια από τον θάνατό του με εκθέσεις χειρογράφων (π.χ. Codex Vaticanus Reginensis latinus 124).

Πάνω από 50 έργα, κυρίως ερμηνευτικά (σχόλια σχεδόν σε όλα τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου και στις Παύλειες επιστολές, βασισμένα σε Ιερώνυμο, Αυγουστίνο, Γρηγόριο τον Μέγα, Ισίδωρο Σεβίλλης, Αμβρόσιο και Βέδα).

Κυριότερα:

De universo (22 βιβλία): εγκυκλοπαίδεια βασισμένη στις Etymologiae του Ισιδώρου.

De institutione clericorum, De ecclesiastica disciplina, De computo, Excerptio de arte grammatica Prisciani.

De procinctu romanae miliciae (στρατιωτικό εγχειρίδιο βασισμένο στον Vegetius).

Ποιήματα: De laudibus sanctae Crucis (814, καλλιτεχνικό αριστούργημα με σταυρούς σε σχήμα, αριθμούς και εικόνες).

Ύμνοι: Veni Creator Spiritus (Πεντηκοστή, χειροτονίες), Christe sanctorum decus Angelorum.

Martyrologium (~845).

Επιστολές (MGH Epist. V), ποιήματα (MGH Poetae II).

Υπήρξε εξαιρετικός συνθετικός και εγκυκλοπαιδικός συγγραφέας. Ονομάστηκε «ο πιο μορφωμένος άνθρωπος της εποχής του» και «Praeceptor Germaniae» (δάσκαλος της Γερμανίας).

Το Martyrologium (~845) και η φράση «κατά την βασιλεία του αυτοκράτορα Θεοδοσίου»

Αποτελεί μια απο τις παλαιοτερες πηγες για τον Άγιο Albanus του Mainz (και την ομάδα του Τheonestus ''Θεονόστου''). Περιέχει δύο ξεχωριστές εγγραφές: μία για τον Αγιο Alban της Αγγλιας (22 Ιουνίου) και μία για τον Aγιο Albanus του Mainz (21 Ιουνίου), διακρινοντας τους δυο Αγιους μεταξυ τους.

Ακριβές απόσπασμα για την 21η Ιουνίου:

«XI KAL. In Moguntia natalis Albani (γενικη πτωση του Albanus) martyris, qui sub Theodosio imperatore de insula Namsia pergens cum sancto Theonesto et Urso Mediolanum venit, indeque exiens, auxiliante Domino, pervenit ad Gallias, et in servitio Dei manens ad martyrium pro nomine Salvatoris promptus. Postquam autem in Augusta civitate beatus Ursus martyrium accepit, Theonestus cum Albano Moguntiacum pervenit, dumque ibi praedicaret verbum Dei, Albanus, discipulus eius, martyrium explevit, et sepultus est ibi iuxta civitatem.»

Μετάφραση:

«21 Ιουνίου: Μνημη του μάρτυρος Albanus στην πατρίδα μας Μογουντία (Mainz), ο οποίος κατά την βασιλεία (σ.σ. εξηγειται με την εννοια: ''δυναστεια'') του αυτοκράτορα Θεοδοσίου, ξεκινώντας από το νησί Namsia (σ.σ. Naκsia-Nausia-Namsia-Νaxia-Ναξος) μαζί με τον άγιο ''Θεονοστο'' και τον Ούρσο`, ήλθε στο Μεδιόλανο, και από εκεί ξεκινώντας, με τη βοήθεια του Κυρίου, έφθασε στις επαρχίες της Γαλλίας, και παραμένοντας στην υπηρεσία του Θεού ήταν έτοιμος για Μαρτύριο για το όνομα του Σωτήρος. Μετά δε που ο μακάριος Ούρσος έλαβε το μαρτύριο στην πόλη Augusta, ο ''Θεονοστος'' με τον Albanus έφθασαν στο Μογουντιακόν· και ενώ εκεί κήρυττε τον λόγο του Θεού, ο Albanus, μαθητής αυτού, εξεπλήρωσε το μαρτύριο και ετάφη εκεί κοντά στην πόλη.»

Ο Ραβανός ήταν κορυφαίος μελετητης πατερικών κειμένων, με εγκυκλοπαιδική γνώση σε Ιερα Γραφή, Πατέρες, Εκκλησιαστικούς Κανόνες, Λειτουργικα κειμενα, γραμματική και στρατιωτική επιστήμη. Επηρεάσε για αιώνες την αγιολογία, την παιδεία και την εξήγηση των Γραφών.

Usuardus 875

Γ) Ο Usuardus (Usuard, μοναχός του Saint-Germain-des-Prés, 9ος αι.) στο Μαρτυρολόγιό του (Le martyrologe d’Usuard, έκδ. Jacques Dubois, 1965) αναφέρει για τον Άγιο Albanus του Mainz (Moguntiaci / Mogontiacum) στις 21 Ιουνίου (XI Kalendas Iulii) την εξής σύντομη ανακοίνωση:

«Moguntiaci sancti Albani martyris.»

(δηλ. «Στο Mainz [Moguntiaci], του Αγίου Albanus μάρτυρος»).

  Ο Ουσουάρδος ήταν διακεκριμένος βενεδικτίνος μοναχός και λόγιος που έζησε κατά τον ένατο αιώνα στη Γαλλία και το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με την οργάνωση του χριστιανικού εορτολογίου. Γεννήθηκε στις αρχές του ένατου αιώνα και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο φημισμένο αβαείο του Saint Germain des Pres (Αγίου Γερμανού) στο Παρίσι όπου διακρίθηκε για τη μόρφωση και την προσήλωσή του στα εκκλησιαστικά γράμματα.

  Το βιογραφικό του σταθμό αποτέλεσε το έτος οκτακόσια πενήντα οκτώ όταν στάλθηκε από τον ηγούμενο του αβαείου του στην Ισπανία μαζί με τον μοναχό Οδιλάρδο. Στόχος του ταξιδιού τους ήταν η εύρεση και μεταφορά ιερών λειψάνων για το μοναστήρι τους. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Κόρδοβα ήρθαν σε επαφή με τις κοινότητες των χριστιανών μαρτύρων της περιόδου εκείνης και κατάφεραν να μεταφέρουν πίσω στο Παρίσι τα λείψανα του αγίου Γεωργίου του διακόνου της αγίας Αυρηλίας και της αγίας Ναταλίας. Η εμπειρία αυτή επηρέασε βαθιά το συγγραφικό του έργο καθώς ενσωμάτωσε πολλούς από αυτούς τους νέους μάρτυρες στις καταγραφές του.

  Το κύριο έργο του ονομάζεται Μαρτυρολόγιο και ολοκληρώθηκε γύρω στο οκτακόσια εβδομήντα πέντε μετά από επιθυμία του αυτοκράτορα Καρόλου του Φαλακρού. Ο Ουσουάρδος δεν περιορίστηκε σε μια απλή αντιγραφή παλαιότερων κειμένων αλλά πραγματοποίησε μια συστηματική σύνθεση πηγών όπως του Βέδα και του Άδωνος της Βιέννης. Το κείμενο οργανώθηκε με βάση το ημερολόγιο παρέχοντας για κάθε ημέρα του έτους σύντομα βιογραφικά σημειώματα για τους εορταζόμενους αγίους. Η γραφή του χαρακτηριζόταν από σαφήνεια και συντομία γεγονός που κατέστησε το έργο του εξαιρετικά δημοφιλές σε ολόκληρη τη δυτική Ευρώπη για τους επόμενους αιώνες.

και Δ) Ο Gabriel Bucelinus 1599-1681

  Gabriel Bucelinus 1599-1681

ειναι ο πρωτος ο οποιος αποσαφηνιζει οτι η παλαιογραφικη εσφαλμενη αποτυπωσις ''Namsia'' ειναι στην πραγματικοτητα η λεξις ''Naxia'', με το οποιο φαινεται οτι συμφωνουν μαζι του και ολοι οι νεωτεροι ερευνητες.

Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1599 στο Diessenhofen του Thurgau στην Ελβετία, από αριστοκρατική οικογένεια των κόμηδων Bucellini. Σε ηλικία 13 ετών (1612/1613) εισήλθε ως μοναχός στο Weingarten στη Württemberg (νότια Γερμανία). Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Dillingen.

Το 1624 στάλθηκε ως εκπαιδευτικος στο ιδρυμα του Αγίου Τρουδπέρτου (St. Trudpert) στο Μαύρο Δάσος. Δίδαξε ανθρωπιστικές σπουδές στο Feldkirch (1635). Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο αναγκάστηκε να καταφύγει λόγω της προέλασης του σουηδικού στρατού στη Βιέννη, τη Βενετία και το Admont. Πέθανε στις 9 Ιουνίου 1681 στο Weingarten, σε ηλικία 81 ετών.

Ο Bucelinus ήταν εξαιρετικά παραγωγικός συγγραφέας και άφησε περίπου 53 έργα σε θέματα γενεαλογίας, παγκόσμιας ιστορίας, αγιολογίας, εκκλησιαστικής ιστορίας, καθώς και χάρτες και σχέδια. Πολλά παρέμειναν ανέκδοτα και φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη της Στουτγάρδης.

Κυριότερα έργα:

Menologium Benedictinum sanctorum, beatorum, atque illustrium ejusdem Ordinis (Feldkirch, 1655) – δύο τόμοι, με βίους και εγκώμια μακαριστών και επιφανών ανδρών.

Germania sacra (Augsburg, 1655).

Germania topo-chrono-stemmato-graphica sacra et profana (4 τόμοι, 1655-1678) – το μεγαλύτερο και σημαντικότερο έργο του, με γενεαλογίες, ιστορία Γερμανικων ιδρυματων.

Constantia sacra et profana (Frankfurt, 1667).

Rhaetia etrusca, romana, gallica, germanica (Augsburg, 1661).

Aquila imperii benedictina (Venice, 1651).

Annales Benedictini (Vienna 1655, Augsburg 1656).

Nuclei Historiae universalis (Ulm, 1650 & 1654).

Ο Bucelinus θεωρείται ένας από τους πρώτους συστηματικούς μελετητές της αρχαιας εκκλησιαστικής ιστορίας της Γερμανίας (Germania Sacra). Ήταν πολυμαθής, με μεγάλη συμβολή στη γενεαλογία, την τοπική ιστορία και την αγιολογία. Τα έργα του χρησιμοποιήθηκαν ευρέως από μεταγενέστερους ιστορικούς και αγιολόγους (συμπεριλαμβανομένων των Βολανδιστών στην Acta Sanctorum).

Αναφερει ιδιαίτερα σχετικα με τον Άγιο Albanus:

Στο σημαντικό έργο του Menologium Benedictinum (1655), ο Bucelinus αναφέρει τον Άγιο Albanus του Mainz (Albanus Moguntiacensis) κατα την 21η Ιουνίου. Ακολουθεί και συμπληρώνει τις παλαιότερες πηγές (Ραβανό Μαύρο, Gozwin κ.ά.). Συμβάλλει έτσι στη διάδοση και καταγραφή της τιμης προς τον Αγιο Albanus του Mainz.

ΛΑΤΙΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

(Bucelinus, Menologium Benedictinum, 21 Iunii)

Moguntia natalis Sancti Albani (γενικη πτωση του Albanus) Martyris, qui sub Theodosio Imperatore, cum esset genere Graecus et ex insula Naxia oriundus, ibidem pro fide Christi capite truncatus est.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Στην Μογουντια (Mogontiacum-Mainz) η μνήμη του Αγίου Albani (γενικη πτωση του Albanus) του Μάρτυρα, ο οποίος επί Αυτοκράτορos Θεοδόσιου (σ.σ. εννοια δυναστειας Θεοδοσιου),  Ελλην κατα γένος και με καταγωγη από τη νήσο Ναξια, αποκεφαλίσθηκε στον ίδιο τόπο -Μογουντια (Mogontiacum,Mainz)- για την πίστη του Χριστού. H αναφορα αυτη ειναι από το έργο του Gabriel Bucelinus: Menologium Benedictinum, στην καταχώρηση για τις 21 Ιουνίου (21 Iunii) -έκδοση 1655-.

ακομη μια αρχαια πηγη ''Martyrologium Hieronymianum'' (του 6ου αι.) με σχολιασμο του 19 αιωνα Hippolyte Delehaye (Acta Sanctorum Nov. II, 1890-1901)

O Hippolyte Delehaye σημειωνει ρητά: "Namsia vel Nausia = Naxia insula Cycladum, errore scriptorio (παλαιογραφικο σφαλμα) ex Graeco Ναξία" και το οποιο επαναλαμβανει ο Dubois απο την εκδοση του 1965 την σχετικη με τον Usuardus, οπου το πρωτοτυπο κειμενο γραφει: "de insula Namsia" και το σχολιο του Jacques Dubois: "Namsia sine dubio Naxos Cycladum": ''η Νamsia ειναι αναμφιβολα, η Ναξος των Κυκλαδων''.

μνημεια σχετικα με τον Αγιο Albanus

ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ SAINT ALBAN(US) ΕΓΓΥΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟΥ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ 

ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ ΤΟΥ ALBANSBERG ΣΤΟ MAINZ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ  

  

  Το κτίριο που απεικονίζεται στη φωτογραφία είναι το Kinder und Familienhaus St Alban(us) και St Jakobus, το οποίο ευρίσκεται στην  διεύθυνση Am Fort Elisabeth 1-3,  εγγυς στον τοπο οπου ανακαλυφθηκε ο ταφος του Αγιου. Ειναι μια μεταγενέστερη κατασκευή των αρχών του 20ού αιώνα που χτίστηκε πάνω στα ιστορικά εδάφη της παλιάς μονής, διατηρώντας την Μνημη του Αγίου πανω στον λόφο Albansberg, νότιοδυτικα της παλιάς πόλης, οπου ο Άγιος κατέθεσε το σώμα και το κεφάλι του. 

  Η διαδρομή του μαρτυρίου του Αγίου Albanus στο Mainz..

 ..λογω των οικιστικων και πολεοδομικων μεταβολων που εχουν συντελεσθει μεχρι σημερα, ειναι αδυνατον να ακολουθησουμε ακριβως τα βήματα του Αγίου από τον τοπο του Μαρτυριου του (περιοχη σημερινου Gartenfeld) μέχρι λιγο πριν την κορυφή του λόφου Albansberg, όπου αποθεσε την τιμια καρα και το σωμα του και εταφη. Η πορεία αυτη ξεκινά νοτιοδυτικα απο ενα σημειο κοντά στον κεντρικό σιδηροδρομικο σταθμό του Mainz (Hauptbahnhof). Στην αρχαιότητα, το σημειο αυτο βρισκόταν έξω από τα τείχη της αρχαιας ρωμαϊκής πόλης. Σήμερα, η περιοχή γύρω από το σταθμό είναι αστική και πυκνοκατοικημένη. Από το σημείο αυτο, η πορεία του Αγίου Albanus κατευθυνθηκε προς την κορυφή του λόφου που πηρε το ονομα του (Albansberg). Η σύγχρονη διαδρομή προς τον λοφο και το σημειο ταφης, ακολουθεί τις οδούς Kupferbergterrasse και Gaußstraße. Η απόσταση είναι περίπου 1,2 χιλιόμετρα και η κλίση του δρομου έντονη. Λιγο πριν την κορυφή του λόφου Albansberg στην θεση οπου ηταν ενα αρχαιο ρωμαικο νεκροταφειο του 1ου αιωνος, είναι και το σημείο ταφής του Αγίου Albanus, εκει οπου ιδρυθηκε ο πρωτος Μαρτυρικος Ναος, η αρχαια Βασιλικη του 413 και αργοτερα το Μοναστηρι-αββαειο του 8ου αιωνος και αυτο στο ονομα του Αγιου και απο τα οποια σημερα δεν διασωζεται τιποτε.

Η αρχαιολογική έρευνα του 1907 στον λόφο Albansberg

Οι ανασκαφές διενεργήθηκαν από τον Ernst Neeb (κύριος υπεύθυνος και αρχιτέκτονας) με συνεργασία του Ludwig Lindenschmit του νεότερου και του Rudolf Kautzsch (αρχιτεκτονική ανάλυση) απο το 1907 εως το 1911. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Mainzer Zeitschrift, τόμος 3 (1908), σελ. 69-100 («Zur Baugeschichte der St. Albanskirche bei Mainz») και τόμος 4 (1909) με τον «Bericht über die Ausgrabungen der St. Albanskirche bei Mainz im Jahre 1907» (Lindenschmit/Neeb 1908, Neeb 1909).

Οι ανασκαφές αποκάλυψαν τα θεμέλια μιας μονόκλιτης βασιλικής (Saalkirche) του πρώιμου 5ου αιώνα μ.Χ., διαστάσεων περίπου 13,20 μέτρα πλάτος και 28,50 μέτρα μήκος. Το κτίσμα αυτό χτίστηκε αμέσως μετά το μαρτύριο του Αγίου Albanus (406 μ.Χ.), πιθανότατα το 413 μ.Χ., πανω απο τον ταφο του Αγιου [Ernst Neeb & Ludwig Lindenschmit, Mainzer Zeitschrift 1908-1909 (θεμέλια βασιλικής 5ου αι. πάνω σε μονοταφικό τάφο κάτω από Αγία Τράπεζα)] και ανήκει στον τύπο των παλαιοχριστιανικών Μαρτυρικών Ναών (martyrium). Χτίστηκε ακριβώς πάνω από ένα προϋπάρχον ρωμαϊκό νεκροταφείο που λειτουργούσε συνεχώς από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Το όνομα του λόφου Albansberg είναι αρχαιότατο και προϋπάρχει των ανασκαφών κατά αιώνες, καθώς προέρχεται από την τοπική παράδοση που συνδέει τον χώρο με τον Άγιο Albanus ήδη από τον 5ο αιώνα. 

Κεντρικό αρχαιολογικό στοιχείο είναι η ύπαρξη ενός προϋπάρχοντος ''einzelgrab'' (μονος ταφος) του τέλους του 4ου ή αρχών του 5ου αιώνα, που βρισκόταν ακριβώς κάτω από το ανατολικό τμήμα της Βασιλικής, στο σημείο όπου αργότερα τοποθετήθηκε η Αγία Τράπεζα. To γεγονος αυτο ειναι χαρακτηριστικο των Μαρτυρικών Ναών της παλαιοΧριστιανικής εποχής: ο Ναός αποδεικνυεται οτι κτίστηκε επί του τάφου ενός Μάρτυρα, και η Αγία Τράπεζα τοποθετήθηκε ακριβώς πάνω από αυτόν (η ίδια η θέση της Αγιας Τράπεζας συνιστα σήμανση και τεκμήριο τιμης προς τον Αγιο). Οι αρχαιολογοι (Neeb, Lindenschmit και Kautzsch) τόνισαν ότι αυτή η αρχιτεκτονική διάταξη – Ναός του οποιου η Αγια Τραπεζα ευρισκεται ακριβως ή και ειναι θεμελιωμενη πανω σε ταφο – αποτελεί το βασικό γνώρισμα Μαρτυρικού Ιερού και συνιστα αλλο ενα σοβαρο τεκμηριο το οποιο επιβεβαιώνει την παράδοση ότι ο χώρος ήταν τόπος ταφής και τιμής προς τον Αγιο Albanus από τον 5ο αιώνα.

Η βασιλική του 5ου αιώνα ενσωματώθηκε αργότερα στο Μοναστήρι που ίδρυσε ο Αρχιεπίσκοπος Richulf το 787-796 (καρολιγγειακή φάση). Το σύνολο των ευρημάτων (θεμέλια, νεκροταφείο, θέση τάφου) τεκμηριώνει αποκλειστικά την ύπαρξη Μαρτυρικού τόπου λατρείας από τον 5ο αιώνα.

Αυτή είναι η ακριβής, πλήρης και τεκμηριωμένη περιγραφή των ευρημάτων, βασισμένη αποκλειστικά στις δημοσιεύσεις Mainzer Zeitschrift 1908-1909 και τις σύγχρονες παραπομπές τους. Δεν προστίθεται, δεν αφαιρείται και δεν ερμηνεύεται τίποτα πέρα από όσα οι ίδιοι οι ανασκαφείς κατέγραψαν. Ο λόφος Albansberg, η Βασιλική του 5ου αιώνα ως Μαρτυρικός Ναός και η θέση του τάφου κάτω από την Αγία Τράπεζα αποτελούν αδιαμφισβήτητα αρχαιολογικά τεκμήρια της τοπικης παρουσιας και τιμης προς τον Αγιο Albanus, ήδη απο τον 5ο αιωνα (413).

                  ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΡΤΩΝ ΠΑΡΑΘΕΤΩΜΕΝ ΤΑ ΚΑΤΩΘΙ

  Η πολλαπλη τεκμηρίωση: α.χρονολόγηση Μαρτυριου-παλαιας Βασιλικης το 413 μ.Χ., β.θέση μονοκλιτου-μοναδικου ταφου ακριβως κατω απο την Αγία Τράπεζα του πρωτου Ιερου Ναου (Μαρτυρικης Βασιλικης), γ.η μετεπειτα ιδρυση της Ιερας Μονης εις το ονομα του Αγιου εις το ιδιο σημειο,  ενσωματωνοντας την Μαρτυρικη Βασιλικη δ.η ήδη υπαρχουσα αρχαια ονομασια του λοφου στο ονομα του Αγιου (Albansberg), στοιχεια και τεκμηρια τα οποια κατέγραψαν οι Neeb, Lindenschmit και Kautzsch και ε. και σημαντικοτερον, η Παραδοσις της αρχαιας Εκκλησιας, η ζωντανη Μαρτυρια και οι Αρχαιες Εκκλησιαστικες Πηγες, αποδεικνύουν Εκκλησιολογικα, ιστορικα, αρχαιολογικα και επιστημονικα, ότι στον λόφο Albansberg του Mainz ευρίσκετο ο τάφος του Αγίου Albanus, ο αρχικος Μαρτυρικος Ιερος Ναος και το Μοναστηρι εις τιμην του Αγιου Κεφαληφόρου Μάρτυρος, οπου και υπηρχε τεθησαυρισμενο το Αγιο του Λειψανο, η παρουσια, πορεια και διανομη του οποιου εχει ήδη μαρτυρηθει εναργεστατα και αποδεικτικωτατα.

  Σήμερα στον λοφο του Albansberg δεν υπάρχει Ναός παρα μονον ερειπια και υπολειμματα ανασκαφων. Ο νεωτερικος Ναός St. Alban(us) βρίσκεται στην Oberstadt(ανω πολη) του Mainz, στη διεύθυνση An der Goldgrube 44, περίπου 1,5χιλ. βορειοανατολικά από τον λοφο Albansberg, τοποθεσία εγγυς του Gartenfeld, τοπου Μαρτυριου του Αγιου. 

  Σημερα στο Mainz διακρίνονται τρία ξεκάθαρα και διακριτά σημεία αναφορας προς τον Άγιο Alban(us):
Πρώτον, το Gartenfeld εγγυς του σιδηροδρομικου σταθμου, ευρυτερη περιοχη όπου ο Άγιος Albanus συνελήφθη και εσφαγη εις Μαρτυριον της Πιστεως κατά την επιδρομή των βαρβαρων (βανδαλων, σουηβων και αλαμανων το 406). Δεύτερον, ο λοφος Albansberg, τόπος της ταφής του Αγίου, οπου ως Κεφαληφορος πορευθηκε περι το ενα χιλιομετρο εκει οπου και απεθεσε την τιμια του κεφαλη,το σωμα αλλα και παρεδωσε το πνευμα του προς τον αγωνοθετη Θεο και οπου ανεγέρθη η παλαιοΧριστιανική Βασιλική το 413 και το Μοναστηρι αργοτερα, τον 8ο αιωνα, πάνω ακριβως απο τον τάφο του, και του οποιου η ανακαλυψη, αποτελεί  τεκμηριωμένο αρχαιολογικό ευρημα απο τις ανασκαφες του 1907-11. Σημερα εκει πλησιον, στην οδο Am Fort Elisabeth 1-3, βρίσκεται το Κέντρο Παιδιού και Οικογένειας (ιδρυμα οικoγενειακης Caritas-αγαπης-). Τρίτον, ο νεωτερικος Ναός St. Alban στην Oberstadt οδος: An der Goldgrube 44, περίπου 1,5 χιλ. βορειοανατολικά από τον λοφο Albansberg, πλησιον του Gartenfeld, της περιοχης οπου μαρτυρησε ο Αγιος.

  Τα αρχαιολογικα ευρηματα στον λοφο του Albansberg ειναι και αυτα, απο τα αδιασειστα στοιχεια της παρουσιας και του Μαρτυριου του Aγιου Albanus του Mainz και ο οποιος ειναι εξ'ισου  προστατης Αγιος και στο Mainz της Γερμανιας αλλα και στην Νamur του Βελγιου.

To Μοναστήρι του Αγίου Albanus στο Mainz (Stift St. Alban vor Mainz)

Το Μοναστήρι του Αγίου Albanus στο Mainz ήταν ένα σημαντικό μοναστήρι βενεδικτινων Μοναχων , γνωστό και ως St. Alban's Abbey. Ιδρύθηκε περι το 787-796 από τον Αρχιεπίσκοπο Richulf (787–813) προς τιμήν του Αγίου Κεφαληφορου Ισαποστολου και Μαρτυρος. Βρισκόταν νότια της πόλης του Mainz, στον λόφο που αργότερα ονομάστηκε Albansberg, και ειχε ενσωματωσει την αρχαιότερη βασιλική του Αγίου Albanus που ειχε κτιστει περι το 413 μ.Χ. στον τοπο της παλαιας Βασιλικης 413 πανω απο τον ταφο του Αγιου.

Ιστορία και Ίδρυση

Το μοναστήρι ξεκίνησε ως μέρος της Καρολίγγειας Αναγέννησης. Το 804, ο Καρλομάγνος (Charlemagne) εγκαινίασε την Καρολίγγεια Βασιλική. Αρχικά λειτουργούσε ως Μονή βενεδικτινων Μοναχων, αλλά το 1442 μετατράπηκε σε ''κολλεγιακο'' ίδρυμα (Herrenstift). Στον 14ο αιώνα, ο Baldwin of Luxembourg (1328–1336) το οχύρωσε, μαζί με άλλα μοναστήρια έξω από τα τείχη της πόλης, όπως το St. Jakob's και St. Victor's.

Στο Μοναστηρι ηταν τεθησαυρισμενα σημαντικωτατα Λείψανα μεταξυ των οποιων και εκεινο του Αγιου Albanus καθως αναλυτικωτατα και διεξοδικωτατα εχουμε αναφερει ενωριτερα.

Επισης στον ευρυτερο χωρο της Μονης ειχαν ταφει:

Η Fastrada (+ 794), τέταρτη σύζυγος του Καρλομάγνου.

Ο Κάρολος της Ακουιτανίας (+ 863), Αρχιεπίσκοπος του Mainz (856–863).

Η Liutgard of Saxony (+ 953), κόρη του Αυτοκράτορα Όθωνα Α'.

Ο Liudolf (+ 957), Δούκας της Σουαβίας και πρώτος γιος του Όθωνα.

Ο William, Αρχιεπίσκοπος του Mainz (+ 968).

Ο Ραβανός Μαύρος (Hrabanus Maurus, +856), διάσημος θεολόγος και Αρχιεπίσκοπος του Mainz.

Το Μοναστήρι υπηρξε επίσης τόπος τοπικων συνόδων, όπως η Σύνοδος του 847 που διοργάνωσε ο Ραβανός Μαύρος.

Αρχιτεκτονική

Η Καρολίγγεια Βασιλική (εγκαινια 804) είχε τρια κλιτη, και δύο άψιδες. Στο δυτικό άκρο υπήρχε μια αίθουσα ίδιου μεγέθους με τον κεντρικό Ναό, και από πάνω παρΕκκλήσι του Αρχαγγελου Μιχαήλ. Οι δύο δυτικοί πύργοι προστέθηκαν αργότερα, στην ρωμανική περίοδο. Η κάτοψη του Μοναστηριού αντανακλάται στο Schloss Johannisberg, που ήταν εξαρτηματικο του St. Alban's. Δυστυχώς, δεν σώζονται λεπτομερείς περιγραφές ή μνημεια, αλλά ιστορικές απεικονίσεις δείχνουν ένα οχυρωμένο συγκρότημα με πύργους και μεγάλο περιτειχισμα.

                                        

(Ιστορικός χάρτης του Mainz από τον Matthäus Merian το 1655, όπου φαίνεται το Μοναστήρι του Αγίου Albanus στα ανατολικά)

Το Μοναστήρι λεηλατήθηκε και κάηκε το βράδυ της 28ης Αυγούστου 1552 κατά τον δεύτερο πόλεμο των μαργραβίων (second margrave war) από τον Albert Alcibiades, μαργράβο του brandenburg-kulmbach. Δεν ξαναχτίστηκε ποτέ, και τα ερείπια του καταστράφηκαν ολοκληρωτικά. Το ίδρυμα διατήρησε νομική ύπαρξη μέχρι την επίσημη διάλυσή του το 1802 από τον Ναπολέοντα. Ιστορικές εικόνες και χάρτες δίνουν μια εικονα της Μονης και του περιβαλλοντος.

ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ MAINZ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΕΙΣ ΤΙΜΗΝ 

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΤΙΝΟΥ

ΤΟ MAINZ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΡΗΝΟ ΠΟΤΑΜΟ ΠΕΡΙ ΤΟ 1900

ο νεωτερικος Ναός εις τον Sanctus Alban(-us) στην Oberstadt (ανω πολη), οδος: An der Goldgrube 44, περίπου 1,5 χιλ. βορειοανατολικά από τον Albansberg στην ευρυτερη περιοχη του Gartenfeld, της περιοχης οπου μαρτυρησε ο Αγιος.

                             Ο ΝΑΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ AUBAIN (ALBANUS..ALBAIN.. AUBAIN) 

                                                               ΣΤΗΝ NAMUR ΤΗΣ ΒΑΛΛΩΝΙΑΣ (ΒΕΛΓΙΟ)

  Εξηγησις της ονομασιας Αubain δια τον Αγιο στην Νamur του Βελγιου οπου κατατεθηκε τεμαχιο  Ιερου του Λειψανου απο την καρα του Αγιου περι το 1047.

.. το ονομα ''Aubain'' συνιστα γαλατικη-βαλλωνικη αποδοση, συνδυαστικα και με την ερμηνεια του ''ξενου΄΄ -αφου ηλθε και απο ξενα μερη εν προκειμενω την Ελληνικη Ναξο- απο προφορικη ή και παλαιογραφικη παραφθορα του ''Albanus'' (Alban, Aubain)

  Κατα τον 11ο αιώνα μ.Χ., στη Νamur (σημερινό Βέλγιο), ο πληθυσμός μιλούσε κυρίως μια πρώιμη ρωμανo-γαλατικη διάλεκτο, η οποία αργότερα εξελίχθηκε στη Βαλλωνική και ανήκει στην ομάδα των Παλαιών Γαλλικών (langue d’oïl).

  Η μεταφορά του αποτμηματος του Ιερου Λειψάνου από το Mainz στο Namur του Βελγίου συνετελέσθηκε κατα το 1047. Την πρωτοβουλία ανέλαβε ο Frédéric de Lorraine, απο το κολλεγιακο ιδρυμα που είχε συστησει ο κόμης Albert II de Namur. Ο Frédéric de Lorraine, εκμεταλλευόμενος την θέση αλλα και τις διασυνδέσεις του -ως συγγενής του κόμη- διαπραγματεύτηκε και εξασφάλισε από το Μοναστηρι του Mainz ένα τμήμα απο την καρα του Αγιου Alban(us). Το Λείψανο αυτό μεταφέρθηκε επισήμως στη Namur, γεγονός το οποιο οδήγησε στην ονομασια του εκει Ναου, στον Saint Aubain (Αlbanus) και στον ορισμο του ως Πολιούχου και Προστατου της πολεως της Namur. To Λειψανο αυτο φυλάσσεται σήμερα εντός  Λειψανοθήκης, επιβεβαιώνοντας την ιστορικη αυτη καταγραφη.

[Ακολουθει η τεκμηριωση της σαφεστατης διαφοροποιησης του Αγιου Alban της Βρετανιας, απο τον Αγιο Albanus του Μeinz Γερμανιας(ο οποιος ειναι ο ιδιος Αγιος με τον Αγιο Aubain της Namur του Βελγιου).

Άγιος Alban ΠρωτοΜαρτυς Αγγλίας Μαρτυρησε εναν αιωνα ενωριτερον +303

  Η επιστημονική έρευνα έχει αποδείξει ότι ο Άγιος Alban της Αγγλίας και ο Άγιος Albanus του Mainz αποτελούν δύο διακριτές ιστορικές προσωπικότητες, των οποίων η σύγχυση προέκυψε από ονομαστική ταυτότητα (ενιοτε αποκαλουνται ο ενας με το ονομα του αλλου) και γεωγραφική εγγύτητα εορτασμού (21 και 22 Ιουνιου), πλην όμως οι βιογραφικές και χρονολογικές τους διαφορές είναι απόλυτα τεκμηριωμένες.

  Ο Άγιος Alban της Αγγλίας, γνωστός ως Alban of Verulamium ή Proto-Martyr Anglorum (Πρωτομάρτυρας των Άγγλων), έζησε και μαρτύρησε στη ρωμαϊκή Βρετανία. Η χρονολόγησή του βασίζεται σε πρώιμες γραπτές πηγές, όπως του Γκίλντας και του Βέδα, που τοποθετούν το Μαρτύριό του κατά τη διάρκεια των διωγμών του αυτοκράτορα Διοκλητιανού ή, κατά άλλες απόψεις, του Σεπτίμιου Σεβήρου, δηλαδή κατα τον 3ο ή στις αρχές του 4ου αιώνα (περίπου 303 μ.Χ.). Η παράδοση και η αρχαιολογία της πόλης Verulamium (σημερινό Saint Albans) τον περιγράφουν ως ειδωλολάτρη που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και μαρτύρησε αποκεφαλισθεις από ρωμαίους στρατιώτες, προστατεύοντας έναν Χριστιανό Ιερέα. Η μνήμη του εορτάζεται στις 22 Ιουνίου.

  Αντιθέτως, ο Άγιος Albanus του Mainz (γνωστός και ως Albanus Mogontinus), έζησε περιπου έναν αιώνα αργότερα. Η χρονολόγησή του προσδιορίζεται από συγκεκριμένα γεγονότα που επιβεβαιώνονται τόσο από τις Αγιολογικες και ιστορικες πηγές, αλλα και από τα ευρηματα των σχετικων αρχαιολογικων ανασκαφων. Μαρτύρησε το έτος 406 μ.Χ., κατά το οποίο οι βαρβαρικές φυλές διέσχισαν τον Ρήνο εισβαλοντας στην βορειοδυτικη αυτοκρατορια. Οι ανασκαφές στον λόφο Albansberg του Mainz (και ο οποιος φερει απο αιωνες τιμητικως το ονομα του Μαρτυρος), που διενεργήθηκαν απο το 1907-1911, αποκάλυψαν μια πρώιμη Βασιλική του 5ου αιώνα (Μαρτυρικος Ναος) κτισμένη πάνω σε μοναδικο τάφο, επιβεβαιώνοντας την ταφή του εκεί αμέσως μετά το Μαρτύριο. Στις πηγές αναφέρεται ως Ιεραπόστολος που εσφαγη στην περιοχή που σημερα λεγεται Gartenfeld στα νοτια της πολης Mogontiacum σημερινο Mainz, εξω απο το τειχος του ρωμαικου στρατοπεδου, από βαρβαρους εισβολείς και έγινε Κεφαληφόρος Μαρτυς. Τεμαχιο της καρας του Αγιου φυλάσσεται σήμερα στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Aubain (Saint-Aubain) στη Namur του Βελγίου και η ονομασία του ως Saint Aubain, αποτελεί γλωσσική ρωμανο-γαλατικη λαϊκη εκδοχή του Albanus και η μνήμη του εορτάζεται στις 21 Ιουνίου.

  Η χρονική απόσταση μεταξύ των δυο Αγιων είναι απόλυτα διακριτη και ανέρχεται σε στον ενα αιώνα περιπου. Ο μεν Άγιος της Αγγλίας ανήκει στην εποχή των ρωμαικων αυτοκρατορικών διωγμών, ο δε Άγιος του Mainz ανήκει στην εποχή της απαρχης της καταρρεύσεως των συνόρων της ρωμαικης αυτοκρατοριας, περιπου εναν αιωνα μετα.   Οι αρχαιολογικες ανασκαφες του 1907-11, ειναι απολυτα σαφεις σχετικα με την χρονολογηση των ευρηματων του ταφου και της πρωϊμης Μαρτυρικης Βασιλικης στις αρχες του 5ου αιωνα, ενώ η γραπτή παράδοση της Αγγλίας τοποθετεί το Μαρτυριο του Αγιου Alban πριν την άρση των διωγμών στις αρχες του 4ου αιωνα (ενα αιωνα ενωριτερα) και συμφωνα με το οποιο ενω προηγουμενως υπηρχε  ως ειδωλολατρης αφου Πιστεψε στον Κυριο Ιησου Χριστο, θυσιαστηκε υπερ της διαφυγης και σωτηριας του Χριστιανου Ιερεως τον οποιο φιλοξενουσε, παιρνοντας αυτοπροαιρετα την θεση του στο Μαρτυριο, αφου προηγουμενως τον φυγαδευσε.

  Επομενως οι δυο Αγιοι εχουν διαφορετικες Αγιολογικες αλλα και χρονολογικες-ιστορικες και γεωγραφικες διαφορες.

  Η συγχυσις μεταξυ των δυο Αγιων υπαρχει λογω του ιδιου ονοματος. Το όνομα Albanus αποδεδειγμενα ηταν συνηθες  κατα την ρωμαϊκή εποχή, παραλασσομενο κατα τοπους και ιδιαιτερως οπου δεν ετηρειτο η λατινικη καταληξις -us, οπως και στην Αγγλια, αντι για Albanus, Alban. 

   Όσον αφορά δε την διαφορά μίας ημέρας στον εορτασμό (21 Ιουνίου για τον Αγιο Albanus και 22 Ιουνίου για τον Αγιο Alban), η εγγύτητα αυτή αποτελεί επι της ουσιας απόδειξη οτι προκειται περι δύο διαφορετικων Αγιων, με ξεχωριστές ημέρες μνήμης εστω και με μια ημερα διαφορα και ακριβως δια τον λογο της συγκεκριμμενης διακρισεως. Ακομη να επισημανουμε εδω, οτι ο Αγιος Albanus με βαση τα ιστορικα στοιχεια (βαρβαρικη εισβολη), μαρτυρησε στις 31/12/406, οποτε εχωμε πρωτοβουλα μια διαφορετικη ημερα Μαρτυριου, η 21/6 ενδεχεται να ειναι η ημερα των εγκαινιων του Μαρτυρικου Ναου και η οποια ενδεχομενως αποφασισθηκε ωστε να Εορταζει εγγυτατα και με τον Αγγλο Πρωτομαρτυρα και συνωνοματο του, Saint Alban, ως ιδιαιτερως και ηδη ευρεως γνωστου και σημαντικου στην Εκκλησια Μαρτυρος και μαλιστα Πρωτομαρτυρος στην Αγγλια, χωρις παλι και να γινεται συγχυση περι ταυτοπροσωπιας μεταξυ των δυο Αγιων. Σημειωνουμε στο σημειο αυτο εις επιρρωσιν των γραφομενων, οτι ο νεωτερικος Ναος εις τον Αγιον Albanus σημερα στο Μainz, ονομαζεται Sanct(us) Alban, ενω σαφεστατα και ακριβεστατα διακρινεται απο τον Αγγλο ΠρωτοΜαρτυρα και ειναι εις τιμην του Αγιου Αlbanus του Mainz, του αρχαιου Mogontiacum.

Οι ''ειδικοτητες'' του Αγιου Albanus του ξενου Αγιου και Αγιου Ξενου πλεον δι'ημας

  Ολοι οι Αγιοι μετα την Παναγια Μητερα ειναι μεσιτες προς τον Θεον εις την Σωτηριαν του γενους των ανθρωπων, και ο καθε Αγιος παλιν ιδιαιτερως ευεργετει αναλογα με τα χαρισματα που του εδωσε ο Παναγαθος Θεος και την πιστη των προσερχομενων και προσαιτουμενων την βοηθειαν και παρρηγοριαν του και παλι, ορισμενοι Αγιοι, ισως και ιδιαιτερως εχουν καποια,-ες ειδικοτητα,-ες, χωρις αυτο ασφαλως να τους αποκλειει απο το συνολο των ζητηματων που ενδεχεται να απασχολουν τον πιστο, πνευματικων, ψυχικων αλλα και σωματικων, βιοποριστικων, επαγγελματικων, κοινωνικων, κινδυνων, αναγκων, θλιψεων και των καθ΄εξης..

Ο Άγιος Albanus προστατεύει από κήλη, επιληψία, νεφρικούς λίθους και πόνους ουροποιητικού. Ως Κεφαληφόρος και Ιεραπόστολος κατά του αρειανισμού, είναι και αυτος προστατης των διωκομενων και εξοριστων καθως και προμαχος προστάτης εναντιον των αιρέσεων.

  Συνταξαμε την εργασια αυτη [θελουμε να πιστευουμε, με την ευχη του Αγιου Albanus και με την Χαρι του Παναγαθου Θεου, ω Μονω πρεπει πασα δοξα τιμη και προσκυνησις] με βαση ολα εκεινα τα στοιχεια τα οποια υπαρχουν ως επαληθευομενα αλλα και αλληλοδιασταυρουμενα, απο Αγιολογικες, αρχαιολογικες, ιστορικες και γεωγραφικες πηγες, δεν συμπεριελαβαμε στοιχεια χρονο-τοπικων αντιφασεων ή και συγχυσεων, ωστε να αποδωσουμε κατα το δυνατον ενα συγκροτημενο, περιεκτικο και επαληθευομενο απο ολα τα επιμερους στοιχεια αποτελεσμα και λαμβανοντας ιδιαιτερως και περισσοτερον υπ' οψιν τις αρχαιοτερες πηγες, αλλα και τις πλεον σαφεις, αξιοπιστες, αληθινες αλλα και αλληλενδετες και αλληλοσυσχετιζομενες μεταξυ τους.

  Ο προβληματισμος σχετικα με την Ελληνικη, συγκεκριμμενα απο το νησι της Ναξου καταγωγη ή και προελευση του Αγιου, εκκινησε καθως προεγγραψαμε, περι το 2010 και η προσθεση των σχετικων αποδεικτικων στοιχειων ολοκληρωθηκε προσφατα μετα απο ενα πολυετες χρονικο κενο-αδρανεια (λογω μη εξευρεσεως τοτε περαιτερω σχετικων αποδεικτικων στοιχειων) και πλεον το αποτελεσμα της εργασιας αυτης, συνιστα ισως μια ισχυρη συνθεση και τεκμηριωμενη υποθεση σχετικα με τον Αγιο Albanus του Mainz και του οποιου μερος του Ιερoυ του Λειψανου ευρισκεται στην πολη Namur του Βελγιου στον ομωνυμο Ναο, Saint Aubain (λαϊκη γαλλο-ρωμανικη παραφθορα του Albanus),  ενα τεμαχιο του οποιου θα πρεπει να αποσταλλει τιμητικως στην γεννετειρα ή και τοπο προελευσης του ΙεροΜαρτυρος Κεφαληφορου Αγιου, την Ελληνικη Ναξο στην οποια και θα πρεπει πλεον να τιμαται, ασφαλως με ενα ελληνοποιημενο ονομα και μια ξεχωριστη Εορτη και η οποια προτεινουμε να ειναι η 31 Δεκεμβριου, με βαση και την ισχυρα τεκμαιρομενη ημερομηνια του Μαρτυριου του.

  Η εργασια αυτη προτεινει ως ελληνικο ονομα δια τον Αγιο, με αφορμη το ''Saint Aubain'' της Namur και την εισαγωγικη μας αναφορα σχετικα με την μαρτυρια του Fortunatus το Αγιος Ξενος, αφου Αubain στα Γαλλικα σημαινει Ξενος και αφου ευρεθηκε ο Αγιος Albanus, ως ξενος(αλλοδαπος -alibi natus- albain-aubain) δια τους ξενους, αλλα και ως ξενος(αγνωστος-μακρυνος), δι΄ημας, ενω καθως φαινεται μεχρι σημερα ισχυσε το ''droit d'aubaine''(το δικαιωμα ιδιοκτησιας των φεουδαρχων της δυσης επι των εκεισε περιουσιακων στοιχειων των μη πολιτογραφημενων υπηκοων -ξενων-, σε περιπτωση θανατου τους) με αποτελεσμα να τον εχει κληρονομησει να τον τιμα και να τον χαιρεται, μονο το ξενο ''βασιλειο'' και η Μητερα Ανατολικη Εκκλησια και η Πατριδα του η Ελλαδα και η Ναξος, ουτε να τον γνωριζει, αλλα ουτε και να τον τιμα, τουλαχιστον εως του παροντος. Τον ξενον Αγιον και πλεον Αγιον Ξενον.

  Θα πρεπει στο σημειο αυτο να απορριψωμε απολυτως, διαφορα αλλα σχετικα ή και παρεμφερη ονοματα ''ελληνοποιημενα'' και μη -και τα οποια εχουν κατα καιρους αναδειχθει-, οπως ''Αλβανός'' (ακομη και με μεταθεση του τονου στην παραληγουσα), διοτι αφ΄ενος μεν δεν υπαρχει καμμια απολυτως εθνολογικη βαση ή και σχεση του Αγιου, ουτε με τον λαο αυτο αλλα ουτε και με τον τοπο της κατοικησεως του, ουτε παλι να τον συγχεουμε ή και να τον ονομαζουμε Albinus (Αlbin-Αλβινο) , αφου ο συγκεκριμενος Αγιος, υπηρξε πολυ αργοτερα (470-550), στην Αngers de Gallia(Ανγκέρ της Γαλλιας), καθως και ο  Αλβινος του Βουραμβουργου (8ος αιων). Kαι με την εξηγηση αυτη πρεπει να αποκλεισθει παντελως στην αναφορα του Αγιου Albanus, η χρηση ολων αυτων των ονοματων τα οποια προαναφεραμε. 

  Mε αφορμη λοιπον ολα οσα εχουμε αποτυπωσει μεχρι τωρα, προτεινουμε στην αμεση Αναγνωριση-Αγιοκαταταξη του Saint Albanus-Aubain ως ''Αγιο Ξενο'' στο ελληνΟρθοδοξο Αγιολογιο με σταθερη Εορτη την 31 Δεκεμβριου εκαστου ετους, τεκμαιρομενη στερρως ως ημερομηνια του Μαρτυριου του, αφου και ειναι σαφεστατα Αγιος προ του σχισματος και δη των απαρχων του 5ου αιωνος, αλλα και Μεγας Κεφαληφορος Αγιος, και καθως προαναφεραμε, να ζητησουμε ενα τεμαχιο του Ιερου του Λειψανου ωστε να το αποδωσουμε στην γεννετειρα του την Ναξο των Κυκλαδων, υπερ της οποιας να συνισταται ως Προστατης Αγιος μαζι με την Παναγια Μητερα, τους Αγιους Νικοδημο Αγιορειτη, Νικολαο Πλανα, αλλα και τον Μεγα Ανθιμο Γ΄ Πατριαρχη Κωνσταντινουπολεως, ο οποιος μελλει συντομα να Αγιοκαταταχθει [και παλι με το πληρωμα του χρονου μελλει να προστεθει και ο Ναξιος Προηγουμενος της Ιερας Μονης Λογγοβαρδας Παρου, Μακαριστος π.Ιεροθεος (Νικολακης) και του οποιου δια πολλων μαρτυριών και πολλων σημειων, ηδη αναδεικνυεται η Αγιοτης].

  Oφειλουμε να τονισουμε σε καθε περιπτωση οτι ο μοναδικος σκοπος της εργασιας αυτης, εκτος απο την γνωριμια και την συναντηση με τον γνωστο πλεον και σε μας ''ξενο'',  Αγιο Ξενο [Sanctus Albanus-Saint Aubain], ειναι η οφειλομενη αποδοση τιμης, το οφειλομενο χρεος προς τον Αγιο, και απο την Ορθοδοξη Ελλαδα αλλα και απο την ιδιαιτερη Πατριδα του την Ναξία-Ναξο, εστω και μετα απο 17 αιωνες και διοτι ως Κεφαληφορος Αγιος, συνιστα εναν απο τους ιδιαιτερως εξεχοντας Αγιους της Πιστεως,  της Συνολου Ορθοδοξου αλλα και της Τοπικης Εκκλησιας.

    ΠΡΟΣ ΤΟΥΤΟΙΣ ΛΕΓΩΜΕΝ ΜΕ ΣΑΦΗΝΕΙΑ ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ  ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΧΕΣΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ-ΣΥΓΚΛΙΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΑΠΟΛΑΤΙΝΩΝ, ΔΙΑΚΡΙΝΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ Η ΙΕΡΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ  ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΙΕΤΑΞΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

  ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ALBANUS (AUBAIN) TOY MAINZ KAI THΣ NAMUR 

[TOY ΑΓΙΟΥ ΞΕΝΟΥ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ] 

ΝΑ ΕΧΩΜΕ -ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ, ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ, ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΔΙ' ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΣΚΟΛΙΑ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΥΤΗΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΑΤΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΛΕΗΘΗΝΑΙ ΚΑΙ ΣΩΘΗΝΑΙ ΤΑΣ ΨΥΧΑΣ ΗΜΩΝ. 

  ΑΚΟΜΗ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ Η΄ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΣΗΜΕΙΟ ΕΛΠΙΔΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΡΗΓΟΡΙΑΣ ΠΡΟΣ ΠΑΝΤΑΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΠΑΝΥ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΚΑΙ ΔΥΣΤΗΝΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ Γ΄ ΔΟΥΚΑ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΒΑΤΑΤΖΗ ΚΑΙ O ΟΠΟΙΟΣ ΜΕΛΛΕΙ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟ ΘΕΙΟ ΘΕΛΗΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, ΠΑΝΩ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΓΗ!!!

Ο  ΣΥΝΘΕΣΑΣ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ 

ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ

 

ΚΑΙ ΤΩ ΜΟΝΩ ΘΕΩ ΚΥΡΙΩ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΩ Η ΔΟΞΑ ΕΙΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΙΩΝΩΝ ΑΜΗΝ!

ιστορικα, γεωγραφικα στοιχεια

  Το Mogontiacum ήταν το λατινικό όνομα της σημερινής πόλης Mainz (Μάιντς) στη Γερμανία και ιδρύθηκε το 13 π.Χ. από τον Ρωμαίο στρατηγό Δρούσο ως στρατιωτικό οχυρό. Λόγω της στρατηγικής του θέσης στη συμβολή των ποταμών Main και Ρήνου εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες πόλεις της αυτοκρατορίας και έγινε η πρωτεύουσα της επαρχίας Germania Superior. Το όνομά του προέρχονταν από τον κελτικό ειδωλολατρικο ψευδοθεό mogons. Σήμερα στην πόλη σώζονται ευρήματα όπως το μεγαλύτερο ρωμαϊκό θέατρο στην ευρυτερη αυτη περιοχη, το κενοτάφιο του Δρούσου και ερείπια από το ρωμαϊκό υδραγωγείο ενώ στο τοπικό μουσείο εκτίθενται ομοιωματα ρωμαϊκων πλοίων των οποιων υπολειμματα βρέθηκαν στον ποταμό.                                                                                            

σχετικη προσεγγιση αναπαραστασης του Mogontiacum κατα τον 4ο αιωνα    

                                                                                        

                              

                              ΕΥΡΥΤΕΡΟΣ ΧΑΡΤΗΣ 70 Μ.Χ. ΒΟΡΕΙΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ
                                        

                        ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ 4ου ΑΙΩΝΟΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ MOGONTIACUM (MAINZ) 

                       

OI ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΟΥ ΕΞΕΤΑΖΟΥΜΕ 

ΚΑΤΑ ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΡΟΝΗΜΑ

Ο Ιουλιανός κυβέρνησε την αυτοκρατορία από το 360 έως το 363 και ήταν ειδωλολατρης

Ο Ιοβιανός κυβέρνησε την αυτοκρατορία από το 363 έως το 364 και ήταν Ορθόδοξος.

Ο Βαλεντινιανός Α΄ κυβέρνησε στη Δύση από το 364 έως το 375 και ήταν Ορθόδοξος.

Ο Ουάλης κυβέρνησε στην Ανατολή από το 364 έως το 378 και ήταν αρειανός.

Ο Γρατιανός κυβέρνησε στη Δύση (Γαλατια, Ισπανια, Βρετανια) από το 367-383 (μεχρι το 375 συγκυβερνησε με τον πατερα του Βαλεντιανο Α΄) Ορθοδοξος.

Ο Βαλεντινιανός Β΄ συγκυβέρνησε στη Δύση από το 375 έως το 392 και ήταν αρειανός.

δυναστεια Θεοδοσιου:

Ο Θεοδόσιος Α΄ κυβέρνησε στην Ανατολή από το 379-392 και σε ολόκληρη την αυτοκρατορία απο το 392-395 και ήταν Ορθόδοξος.

Ο Αρκάδιος κυβέρνησε στην Ανατολή από το 395 έως το 408 και ήταν Ορθόδοξος.

Ο Ονώριος κυβέρνησε στη Δύση από το 395 έως το 423 και ήταν Ορθόδοξος.

Ο Θεοδόσιος Β΄ κυβέρνησε στην Ανατολή από το 408 έως το 450 και ήταν Ορθόδοξος.