Η ΛΕΙΨΑΝΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ SAINT AUBAIN (SAINT ALBANUS) ΣΤΗΝ NAMUR TOY ΒΕΛΓΙΟΥ
O ΜΕΓΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΛΛΗΝ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΣ ΑΓΙΟΣ ΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΟ ΒΕΛΓΙΟ, ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΛΕΙΨΑΝΟΘΗΚΗ ΤΟΥ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΜΩΝΥΜΟ ΝΑΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ NAMUR, ΩΣ SAINT AUBAIN TOY ΟΠΟΙΟΥ TO KANONIKO ΕΠΙΣΗΜΟ ΟΝΟΜΑ EINAI SAINT ALBANUS ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΣΤΟ ΜΟGONTIACUM-MOGUNDIA(ΜΑΓΕΝΤΙΑ)-ΣΗΜΕΡΙΝΟ MAINZ, ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΛΕΓΕΤΑΙ GARTENFELD ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΡΗΝΟ ΠΟΤΑΜΟ ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΑΠΟΤΟΜΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ, ΕΒΑΔΙΣΕ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΣ ΕΩΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟ ΛΟΦΟ ΠΟΥ ΦΕΡΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ (ALBANSBERG) ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΕΘΕΣΕ ΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ TOY ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΕΤΑΦΗ
Με βαση επιπονη αναζητηση και συνδυαστικη εξεταση διαθεσιμων πηγων και παραθεση των εγκυροτερων και συμφωνουντων Εκκλησιολογικα, ιστορικα γεωγραφικα και χρονικα μεταξυ τους στοιχειων, παραθετωμεν τη Ευχη του Αγιου και τη Χαριτι του Παναγαθου Θεου, εις γνωσιν του Ορθοδοξου Χριστεπωνυμου Πληρωματος, την ακολουθη τεκμηριωμενη εργασια:
Ο Αγιος Aubain και του οποιου το πραγματικο-αληθινο και ιστορικο ονομα ειναι Albanus, ονομα συνηθες στην επικρατεια της Ρωμαικης Αυτοκρατοριας κατα τον 4ο αιωνα αποτελεί μια Ορθοδοξη Ιστορικη και Αγιολογική προσωπικότητα, που εδρασε Ιεραποστολικα στην δυτικη αυτοκρατορια, στις χωρες που διασχιζει ο Ρηνος ποταμος).
Το ονομα ''Aubain'' ειναι η λαϊκη γαλλο-ρωμανικη αποδοση του ονοματος ''Albanus'' απο τον 12ο αιωνα. Περι το 1.047 προ του Σχισματος, αποτμημα απο την καρα του Αγιου, μεταφερθηκε απο τον Φρειδερίκο της Λωρραίνης και το Μοναστηρι που ηταν αφιερωμενο στο ονομα του Αγιου στον λοφο του Albansberg στο Mainz της Γερμανιας παρα τον Ρηνο ποταμο, προς την Νamur (στο σημερινο Βελγιο). Σε λατινικά έγγραφα του 11ου και 12ου αιώνα ο Αγιος αναφέρεται ακόμη ως Albanus. Ωστόσο ήδη από τον 12ο έως 13ο αιώνα εμφανίζονται σε τοπικά έγγραφα, γαλλο-ρωμανικές μορφές του ονοματος, όπως Albain ή και με την λαϊκη παραφθορα της τοπικης διαλεκτου, Aubain και η οποια από τον 14ο αιώνα και μετα επεκρατησε στην ευρυτερη περιοχη της Namur.
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί φυσική φωνολογική μετάβαση από το λατινικό Albanus στη γαλλική ιδιωματικη μορφή της τοπικης διαλεκτου, ως Aubain. (Albanus.. Alban.. Aubain).
Ο σημερινός καθεδρικός Nαός της πόλης Namur , Cathedral of Saint-Aubain, διατηρεί αυτην την γαλλoρωμανικη λαϊκη μορφή του ονόματος.
Aubain (ουσιαστικό, αρσενικου γενους)
Εννοια: Αλλοδαπός, ξένος (συνήθως σε παλαιότερα γαλλικά κείμενα ή φεουδαρχικό δίκαιο), εκεινος δηλαδη ο οποίος δεν είναι υπήκοος του βασιλείου και δια τον οποιο υπηρχε νομος εφ΄οσον δεν ηταν πολιτογραφημενος, ο εντοπιος βασιλευς μετα τον θανατο του να προσκταται την περιουσια που τυχον αφηνε πισω, στο βασιλειο του.
Ετυμολογία: Προέρχεται από το λατινικό alibi natus (γεννημένος αλλού) και το οποιο ενδεχομενως να συνιστα και τον λογο δια τον οποιο εφερε ο Αγιος στην Ιεραποστολικη του πορεια στην δυση (ξενητεια) το alibi natus.. Albanus.. Alba(i)n.. Aubain
''Συμβαινει λοιπον'' ωστε το ονομα ''Αubain'' στα Γαλλικα, να σημαινει ''Ξένος'' και εδω εχωμε την περιπτωση ενος Αγιου, του οποιου η τιμη προς το Ιερο του προσωπο και το τεμαχιο του Αγιου του Λειψανου, να ελθουν στην πολη της Namur, απο εναν αλλο(ξενο) τοπο, το Mainz αλλα και ο ιδιος ο Αγιος να προερχεται ή και να καταγεται παλι απο εναν ακομη πιο μακρυνο και διαφορετικο (ξενο) τοπο.
Ο Αγιος Albanus καθως τεκμαιρεται, ενδεχομενως γεννηθηκε περι το 360 στο Ελληνικό νησί της Νάξου, αναχωρησε περι το 378 (Ουαλης αρειανος αυτοκρατορας στην Aνατολη και απο το 379 μετα τον Αρκαδιο ο Θεοδοσιος ο Α΄ στην Δυση) από το νησί ισως λογω του διωγμου των Ορθοδοξων απο τους αρειανους και απεσταλη ενδεχομενως απο τον Αγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων ως Ιεραπόστολος στα συνορα της ρωμαικης αυτοκρατοριας παρα τον Ρηνο ποταμο, με σκοπο την διαδοση του Ιερου Ευαγγελιου και την αποκατασταση της Ορθοδοξου Πιστεως στις χωρες της βορειοδυτικης Ευρωπης αλλά και ωστε να αγωνισθει εναντίον των αιρετικών αρειανών, οι οποίοι είχαν αρνηθεί την Θεότητα του Κυρίου Ιησού Χριστου, αναγνωριζοντας μονον την Ανθρωπινη του Φυσι, και οι οποιοι δια τον λογο αυτο είχαν καταδικαστεί από την Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325.
Ο Albanus θα φθασει περι το 404 στο Mogontiacum, στη θεση του οποιου σημερα ευρισκεται η σημερινη πολη Mainz της Γερμανίας και το οποιο ειχε ιδρυθει στα βορεια συνορα της δυτικης ρωμαικης αυτοκρατοριας κατα τον 1ο αι. π.Χ. ως ρωμαϊκό στρατόπεδο (castrum) από τον Κλαύδιο Δρούσο, στην δυτικη οχθη του Ρηνου ποταμου, με σκοπο την φυλαξη συνορων και του περασματος του ποταμου, απο τις βορειες βαρβαρικες φυλες αφ΄ενος, αλλα και την προστασια και την εξυπηρετηση ολων των κομβικων διαδρομων οι οποιες διηρχοντο απο την περιοχη εκεινη, αφ΄ετερου, και το οποιο λογω της σημαντικης του θεσεως και αποστολης, απετέλεσε πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Άνω Γερμανίας (Germania Superior). Χαρακτηριστικο της σημαντικης του θεσεως και αποστολης, ηταν η ποσοτητα των λειψανων των αρχαιων ρωμαικων πλοιων που βρεθηκαν στην περιοχη και τα οποια χρησιμοποιουσαν για την στρατιωτικη, διοικητικη και εμπορικη εξυπηρετηση της πολης -πολλα απο τα οποια εχουν ανακατασκευασθει, βασει των πρωτοτυπων και εκτιθενται σε μουσειο-.
Στην διαρκεια μιας συντριπτικης επιδρομης θα συλληφθει και θα αποκεφαλισθεί το ετος 406 εξω απο το τειχος του στρατοπεδου, μαρτυρών υπερ της Ορθοδοξου Πιστεως, αφου αρνηθει να θυσιασει στα ειδωλα.
H παρουσια και το Μαρτυριο του εκει, σηματοδοτει την απαρχη της σταδιακης καταλυσης της Ρωμαϊκης Αυτοκρατοριας, και την επελαση απο βορρα προς νοτο, σκληρων βαρβαρικων φυλων (αλαμανων, σουηβων και βανδαλων) τα οποια κατεστρεψαν, οτιδηποτε Χριστιανικο ευρεθη στον δρομο τους, στην διαρκεια αυτης της επιδρομης και η οποια ελαβε χωρα στις 31 Δεκεμβρίου του 406 (πηγες: Prosper of Aquitaine, Ιερώνυμος).
Η καταγωγή και τα πρώτα χρόνια του Αγιου
Ο Άγιος τεκμαιρεται ως Ελλην κατα το γενος προερχομενος απο το Ελληνικο νησί της Νάξου (Ναξια-Naxia) οπου και εγεννηθη. To νησι φαινεται καταγεγραμμενο σε παλαιογραφικα καλλιγραφικα λατινικα αρχαια κειμενα, ως Namsia και το οποιο αυτο εξηγειται εναργως, λογω του οτι το ''m'' στα κειμενα αυτα, ομοιαζει ιδιαιτερα με το καλλιγραφικο ''κ'' και επομενως η φαινομενη λεξη ''Namsia'' δεν ειναι αλλη απο την λεξη ''Naκsia'' και η οποια σαφεστατα συνιστα την ηχητικη αποτυπωση-αποδοση της ''Naxia'' καθως αποσαφηνιζει και ο Bucelinus 1655 (ενας απο τους πλεον εγκριτους και σπουδαιους μελετητες της εποχης του), αλλα και αλλοι πολλοι νεωτεροι και σημαντικοι, καθως αναλυτικωτατα παρουσιαζουμε στην συνεχεια.
Η επιστημονική μελέτη του τοπωνυμίου ξεκινά από την ελληνική μορφή «Ναξία» καθως αυτη ιστορειται απο αρχαιοτατων χρονων για το νησι Ναξος των Κυκλάδων. Στη λατινική γραφή αποδόθηκε ως φωνητικη αποτυπωση ''Naκsia'', με τον ηχο του ελληνικου ''ξ'' να αποδίδεται ως ''κs''. Στα μεσαιωνικά χειρόγραφα εμφανίζονται οι μορφές Namsia και Nausia. Η παραφθορά εξηγείται παλαιογραφικά: το γράμμα κ σε καλλιγραφική γραφή μοιάζει με το ''u'', δίνοντας τη μορφή ''us'' αντί του ''κs'', ενώ η οπτική ομοιότητα του ''u'' με το ''m'' οδηγεί στη μορφή Namsia.
Στο Martyrologium Hieronymianum του 6ου αιώνα εμφανίζονται οι μορφές ''Namsia'' και ''Nausia''.
Ο Hippolyte Delehaye (1859–1941) επιβεβαιώνει ότι αυτές αντιστοιχούν στο ''Naxia'' (Ναξια-Ναξος) και προκύπτουν από σφάλματα αποδοσεως και αντιγραφής.
Στον 9ο αιώνα, ο Rabanus Maurus και ο Ado γραφουν Namsia επισης στα χειρόγραφα του Usuardus περι το 868-870 εμφανιζεται η διατυπωση ''de insula Namsia''.
Ο Grozwin τον 11ο αιώνα γράφει επίσης Namsia. Στα σώζοντα χειρόγραφα εμφανίζεται η φράση Sanctus Albanus ab insula Namsia originem habuit.
οι κυριοι ερμηνευτες του Namsia ως Naxia-Ναξια-Ναξος
Ο Gabriel Bucelinus (1599–1681) Είναι η πρώτη δημοσιευμένη πηγή που γράφει καθαρά τη λέξη Naxia (στο Menologium Benedictinum, 1655) και τη συνδέει ρητά με την ελληνική καταγωγή του Αγίου Albanus από τη Νάξο των Κυκλάδων.
Ο Franz Brunhuber (19ος αιώνας) Σχολιάζει μαρτυρολόγια και επιβεβαιώνει την αποκατάσταση «Naxia» στη βάση των παλαιογραφικών παρατηρήσεων του Bucelinus. (Δραστηριότητα μέσα στον 19ο αιώνα, χωρίς ακριβή χρόνια γέννησης/θανάτου σε προσβάσιμες πηγές, αλλά σαφώς μεταγενέστερος του Bucelinus.)
Ο Jean-Baptiste de Rossi (19ος αιώνας) Υποστηρίζει ότι οι μορφές Namsia και Nausia είναι παραφθορές και η σωστή μορφή είναι Naxia. (Γνωστός αρχαιολόγος/ιστορικός, 1822–1894, δραστηριότητα κυρίως 1850–1890.)
Ο Johann Peter Kirsch (19ος–20ος αιώνας) Επαναλαμβάνει τη λογική του Bucelinus και επιβεβαιώνει την ελληνική καταγωγή του Αγίου. (1861–1934, δραστηριότητα τέλη 19ου – αρχές 20ού αιώνα.)
Ο Hippolyte Delehaye (1859–1941) Επιβεβαιώνει ότι Namsia και Nausia προκύπτουν από αντιγραφικά σφάλματα και αντιστοιχούν στο ελληνικό Naxia (κυρίως στα Acta Sanctorum και σχόλια σε μαρτυρολόγια, αρχές 20ού αιώνα).
Ο Jacques Dubois (1920–1991) Σχολιάζει τα χειρόγραφα του Usuardus και επισημαίνει ότι «Namsia sine dubio Naxos Cycladum» (έργα του 1960s–1980s).
Συνοπτικά, η χρονολογική σειρά των πηγών και μορφών είναι:
-Martyrologium Hieronymianum, 6ος αιώνας: Namsia/Nausia
-Rabanus Maurus, 9ος αιώνας: Namsia
-Ado, 9ος αιώνας: Namsia
-Usuardus, 858–860: de insula Namsia
-Grozwin, 11ος αιώνας: Namsia
-Bucelinus, 1599–1681: Naxia, πρώτη καθαρά τεκμηριωμένη χρήση και επιστημονική αποκατάσταση
Μεταγενέστεροι μελετητές 19ος–20ός αιώνας και οι οποιοι συμφωνουν με τον Βucelinus: Franz Brunhuber, Jean-Baptiste de Rossi, Johann Peter Kirsch, Hippolyte Delehaye και Jacques Dubois
Ακομη στο σημειο αυτο επισημαινουμε εις τελεια ενισχυση του ερμηνευτικου τεκμηριου ''Naxia'', οτι δεν υπηρχε πουθενα τοπος ή και νησι λεγομενος ή και ονομαζομενος Νausia ή Namsia, γεγονος που ενισχυει το γεγονος οτι μαλλον και ισως με βαση και ολη τη σχετικη μελετη-ερευνα, το αναφερομενο αυτο απο τις αρχαιοτερες πηγες νησι Namsia-Νausia, δεν ειναι αλλο απο την Naxia-Ναξια-Ναξο των Κυκλαδων νησων της Ελλαδος.
Επισης στο σημειο αυτο οφειλουμε να αποκλεισουμε παντελως την καταγωγη ή και προελευση του Aγιου Αlbanus απο την Ναξο της Σικελιας, την γνωστη αρχαια αποικια των Ναξιων, δια το γεγονος, οτι η Ναξος της Σικελιας, ουδεποτε και πουθενα δεν εγραφη και δεν γραφεται Ναξια (Naxia), καθως η Ελληνικη Ναξος η οποια ως νησος γραφεται ακομη απο των π.Χ. ετων ως Ναξια, με την εννοια της κατακτησης, αποκτησης και ηγεμονιας της νησου απο τον Ναξο τον βασιλεα των Καρων (Ναξια: εκεινη η οποια ανηκει στον Ναξο -ειναι του Ναξου), ενω η Ναξος της Σικελιας, αφου δεν συνδεεται αμεσα με τον Ναξο, παρα μονον εμμεσως ως αρχαια αποικια των Ναξιων, γραφεται μονον Ναξος, Naxos και ποτε Ναξια, Naxia).
Ιεραποστολική Δράση και Άφιξη στο Mgontiacum-Mogundia-(Μαγεντια)-Mainz
Ο Αγιος φαινεται οτι πορευθηκε απο την Νάξο προς την καρδιά της Ευρώπης ως Ιεραπόστολος εναντιον της παναιρεσεως κατα την εποχη εκεινη του αρειανισμου και την οποια μεταξυ αλλων την ειχε πολεμησει σφοδροτατα και ο Μεγας Αμβροσιος Μεδιολανων (Σημερινου Μιλανου).
Δεν γνωριζουμε ποιο ηταν το ελληνικο ονομα του Αγιου, ασφαλως ομως δια λογους πρακτικους και λογω της αναχωρησης του στο δυτικο μερος της Αυτοκρατοριας, θα εξυπηρετουσε η χρηση ή και πολιτογραφηση του στα ταξιδιωτικα εγγραφα, με ενα λατινικο ονομα, αυτο με το οποιο και εχει Αγιοκαταταχθει.
Ο Aγιος Albanus καθως καταγραφεται και απο τους αρχαιοτερους Αγιολογους (Usuardus 875) θα δράσει πρωτα στη Γαλλία (Gallia-Γαλατια) πριν από την άφιξη του το 404 στην πόλη Mogontiacum -Germania Prima-(Αρχαια Ρωμαϊκη ονομασια του σημερινου Mainz της Γερμανίας), η οποία ήταν μια από τις σημαντικότερες στρατιωτικές και εμπορικές εστίες του Ρήνου. Εκεί, ασκούσε το Ιεραποστολικο του έργο υπερ της Ορθοδοξου Πιστεως, προς ενα λαο ο οποιος κινδυνευε ανα πασα στιγμη, απο τα φανατικα και αιμοδιψη ειδωλολατρικα βορειοτερα εθνη και τον οποιο ισως ειχε ηδη δηλητηριασει η αιρεση του αρειανισμου.
Αυτή η υποθεση αντλεί από αγιογραφικές παραδόσεις που τον παρουσιάζουν ως Ορθοδοξο Iερομοναχο απεσταλμένο να κηρύξει μεταξύ γαλατικων και γερμανικών φυλών κατά μήκος της συνοριακής ζώνης του Ρήνου, και ενισχυεται με το γεγονος οτι η διαδρομη αυτη αληθευει και με βαση τις πρότυπες Ιεραποστολικες αλλα και στρατιωτικες, εμπορικες οδους, κατά τον ύστερο τέταρτο αιώνα και με βαση το γεγονος, οτι ο Ρηνος υπηρχε ανεκαθεν ως πλωτος ποταμος και αμεσα εξυπηρετησιμο μεσον ολης της περιοχης εκεινης.
Στην Ιεραποστολικη αυτη πορεια προς το Mogontiacum, ο Αγιος Albanus δεν ηταν μονος Καθως τεκμαιρεται, ηταν μαζι του και οι εξης Αγιοι:
α)Theonastus (το μονο σχετικο αρχαιοελληνικο αποτυπωμενο ονομα ειναι το ''Θεόνοστος''-oxford lexicon of the greek personal names-) και
β)Ursus της Αοστια, καθως προκύπτει και από την επαληθευση και διασταύρωση των σχετικων πηγών [Rabanus Maurus, Usuardus, Bucelinus, Gregoire de Tours].
Οι τρεις Άγιοι καθως συναγεται, αποτελούσαν μια ενιαια Iεραποστολική ομάδα:
Α)Ο Άγιος Albanus τεκμαιρεται από τον εξαιρετο ερευνητη Bucelinus (1655) ως «ex insula Naxia oriundus» (καταγόμενος από τη Νάξο), γεγονος με το οποιο συμφωνουν και ολοι οι νεωτεροι μελετητες: Franz Brunhuber, Jean-Baptiste de Rossi, Johann Peter Kirsch, Hippolyte Delehaye και Jacques Dubois, επιβεβαιώνοντας την ελληνική του καταγωγή και προελευση. Ηγέτης της ομάδας ήταν Β)ο Aγιος Theonastus (''Θεονοστος'', σε παλαιογραφα λογω γραφης του ''n'' ως ''m'' φαινεται και ως Τheomastus) ή και αλλου ως Theonestus, και ο οποιος συνθέτει την πορεια του μέσω της συνεχειας: Philippi(Φιλιπποι-Ελλαδα) – Mogontiacum(Μαινζ Γερμανια) – Pictavis(Πουατιε Γαλλια). Ως Episcopus Philippensis(Επισκοπος Φιλιππων-αναφορα Usuardus 875-) διωχθηκε απο τους αρειανους και μεσω του Αγιου Αμβροσιου, ανέπτυξε την Ιεραποστολική του δραση μαζι με τους δυο συνοδοιπορους του Αγιους. Η κοίμησή του τοποθετείται στο Pictavis(Πουατιε) της Gallia(Γαλλιας) γύρω στο 425 μ.Χ., βάσει της μαρτυρίας του:
Gregorius Turonensis-Gregoire de Tours +594 (της Tours της Γαλλιας) Ο Αγιος, Theonestus του Vercellae, είναι μια εντελώς διαφορετικη μορφή. Η ύπαρξή του πιστοποιείται από την επιγραφή S. MARTIR THEONESTUS και τη μαρτυρία του Sanctus Eusebius. Το μαρτύριό του στην Ιταλια είναι χρονολογικά βέβαιο πριν από το 371 μ.Χ., έτος θανάτου του Eusebius, χωρίς καμία σχέση με την Ιεραποστολή στη Γερμανια.
Γ)Ο Άγιος Ursus(της Augusta-Αοστια) αναφέρεται ως Διάκονος. Η φράση του Rabanus Maurus «de insula Namsia [Naxia(Ναξια)-Naκsia-Nausia-Namsia, χρονικη ακολουθια παλαιογραφικης παραφθορας] pergens cum Sancto ''Theonesto'' et Urso Mediolanum venit» [''(Νamsius)''-(Ναξιος)- κατα το γενος] ήλθε στο Μediolanum-σημερινο Μιλανο- μαζί με τον ''Θεόνηστο'' (ορθο:''Θεόνοστος''-αρχαιο ελληνικο ονομα-, στα λατινικα κειμενα:Τheonestus) και τον Ούρσο, τεκμαιρει ότι οι τρεις τους συνιστούσαν μία ενιαια συνοδεία.
O Aγιος Ουρσος υπηρξε Διακονος και εδρασε μετά τη φυγή από το Μάιντς (406 μ.Χ.) στην Αόστα (Augusta Praetoria) της Ιταλίας και ο τάφος του βρίσκεται στην ομώνυμη Collegiata di Sant'Orso οπου και Μαρτυρησε το 425-429, διακρινεται δε απο τον Ουρσο της λεγεωνας Θηβων Αιγυπτου και ο οποιος ηταν στρατιωτικος και Μαρτυρησε περι το 286 στην Ελβετια στο Solothurn.
Η ομάδα συνδέθηκε ενδεχομενως κατα την διαρκεια των διωγμών του αρειανού αυτοκράτορα Ουάλη (364–378 μ.Χ.) κατά των Ορθοδόξων. Κατέφυγαν στο Μεδιόλανο (Μιλάνο). Εκεί ο Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων (374-397), ο μέγας πολέμιος του αρειανισμού, τους υποδέχθηκε και τους ανέθεσε την Ιεραποστολη στη Γαλατία και την Γερμανία (παρά τον Ρήνο), ώστε να κηρυξουν το Ευαγγελιο και να στηριξουν τους πιστους στα βορεια συνορα της αυτοκρατοριας.
Πριν φτάσουν στο Mοgontiacum, η ομάδα πέρασε από την περιοχή των Άλπεων. Σύμφωνα με τη χρονολογική αλληλουχία του Rabanus Maurus («Postquam autem in Augusta civitate beatus Ursus martyrium accepit...»), ο Ursus μαρτύρησε στην Augusta Praetoria, η οποία είναι η σημερινή πόλη Αόστα (Aosta) της Ιταλίας. Η μαρτυρολογική παράδοση (Rabanus Maurus) τοποθετεί τον θάνατό του πριν από το έτος 406 μ.Χ., καθώς το κείμενο αναφέρει ότι μετά το μαρτύριο του Ursus, οι υπόλοιποι συνέχισαν για το Mogontiacum, το σημερινο Mainz.
Ο Albanus και ο Theonastus (Θεονοστος) έφτασαν στο Mogontiacum (Mainz) όπου ο Albanus μαρτύρησε κατά την εισβολή των Βανδάλων στις 31 Δεκεμβριου του 406, αποκεφαλίστηκε και περπατησε θαυματουργικά προς τον λόφο που σημερα εχει το ονομα του (Albansberg).
Για τον Theonastus (''Θεονοστος''), η πιο ισχυρή αποδεικτικα ιστορική κατάληξη, είναι αυτή που παραδίδει ο Grégoire de Tours (Γρηγόριος Τουρώνης ή Γρηγόριος της Τουρ 6ος αι.). Τον αναφερει ως Επίσκοπο Mαγεντιας(Mogontiacum) που, μετά την εισβολή των Βανδάλων του 406, κατέφυγε στο Πουατιέ (Poitiers) της Γαλλίας, όπου τελειωθηκε ειρηνικά ως Ομολογητής (Confessor) περί το 425 μ.Χ.
Επομενως και με βαση ολα τα παρατιθεμενα στοιχεια, οι τρεις Άγιοι ξεκίνησαν ως μία ομάδα δεδιωγμενων κληρικων από την Ελλάδα (Νάξος και Φίλιπποι -τουλαχιστον ο Albanus με τον Theonastus-"Θεονοστο''), και ενώθηκαν υπό τον Αγιο Αμβροσιο στο Μιλάνο, οπου συνυπηρξαν και οι τρεις με αφορμη τον διωγμο και το Ιεραποστολικο τους εργο, και ο μεν Ursus μαρτύρησε στην Augusta (Αόστα)πριν το 406, ο Albanus στο Mogontiacum(Μαγεντια)-Mainz- το 406, ενω ο Theonastus (Θεονοστος) κοιμηθηκε ειρηνικα στο Poitiers(Πουατιέ) της Gallia(Γαλατιας), περι το 425.
Eνας ακομη ιστορικός και αρχαιολογικός δεσμός και ο οποιος συνηγορει στην κοινη πορεια και συνδιακονία των τριών Αγίων εντοπίζεται στη Βενετία:
Στoν Ναο του Αγίου Μαρτίνου στο νησί Burano της Βενετίας, φυλάσσεται αρχαία λίθινη σαρκοφάγος (Arche), η οποία κατά την ευρεση της το 1000 με βαση λαικες παραδοσεις και 1067 με βαση τις γραπτες, περιείχε τα Λείψανα και των τριών αυτων Αγιων.
Η συνύπαρξη των Λειψάνων των Αγίων Albanus, του Theonastus και του Ursus ενισχυει την γραπτή παράδοση.
Η ύπαρξη της κοινής Λαρνακας έρχεται να ενισχυσει τις γραπτές πηγές, προσφέροντας και την αρχαιολογική μαρτυρία ότι οι Άγιοι Albanus, Theonastus και Ursus δεν ήταν απλώς σύγχρονοι, αλλά και σύντροφοι και συνοδοιποροι και συνδιακονοι στoν διωγμο, την εξορία και την Ιεραποστολή.
Στην λαρνακα αυτην βρεθηκαν τρεις σκελετοι και μια επιγραφη η οποια ανεφερε τα ονοματα των δυο μονον Αγιων, του Albanus και του Ursus. Η ακολουθη υποθεση (αναφορα-μελετη), εξηγει το γεγονος και το τι αληθινα ενδεχομενως συνεβη:
Η πιο άμεση σύνδεση της λάρνακας του Burano και του τριτου ''αγνωστου σκελετου'' με τον Άγιο ''Θεόνοστο'' (Theonestus) προέρχεται από τον ακαδημαϊκό ιστότοπο Christian Iconography του Richard Stracke (Emeritus Professor of English, Augusta University). Στη σελίδα «The Saints Named Ursus in Art» (christianiconography.info/ursus.html) αναφέρεται ρητά: «The legend on Burano may relate to a claim by the nearby island of Torcello to have the relics of St. Theonestus.» Δηλαδή, ο θρύλος του Burano μπορεί να σχετίζεται με την αξίωση του γειτονικού νησιού Torcello ότι κατέχει τα λείψανα του Αγίου ''Θεονόστου''.
Η υπόθεση του Stracke βασίζεται στην παρατήρηση ότι η αρχαία Αγιολογικη τριάδα (από μαρτυρολόγια 9ου αιώνα, όπως του Rabanus Maurus, και Acta Sanctorum, June vol. 5, σ. 86-95) συναπαρτιζεται απο τους Αγιους: Albanus,Theonestus και Ursus/Orso.
Η Λαρνακα συνδεεται και με μια επιγραφη την οποια φερει και η οποια γραφει στα λατινικα: ''Επίσκοπος Albanus και Διάκονος Ursus Μαρτυρησαν για την Πίστη του Χριστου'' και ευρισκεται σημερα στον Ναο San Martino Vescovo του Burano, στην Βενετια.
Το Μαρτυρίου του Αγιου Albanus το 406 μ.Χ.
Το έτος 406 μ.Χ. (βασιλεια Ωνωριου 395-408 -δυναστεια Θεοδοσιου-), αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της Δυτικής Ευρώπης. Oπως καταγράφει ο Προσπέρος της Ακουιτανίας στο Χρονικό του («Anno 406, ultimo die Decembris, Wandali et Alani et Suevi transito Rheno in Gallias irruerunt»), η συμμαχία των βανδάλων, αλανών και σουηβών διέσχισε τον παγωμένο Ρήνο, παραβιάζοντας τα σύνορα της αυτοκρατοριας. Το Mogontiacum βρέθηκε στο επίκεντρο της εισβολής των βαρβαρων, με σκοπο να εξουδετερωσουν αυτο το σημαντικοτερο προπυργιο στον βορρα και να επιτυχουν την κατα το δυνατον πλεον απροσκοπτη εισβολη στο εσωτερικο της δυτικης αυτοκρατοριας. Η πόλη λεηλατήθηκε βαναυσα και οι Χριστιανοί κάτοικοί της βρέθηκαν απεναντι στην φονικη και απανθρωπη μανια, το μενος και το μισος των ειδωλολατρων. Ο Ιερώνυμος περιγραφει λίγα χρόνια αργότερα στην Επιστολή 123 προς την Αγερουχία (περίπου το 409), την τραγωδία: «Η άλλοτε ευγενής πόλη του Mogontiacum έχει κυριευθεί και καταστραφεί. Στην Εκκλησία της έχουν σφαγεί χιλιάδες. Οι επαρχίες της Γαλατίας έχουν υποστει μία απέραντη ερήμωση… όπου δεν έφθασε το σπαθι, η πείνα ολοκλήρωσε το έργο». Οι βάρβαροι λεηλάτησαν, έκαψαν και σκότωσαν αδιακρίτως τους Χριστιανούς κατοίκους. Σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή, ο Άγιος Albanus – που είχε φτάσει στην πόλη ως Ιεραπόστολος λίγα χρόνια νωρίτερα – συνέχισε να κηρύττει το Ευαγγέλιο. Σύμφωνα με τον Ραβανό Μαύρο (Martyrologium, ~845), «ενώ εκεί κήρυττε τον λόγο του Θεού» (dumque ibi praedicaret verbum Dei), ο Albanus συνελήφθη από τους εισβολείς έξω από τα τείχη της πόλης, στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Gartenfeld. Εκεί, μπροστά στους δημίους του, Ομολόγησε με θάρρος την Πίστη του στον Χριστό και αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα. Για την Ομολογία αυτή αποκεφαλίστηκε επί τόπου.
Έτσι, ο Άγιος Albanus αναδειχθηκε ως Μάρτυρας ακριβώς τη στιγμή που η Ρωμαϊκή κυριαρχια στα σύνορα του Ρήνου κατέρρεε. Το Μαρτύριό του δεν ήταν μόνο προσωπική θυσία, αλλά και σύμβολο της νίκης της Πίστης και του Λογου του Ιερου Ευαγγελιου, πάνω στη βαρβαρότητα, σε μια εποχή που ολόκληρη η Δύση κλονιζόταν απο τα στιφη των βορειων βαρβαρικων επιδρομων.
Το Θαύμα της Κεφαληφοριας.
Αμέσως μετά την αποτομη της τιμιας του καρας, ο Άγιος Albanus σήκωσε το κομμένο κεφάλι του και περπάτησε Θαυματουργικα, προς μεγαλη εκπληξη και τρομο των δημιων του, μια απόσταση περι το ενα χιλιομετρο προς τον παρακειμενο λοφο που ελαβε το ονομα του (Albansberg), μεχρι λιγο πριν την κορυφη, στην θεση ενος παλαιου (1ος αιων) ρωμαικου νεκροταφιου. Το υπερφυσικο αυτο γεγονος, εκτος απο την απολυτη ευαρεστηση του Δημιουργου προς το πλασμα του, διετρανωσε την πνευματική Νικη της Ζωης επί του θανάτου και την αδιαίρετη ενότητα του πνευματος και του σώματος εν Χριστώ Ιησου τω Θεω και στην ζωη αυτη αλλα και στην μελλουσα, ως βεβαιοτατη επαγγελια της Αναστασεως και της αιωνιου ζωης και ακραιφνη Μαρτυρια της Αληθειας της Ορθοδοξου Πιστεως.
Στα Acta Sanctorum, Iunius tomus IV (εκδόσεις από το 1643 έως τις ανατυπώσεις του 19ου αιώνα), στις σελίδες 87–95 (το κεφάλαιο για την 21η Ιουνίου), οι ''βολανδιστές'' καταγράφουν την εξής παράδοση για τον Άγιο Albanus του Mainz: Μετά τον αποκεφαλισμό του από τους βαρβάρους έξω από τα τείχη του Mogontiacum, ο Άγιος σήκωσε το κομμένο κεφάλι του και περπάτησε θαυματουργικά μέχρι τον παρακείμενο λόφο (που από τότε ονομάστηκε Albansberg). Εκεί κατέθεσε το κεφαλι και το σώμα του και ετάφη. Οι ''βολανδιστές'' παρουσιάζουν το γεγονος ως τοπική παράδοση (traditio loci Moguntina) και την οποια περιλαμβάνουν στην αγιολογική αφήγηση.
Tο θαυμα της Κεφαληφοριας ειναι εξαιρετο και χαριζεται απο τον ΑΓΩΝΟΘΕΤΗ θΕΟ σε εξαιρετα Σκευη της εκλογης Του, ως ιδιαιτερη αναγνωριση-επιβραβευση των αγωνων, της προσφορας και της ευαρεστησεως τους προς τον Παναγαθο Θεο, αλλα και ως Παγκοσμιο αδιαμφισβητητο Συσσημο, υπερ της Ορθοδοξου Πιστεως Αληθειας Ομολογιας και Μαρτυριου!
Ο τόπος όπου ο Αγιος κατέθεσε το κεφάλι του και ανακλιθηκε, υποδεικνυοντας με τον τροπο αυτο και τον τοπο της ταφης του, λιγο πριν την κορυφη του λοφου, κατεσταθη τόπος Λατρείας προς τον Τριαδικον Θεον και Τιμης εις τον Μαρτυρα. Στο σημειο αυτο ανηγερθη μετα απο λιγα μολις χρονια το 413, Ιερον Προσκυνημα-Ναος (Μαρτυριον) στο ονομα του Αγιου, σε ρυθμο παλαιας Βασιλικης και του οποιου η Αγια Τραπεζα θεμελιωθηκε ακριβως πανω απο τον ταφο του Αγιου, με βαση τα αδιαμφισβητητα ευρηματα των σχετικων ανασκαφων του 1907-11.
Αργοτερα ακριβως στο σημειο αυτο, περι τα τελη του 8ου αιωνος, ιδρυθηκε Ιερα Μονη και αυτη εις τιμην του Αγιου και η οποια συμπεριελαβε τον προυπαρχοντα Ιερο Ναο (Μαρτυριο).
Η Σύνδεση με την Namur του Βελγιου.
Το Μαρτυριο συνέβη εξω απο το ρωμαικο στρατοπεδο, στο Mogontiacum-Μαγεντια (σημερινο Mainz της Γερμανιας) το 406 μ.Χ. οπου υπαρχει εκει κοντα και ενας νεος Ναος εις τιμην του Αγιου Αlbanus και ο οποιος τιμαται στην Γερμανια ως Saint Alban, λογω του οτι οι Γερμανοι δεν κρατησαν την λατινικη καταληξη -us.
Αλλα ο Άγιος τιμάται ιδιαίτερα και στην Namur του σημερινού Βελγίου οπου ειναι τεθησαυρισμενο τεμαχιο Λειψανου απο την Αγια καρα του.
Το 786 στη θεση του ταφου ηδη υπηρχε ακομη ο πρωτος Ιερος Ναος (Μαρτυριο) στο ονομα του (413), οποτε κτιστηκε εκει, ενα μεγαλο Μοναστηρι εις τιμην του Αγιου, το οποιο ομως καταστράφηκε ολοσχερως το 1552-1557.
Το τεμαχιο του Λειψανου απο την τιμια καρα του Αγίου Μάρτυρα Albanus θα μεταφερθει κατα το 1.047 στην Namur του Βελγίου στον καθεδρικο Ναο που ειναι στο ονομα του, και θα γίνει ο προστάτης της επισκοπής, αλλά και της πόλης Namur που ειναι πρωτεύουσα της Βαλλωνίας του Βελγίου. Ο Αγιος Albanus ειναι επισης και ο Αγιος προστατης της Μαγεντίας (Mainz) της Γερμανίας γνωστος ως Saint Alban-οι Γερμανοι δεν κρατησαν την λατινικη καταληξη -us-(και διακρινομενος απολυτα, απο τον Saint Alban της Αγγλιας, καθως συντομα θα αποδειξουμε).
Η λέξη Νausia-Namsia που εμφανίζεται στα αρχαια μαρτυρολόγια δεν υφισταται ως τοπωνυμιο σε κανενα ιστορικο ή και γεωγραφικο αρχειο πουθενα, παγκοσμιως, ουτε κατα την μακρυνη αρχαιοτητα αλλα ουτε και κατα τους νεωτερους χρονους,
είναι καθως αποδειξαμε, μια εσφαλμενη -στην προοδο του χρονου- παλαιογραφικη αποτυπωση της λέξης Naxia, αρα, η αρχική παράδοση ήθελε τον Άγιο Aubain (Αlbanus) «ex Naxia» (από την Ναξια-Ναξο).
Η αναφορά του Bucelinus το 1655 δεν ήταν ουτε τυχαια ουτε επινοηση, αλλά η ορθή ιστορικη και γραφολογικη διόρθωση και αποκατασταση ενός αρχαίου διαχρονικου σφάλματος παλαιογραφικης καλλιγραφικης αντιγραφής. Ο Άγιος ήταν Έλληνας από τη Νάξο. Ο συνδεσμος κs αποτυπωσε τον ηχο του ελληνικου ''ξ'', στην αντιγραφικη πορεια και με βαση την καλλιγραφικη αποδοση του κ, κατεληξε στο φαινομενο συμπλεγμα ''us'' και απο εκει στο ''ms'', καθως φαινεται οτι προηγηθηκε η προφορικη παραδοση απο την αποτυπωση της λεξεως με βαση και τα αρχαια ελληνικα και λατινικα συγγραμματα [Strabo (Στράβων, περ. 64 π.Χ. - 24 μ.Χ.): Στα Geographica (Βιβλίο 10, Κεφάλαιο 5, παράγραφος 3), γράφει «Νάξος καὶ Ναξία» (Naxos και Naxia), ως ονομασία για το νησί στις Κυκλάδες].
Στην ελληνική ιστορια, ο Νάξος αναφέρεται ως ο αρχων των Καρων πρωτος μεγαλος κατακτητης και ηγεμων της Ναξου (περι το 1800 π.Χ.) και από τον οποίο πήρε το όνομά του, δηλαδη Ναξια=το νησι του Ναξου.
Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΡΧΙΣΑΝ ΠΕΡΙ ΤΟ 2010 ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ-ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ''ΦΛΕΑ'' , ΚΑΙ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΝΤΥΠΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ, ΜΟΛΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΑ Η ΕΡΕΥΝΑ ΑΥΤΗ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΕΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ''ΤΕΛΙΚΟΥΣ'' ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΩΣ ΕΝΑ ΤΑΠΕΙΝΟ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΔΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ, ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΗ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΓΚΡΟΤΗΜΕΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ, ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΣΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ
ΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΟΙ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΜΑΣ -ΠΟΙΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΟΥ- ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΛΩΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΚΡΑΣ ΕΥΑΡΕΣΤΗΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΡΙΚΤΗΣ ΘΕΟΣΗΜΕΙΑΣ ΕΙΣ ΕΚΠΛΗΞΙΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΝ ΤΩΝ ΑΠΙΣΤΟΥΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΣΙΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΩΝ
ΜΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑΣ, ΣΥΝΤΡΙΒΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΚΑΘΕ ΕΠΑΡΣΗ ΚΑΘΕ ΥΒΡΙΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΑΠΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΕΒΕΙΑΣ
ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΕΦΕΡΑΝ ΠΛΗΘΗ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΙΣΤΙ, Η΄ ΜΑΛΛΟΝ ΟΤΙ Ο ΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΘΕΟΣ ΔΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΩΝ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΣΕ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΕΘΝΗ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΑ, ΣΕ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΔΥΣΣΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΕΤΡΑΝΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΜΠΑΝΤΑ ΚΟΣΜΟ, ΚΑΘΕΛΩΝ ΤΑΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΩΝ ΤΗΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΝ, ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟΝ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΗ ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΑΘΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΑΜΑΡΤΩΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ..
Η ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑ ΔΙΑΤΡΑΝΩΝΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΙΡΕΙ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗ, ΔΕΝ ΑΝΑΙΡΕΙ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ, ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΖΟΜΕΝΟ ΜΑΡΤΥΡΑ, ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΟΛΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΚΑΙ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΑΘΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΣΤΑΤΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΠΑΣΑΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΑΝΩΤΕΡΑ ΠΑΣΗΣ ΕΠΙΓΕΙΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ, ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΔΥΝΑΜΕΩΣ, ΙΣΧΥΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΗΤΡΟΥ, ΚΑΤΑΛΥΟΥΣΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕΛΟΥΣΑ ΕΙΣ ΤΕΛΟΣ, ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ, ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ, ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΣΑΝ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΝ ΣΑΤΑΝ.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΩ, ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ, ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΚΠΟΛΕΜΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΜΑΧΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΟΘΕΤΗ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ, ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΕΡΑ, ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ, ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑΣ!!!
ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ AUBAIN (ALBANUS) KAI O ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟ MAINZ ΤΟΥ ΡΗΝΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΞΟ ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΩΣ NAMSIA ΑΠΟ ΠΑΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΗΣ NAKSIA ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ NAXIA-ΝΑΞΙΑ, ΚΑΘΩΣ ΕΝΑΡΓΕΣΤΑΤΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΜΕ ΚΑΤΩΘΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΩΣ ΝΑΞΙΑ ΑΝΑΦΕΡΟΤΑΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΧΟΣ ΜΟΝΟΝ, ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΙΚΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΑΠΟΤΥΠΩΘΕΙ ΩΣ ΝΑΞΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ, ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ, ΑΝΗΚΕ, ΕΙΧΕ ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ, ΩΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΟΝ ΝΑΞΟ (περι το 1800π.Χ.), ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΝΑΞΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η΄ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΝΑΞΟ.
Ο BUCELINUS (1599-1681) ΕΞΑΙΡΕΤΟΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΤΗΣ ΠΟΛΥΓΡΑΦΩΤΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΑΚΡΟΝ ΕΜΒΡΙΘΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ, ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕ ΑΥΤΟ, ΚΑΘΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕ ΑΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΟΤΕΡΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΕΥΘΑΡΣΩΣ ΟΤΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝ ΤΩ ΓΕΝΕΙ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΔΕΛΕΧΗ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΗΓΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΣΥΝΗΣ, ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΕΩΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΘΕΛΗΜΕΝΩΝ Η΄ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΩΝ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΚΥΡΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.
ΛΑΤΙΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (Bucelinus, Menologium Benedictinum, 21 Iunii)
Moguntia natalis Sancti Albani (γενικη του Albanus) Martyris, qui sub Theodosio Imperatore, cum esset genere Graecus et ex insula Naxia oriundus, ibidem pro fide Christi capite truncatus est.
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Στην Μαγεντια η μνήμη του Αγίου Albani(γενικη του Albanus) του Μάρτυρα, ο οποίος επί των ημερών του Αυτοκράτορος Θεοδόσιου-σ.σ. εκλαμβανεται ως δυναστεια Θεοδοσιου-, ήταν Ελλην κατα το γένος και κατάγονταν από τη νήσο Νάξο, αποκεφαλίσθηκε στον ίδιο τόπο (Μoguntia-Mogontiacum-Mainz) για την πίστη του Χριστού.(από το έργο του Gabriel Bucelinus, Menologium Benedictinum, στην καταχώρηση για τις 21 Ιουνίου (21 Iunii). Πρόκειται για την τυπική, σύντομη αγιολογική εγγραφή σε μαρτυρολόγια της εποχής, και ταιριάζει απόλυτα με τις διαθέσιμες πηγές και παραθέσεις από το βιβλίο του (έκδοση 1655).
ΒΕΒΑΙΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΝΑΞΙΑ-NAXIA ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΑΞΟ
Propertius (Sextus Propertius, 1ος αιώνας π.Χ.): Στις Elegiae (Βιβλίο 3, Ποίημα 17, στίχος 20), αναφέρει «Naxia turba» (ο λαος της Νάξου), σε ποιητικό πλαίσιο..
Ovid (Οβιδιος, Publius Ovidius Naso, 1ος αιώνας π.Χ.): Στις Metamorphoses (Βιβλίο 8, στίχος 174), χρησιμοποιεί «Naxia tellus» (η γη της Νάξου), αναφερόμενος στην ιστορια της Αριάδνης..
Strabo (Στράβων, περ. 64 π.Χ. - 24 μ.Χ.): Στα Geographica (Βιβλίο 10, Κεφάλαιο 5, παράγραφος 3), γράφει «Νάξος καὶ Ναξία» (Naxos και Naxia), για το νησί στις Κυκλάδες.
Pliny the Elder (Gaius Plinius Secundus, 23-79 μ.Χ.): Στη Naturalis Historia (Βιβλίο 4, Κεφάλαιο 12, παράγραφος 67), αναφέρει «Naxos libera cum oppido.. Naxia appellata» (Naxos, ελεύθερη με πόλη, ονομαζόμενη Naxia..).
Solinus (Gaius Iulius Solinus, 3ος αιώνας μ.Χ.): Στα Collectanea Rerum Memorabilium (Κεφάλαιο 7,παράγραφος 15),γράφει''Naxos..Naxia dicta''(Naxos..ονομάστηκε Naxia).
Servius (Maurus Servius Honoratus, 4ος-5ος αιώνας μ.Χ.): Στο σχόλιό του στην Aeneid του Βιργιλίου (Βιβλίο 3, στίχος 125), εξηγεί «Naxon: Naxos insula est Cycladum, dicta.. Naxia» (Naxos είναι νησί των Κυκλάδων, ονομαζόμενο Naxia..).
παραθετουμε κατωτερω, τις σημαντικοτερες εννοουμενες πηγες, σχετικα με την Αγιολογια και την ιστορικοτητα του Αγιου
οσον αφορα την ιστορικοτητα και την αυθεντικοτητα του Αγιου, ο
Ραβανός Μαύρος (Hrabanus Maurus / Rabanus Maurus Magnentius / Hrabanus, ρωμαϊκά: Maurus Magnentius Rabanus)(γενν. περίπου 780/784 – 4 Φεβρουαρίου 856)
ειναι η αρχαιοτερη και αυθεντικοτερη πηγη σχετικα με τον Αγιο, αφου συνδεεται και με το Μοναστηρι στο Ονομα του Αγιου και στον τοπο του Μαρτυριου του
Γεννήθηκε στο Mainz (Μογουντία) ή σε κοντινή περιοχή, από ευγενή οικογένεια. Πολύ νέος εισήλθε ως μοναχός στο βενεδικτίνικο μοναστήρι Fulda (Hesse). Χειροτονήθηκε διάκονος το 801. Το 802 στάλθηκε από τον ηγούμενο Ratgar στο Tours της Γαλλίας για σπουδές θεολογίας, ελευθερίων τεχνών και Γραφών κοντά στον Αλκουίνο (Alcuin), τον μεγαλύτερο δάσκαλο της εποχής του Καρλομάγνου. Εκεί ο Αλκουίνος του έδωσε το όνομα Maurus προς τιμήν του αγαπημένου μαθητή του Αγίου Βενεδίκτου. Επέστρεψε στο Fulda το 803, όπου ανέλαβε δάσκαλος και αργότερα διευθυντής της μοναστικής σχολής, η οποία έγινε το κορυφαίο κέντρο μάθησης σε όλη την αυτοκρατορία. Μαθητές του υπήρξαν ο Walafrid Strabo, ο Servatus Lupus, ο Otfrid του Weissenburg και άλλοι. Χειροτονήθηκε ιερέας το 814. Το 822 εξελέγη ηγούμενος του Fulda (μέχρι το 842), περίοδος μεγάλης ακμής: έχτισε περισσότερες από 30 εκκλησίες και παρεκκλήσια, εμπλούτισε τον ναό με ψηφιδωτά, ταπισερί και λειψανοθήκες, αύξησε σημαντικά τη βιβλιοθήκη, κήρυττε στον λαό και φρόντιζε τους ιερείς των επαρχιών. Πολιτικά υποστήριξε τον Λουδοβίκο τον Ευσεβή εναντίον των γιων του. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου (840) στήριξε τον Λοθάριο, αναγκάστηκε να φύγει το 840, επέστρεψε το 841 και παραιτήθηκε από την ηγουμενία στις αρχές του 842 (πιθανώς υπό πίεση του Λουδοβίκου του Γερμανού). Αποσύρθηκε στο Petersberg κοντά στο Fulda για προσευχή και συγγραφή. Το 845 συμφιλιώθηκε με τον βασιλιά και το 847 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Mainz (διαδέχθηκε τον Otgar), χειροτονήθηκε στις 26 Ιουνίου.
Διοργάνωσε τρεις επαρχιακές συνόδους:
847 (Οκτώβριος, στο μοναστήρι Αγίου Αlbanus Mainz): 31 κανόνες πειθαρχίας.
848 (Οκτώβριος): καταδίκη του Gottschalk του Orbais και της διδασκαλίας του περί προορισμού.
852 (ή 851): εκκλησιαστικά δικαιώματα και πειθαρχία.
Kατά τον λιμό του 850 τάιζε περισσότερα από 300 άτομα ημερησίως. Πέθανε φυσικά στις 4 Φεβρουαρίου 856 στο Winkel (Vinicellum) κοντά στο Mainz, σε ηλικία περίπου 75-76 ετών. Ετάφη στο μοναστήρι Αγίου Albanus στο Mainz και αργότερα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο Halle.
Τιμάται ιδιαίτερα σε Fulda, Mainz και Limburgsanctus», εορτή 4 Φεβρουαρίου. Αναγνωρίζεται και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ως προ-Σχίσματος Δυτικός Άγιος. Το 2006 η Γερμανία γιόρτασε τα 1150 χρόνια από τον θάνατό του με εκθέσεις χειρογράφων (π.χ. Codex Vaticanus Reginensis latinus 124).
Πάνω από 50 έργα, κυρίως ερμηνευτικά (σχόλια σχεδόν σε όλα τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου και στις Παύλειες επιστολές, βασισμένα σε Ιερώνυμο, Αυγουστίνο, Γρηγόριο τον Μέγα, Ισίδωρο Σεβίλλης, Αμβρόσιο και Βέδα).
Κυριότερα:
De universo (22 βιβλία): εγκυκλοπαίδεια βασισμένη στις Etymologiae του Ισιδώρου.
De institutione clericorum, De ecclesiastica disciplina, De computo, Excerptio de arte grammatica Prisciani.
De procinctu romanae miliciae (στρατιωτικό εγχειρίδιο βασισμένο στον Vegetius).
Ποιήματα: De laudibus sanctae Crucis (814, καλλιτεχνικό αριστούργημα με σταυρούς σε σχήμα, αριθμούς και εικόνες).
Ύμνοι: Veni Creator Spiritus (Πεντηκοστή, χειροτονίες), Christe sanctorum decus Angelorum.
Martyrologium (~845).
Επιστολές (MGH Epist. V), ποιήματα (MGH Poetae II).
Υπήρξε εξαιρετικός συνθετικός και εγκυκλοπαιδικός συγγραφέας. Ονομάστηκε «ο πιο μορφωμένος άνθρωπος της εποχής του» και «Praeceptor Germaniae» (δάσκαλος της Γερμανίας).
Το Martyrologium (~845) και η φράση «κατά την βασιλεία του αυτοκράτορα Θεοδοσίου»
Αποτελεί μια απο τις παλαιοτερες πηγες για τον Άγιο Albanus του Mainz (και την ομάδα του Τheonestus ''Θεονόστου''). Περιέχει δύο ξεχωριστές εγγραφές: μία για τον Αγιο Alban της Αγγλιας (22 Ιουνίου) και μία για τον Aγιο Albanus του Mainz (21 Ιουνίου), διακρινοντας τους δυο Αγιους μεταξυ τους.
Ακριβές απόσπασμα για την 21η Ιουνίου:
«XI KAL. In Moguntia natalis Albani (γενικη πτωση του Albanus) martyris, qui sub Theodosio imperatore de insula Namsia pergens cum sancto Theonesto et Urso Mediolanum venit, indeque exiens, auxiliante Domino, pervenit ad Gallias, et in servitio Dei manens ad martyrium pro nomine Salvatoris promptus. Postquam autem in Augusta civitate beatus Ursus martyrium accepit, Theonestus cum Albano Moguntiacum pervenit, dumque ibi praedicaret verbum Dei, Albanus, discipulus eius, martyrium explevit, et sepultus est ibi iuxta civitatem.»
Μετάφραση:
«21 Ιουνίου: Μνημη του μάρτυρος Albanus στην πατρίδα μας Μογουντία (Mainz), ο οποίος κατά την βασιλεία (σ.σ. εξηγειται με την εννοια: ''δυναστεια'') του αυτοκράτορα Θεοδοσίου, ξεκινώντας από το νησί Namsia (σ.σ. Naκsia-Nausia-Namsia-Νaxia-Ναξος) μαζί με τον άγιο ''Θεονοστο'' και τον Ούρσο`, ήλθε στο Μεδιόλανο, και από εκεί ξεκινώντας, με τη βοήθεια του Κυρίου, έφθασε στις επαρχίες της Γαλλίας, και παραμένοντας στην υπηρεσία του Θεού ήταν έτοιμος για Μαρτύριο για το όνομα του Σωτήρος. Μετά δε που ο μακάριος Ούρσος έλαβε το μαρτύριο στην πόλη Augusta, ο ''Θεονοστος'' με τον Albanus έφθασαν στο Μογουντιακόν· και ενώ εκεί κήρυττε τον λόγο του Θεού, ο Albanus, μαθητής αυτού, εξεπλήρωσε το μαρτύριο και ετάφη εκεί κοντά στην πόλη.»
Ο Ραβανός ήταν κορυφαίος μελετητης πατερικών κειμένων, με εγκυκλοπαιδική γνώση σε Ιερα Γραφή, Πατέρες, Εκκλησιαστικούς Κανόνες, Λειτουργικα κειμενα, γραμματική και στρατιωτική επιστήμη. Επηρεάσε για αιώνες την αγιολογία, την παιδεία και την εξήγηση των Γραφών.
Ο Usuardus 875
Ο Ουσουάρδος ήταν διακεκριμένος βενεδικτίνος μοναχός και λόγιος που έζησε κατά τον ένατο αιώνα στη Γαλλία και το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με την οργάνωση του χριστιανικού εορτολογίου. Γεννήθηκε στις αρχές του ένατου αιώνα και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο φημισμένο αβαείο του Saint Germain des Pres (Αγίου Γερμανού) στο Παρίσι όπου διακρίθηκε για τη μόρφωση και την προσήλωσή του στα εκκλησιαστικά γράμματα.
Το βιογραφικό του σταθμό αποτέλεσε το έτος οκτακόσια πενήντα οκτώ όταν στάλθηκε από τον ηγούμενο του αβαείου του στην Ισπανία μαζί με τον μοναχό Οδιλάρδο. Στόχος του ταξιδιού τους ήταν η εύρεση και μεταφορά ιερών λειψάνων για το μοναστήρι τους. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Κόρδοβα ήρθαν σε επαφή με τις κοινότητες των χριστιανών μαρτύρων της περιόδου εκείνης και κατάφεραν να μεταφέρουν πίσω στο Παρίσι τα λείψανα του αγίου Γεωργίου του διακόνου της αγίας Αυρηλίας και της αγίας Ναταλίας. Η εμπειρία αυτή επηρέασε βαθιά το συγγραφικό του έργο καθώς ενσωμάτωσε πολλούς από αυτούς τους νέους μάρτυρες στις καταγραφές του.
Το κύριο έργο του ονομάζεται Μαρτυρολόγιο και ολοκληρώθηκε γύρω στο οκτακόσια εβδομήντα πέντε μετά από επιθυμία του αυτοκράτορα Καρόλου του Φαλακρού. Ο Ουσουάρδος δεν περιορίστηκε σε μια απλή αντιγραφή παλαιότερων κειμένων αλλά πραγματοποίησε μια συστηματική σύνθεση πηγών όπως του Βέδα και του Άδωνος της Βιέννης. Το κείμενο οργανώθηκε με βάση το ημερολόγιο παρέχοντας για κάθε ημέρα του έτους σύντομα βιογραφικά σημειώματα για τους εορταζόμενους αγίους. Η γραφή του χαρακτηριζόταν από σαφήνεια και συντομία γεγονός που κατέστησε το έργο του εξαιρετικά δημοφιλές σε ολόκληρη τη δυτική Ευρώπη για τους επόμενους αιώνες.
και τριτη σημαντικη πηγη
σχετικα με την καταγωγη και την προελευση του Αγιου Albanus
ο Gabriel Bucelinus:
αποσαφηνιζει οτι η παλαιογραφικη εσφαλμενη αποτυπωσις ''Namsia'' ειναι στην πραγματικοτητα η λεξις ''Naxia'', με το οποιο φαινεται οτι συμφωνουν μαζι του και ολοι οι νεωτεροι ερευνητες.
Gabriel Bucelinus
(29 Δεκεμβρίου 1599 – 9 Ιουνίου 1681)
Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1599 στο Diessenhofen του Thurgau στην Ελβετία, από αριστοκρατική οικογένεια των κόμηδων Bucellini. Σε ηλικία 13 ετών (1612/1613) εισήλθε ως μοναχός στο Weingarten στη Württemberg (νότια Γερμανία). Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Dillingen.
Το 1624 στάλθηκε ως εκπαιδευτικος στο ιδρυμα του Αγίου Τρουδπέρτου (St. Trudpert) στο Μαύρο Δάσος. Δίδαξε ανθρωπιστικές σπουδές στο Feldkirch (1635). Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο αναγκάστηκε να καταφύγει λόγω της προέλασης του σουηδικού στρατού στη Βιέννη, τη Βενετία και το Admont. Πέθανε στις 9 Ιουνίου 1681 στο Weingarten, σε ηλικία 81 ετών.
Ο Bucelinus ήταν εξαιρετικά παραγωγικός συγγραφέας και άφησε περίπου 53 έργα σε θέματα γενεαλογίας, παγκόσμιας ιστορίας, αγιολογίας, εκκλησιαστικής ιστορίας, καθώς και χάρτες και σχέδια. Πολλά παρέμειναν ανέκδοτα και φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη της Στουτγάρδης.
Κυριότερα έργα:
- Menologium Benedictinum sanctorum, beatorum, atque illustrium ejusdem Ordinis (Feldkirch, 1655) – δύο τόμοι, με βίους και εγκώμια μακαριστών και επιφανών ανδρών.
- Germania sacra (Augsburg, 1655).
- Germania topo-chrono-stemmato-graphica sacra et profana (4 τόμοι, 1655-1678) – το μεγαλύτερο και σημαντικότερο έργο του, με γενεαλογίες, ιστορία Γερμανικων ιδρυματων.
- Constantia sacra et profana (Frankfurt, 1667).
- Rhaetia etrusca, romana, gallica, germanica (Augsburg, 1661).
- Aquila imperii benedictina (Venice, 1651).
- Annales Benedictini (Vienna 1655, Augsburg 1656).
- Nuclei Historiae universalis (Ulm, 1650 & 1654).
Ο Bucelinus θεωρείται ένας από τους πρώτους συστηματικούς μελετητές της αρχαιας εκκλησιαστικής ιστορίας της Γερμανίας (Germania Sacra). Ήταν πολυμαθής, με μεγάλη συμβολή στη γενεαλογία, την τοπική ιστορία και την αγιολογία. Τα έργα του χρησιμοποιήθηκαν ευρέως από μεταγενέστερους ιστορικούς και αγιολόγους (συμπεριλαμβανομένων των Βολανδιστών στην Acta Sanctorum).
Ιδιαίτερα για τον Άγιο Albanus
Στο σημαντικό έργο του Menologium Benedictinum (1655), ο Bucelinus αναφέρει τον Άγιο Albanus του Mainz (Albanus Moguntiacensis) κατα την 21η Ιουνίου. Ακολουθεί και συμπληρώνει τις παλαιότερες πηγές (Ραβανό Μαύρο, Gozwin κ.ά.). Συμβάλλει έτσι στη διάδοση και καταγραφή της τιμης προς τον Αγιο Albanus του Mainz.
ΛΑΤΙΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
(Bucelinus, Menologium Benedictinum, 21 Iunii)
Moguntia natalis Sancti Albani (γενικη πτωση του Albanus) Martyris, qui sub Theodosio Imperatore, cum esset genere Graecus et ex insula Naxia oriundus, ibidem pro fide Christi capite truncatus est.
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Στην Μογουντια (Mogontiacum-Mainz) η μνήμη του Αγίου Albani (γενικη πτωση του Albanus) του Μάρτυρα, ο οποίος επί Αυτοκράτορos Θεοδόσιου (σ.σ. εννοια δυναστειας Θεοδοσιου), Ελλην κατα γένος και με καταγωγη από τη νήσο Ναξια, αποκεφαλίσθηκε στον ίδιο τόπο -Μογουντια (Mogontiacum,Mainz)- για την πίστη του Χριστού. H αναφορα αυτη ειναι από το έργο του Gabriel Bucelinus: Menologium Benedictinum, στην καταχώρηση για τις 21 Ιουνίου (21 Iunii) -έκδοση 1655-.
Aκομη, απο την νεωτερη εκδοση (19ος αι.) του ''Martyrologium Hieronymianum'' (του 6ου αι.), ο Hippolyte Delehaye (Acta Sanctorum Nov. II, 1890-1901) στο σχολιασμο του εργου σημειωνει ρητά: "Namsia vel Nausia = Naxia insula Cycladum, errore scriptorio (παλαιογραφικο σφαλμα) ex Graeco Ναξία" και το οποιο επαναλαμβανει ο Dubois απο την εκδοση του 1965 την σχετικη με τον Usuardus, οπου το πρωτοτυπο κειμενο γραφει: "de insula Namsia" και το σχολιο του Jacques Dubois: "Namsia sine dubio Naxos Cycladum": ''η Νamsia ειναι αναμφιβολα, η Ναξος των Κυκλαδων''.
μνημεια σχετικα με τον Αγιο Albanus
ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ SAINT ALBAN(US) ΕΓΓΥΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ
ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ ΤΟΥ ALBANSBERG ΣΤΟ MAINZ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
Το κτίριο που απεικονίζεται στη φωτογραφία είναι το Kinder und Familienhaus St Alban(us) και St Jakobus, το οποίο ευρίσκεται στην διεύθυνση Am Fort Elisabeth 1-3, εγγυς στον τοπο οπου ανακαλυφθηκε ο ταφος του Αγιου. Ειναι μια μεταγενέστερη κατασκευή των αρχών του 20ού αιώνα που χτίστηκε πάνω στα ιστορικά εδάφη της παλιάς μονής, διατηρώντας την Μνημη του Αγίου πανω στον λόφο Albansberg, νότιοδυτικα της παλιάς πόλης, οπου ο Άγιος κατέθεσε το σώμα και το κεφάλι του.
Η διαδρομή του μαρτυρίου του Αγίου Αλβανού στο Mainz..
..ακολουθεί τα βήματα του Αγίου από το σημείο του αποκεφαλισμού του (περιοχη σημερινου Gartenfeld) μέχρι λιγο πριν την κορυφή του λόφου Albansberg, όπου αποθεσε την τιμια καρα και το σωμα του και εταφη. Η πορεία ξεκινά κοντά στον κεντρικό σιδηροδρομικο σταθμό του Mainz (Hauptbahnhof). Στην αρχαιότητα, αυτή η περιοχή βρισκόταν έξω από τα τείχη της αρχαιας ρωμαϊκής πόλης. Εδώ, οπου σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος Albanus αποκεφαλίστηκε από τους βανδάλους. Σήμερα, η περιοχή γύρω από το σταθμό είναι αστική και πυκνοκατοικημένη. Από το σημείο του αποκεφαλισμού, η πορεία του Αγίου Albanus κετευθυνθηκε προς την κορυφή του λόφου που πηρε το ονομα του (Albansberg). Η σύγχρονη διαδρομή ακολουθεί τις οδούς Kupferbergterrasse και Gaußstraße. Η απόσταση είναι περίπου 1,2 χιλιόμετρα και η κλίση της διαδρομής είναι έντονη, κάτι που αντικατοπτρίζει την τοπογραφία της περιοχής. Λιγο πριν την κορυφή του λόφου Albansberg στον τοπο οπου υπηρχε αρχαιο ρωμαικο νεκροταφειο,είναι το σημείο ταφής του Αγίου Albanus, εκει που ιδρυθηκε το Μαρτυριο, η αρχαια Βασιλικη του 413 και αργοτερα το Μοναστηρι-αββαειο που ιδρυθηκε και αυτο στο ονομα του Αγιου, τον 8ο αιωνα και τα οποια δεν διασωζονται σημερα.
Η αρχαιολογική έρευνα του 1907 στον λόφο Albansberg
Οι ανασκαφές διενεργήθηκαν από τον Ernst Neeb (κύριος υπεύθυνος και αρχιτέκτονας) με συνεργασία του Ludwig Lindenschmit του νεότερου και του Rudolf Kautzsch (αρχιτεκτονική ανάλυση) απο το 1907 εως το 1911. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Mainzer Zeitschrift, τόμος 3 (1908), σελ. 69-100 («Zur Baugeschichte der St. Albanskirche bei Mainz») και τόμος 4 (1909) με τον «Bericht über die Ausgrabungen der St. Albanskirche bei Mainz im Jahre 1907» (Lindenschmit/Neeb 1908, Neeb 1909).
Οι ανασκαφές αποκάλυψαν τα θεμέλια μιας μονόκλιτης βασιλικής (Saalkirche) του πρώιμου 5ου αιώνα μ.Χ., διαστάσεων περίπου 13,20 μέτρα πλάτος και 28,50 μέτρα μήκος. Το κτίσμα αυτό χτίστηκε αμέσως μετά το μαρτύριο του Αγίου Albanus (406 μ.Χ.), πιθανότατα το 413 μ.Χ., και ανήκει στον τύπο των παλαιοχριστιανικών Μαρτυρικών ναών (martyrium). Χτίστηκε ακριβώς πάνω από ένα προϋπάρχον ρωμαϊκό νεκροταφείο που λειτουργούσε συνεχώς από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Το όνομα του λόφου Albansberg είναι αρχαιότατο και προϋπάρχει των ανασκαφών κατά αιώνες, καθώς προέρχεται από την τοπική παράδοση που συνδέει τον χώρο με τον Άγιο Albanus ήδη από τον 5ο αιώνα.
Κεντρικό αρχαιολογικό στοιχείο είναι η ύπαρξη ενός προϋπάρχοντος ''einzelgrab'' (μονος ταφος) του τέλους του 4ου ή αρχών του 5ου αιώνα, που βρισκόταν ακριβώς κάτω από το ανατολικό τμήμα της Βασιλικής, στο σημείο όπου αργότερα τοποθετήθηκε η Αγία Τράπεζα του Ιερού. To γεγονος αυτο ειναι χαρακτηριστικο των Μαρτυρικών Ναών της παλαιοΧριστιανικής εποχής: ο Ναός αποδεικνυεται οτι κτίστηκε επί του τάφου ενός Μάρτυρα, και η Αγία Τράπεζα τοποθετήθηκε ακριβώς πάνω από αυτόν (η ίδια η θέση της Αγιας Τράπεζας συνιστα σήμανση και τεκμήριο τιμης προς τον Αγιο). Οι αρχαιολογοι (Neeb, Lindenschmit και Kautzsch) τόνισαν ότι αυτή η αρχιτεκτονική διάταξη – Ναός του οποιου η Αγια Τραπεζα ευρισκεται ακριβως ή και θεμελιωμενη πανω σε ταφο – αποτελεί το βασικό γνώρισμα Μαρτυρικού Ιερού και συνιστα αλλο ενα σοβαρο τεκμηριο το οποιο επιβεβαιώνει την παράδοση ότι ο χώρος ήταν τόπος ταφής και τιμής προς τον Αγιο Albanus από τον 5ο αιώνα.
Τα θεμέλια της βασιλικής του 5ου αιώνα ενσωματώθηκαν αργότερα στο μοναστήρι που ίδρυσε ο Αρχιεπίσκοπος Richulf το 787-796 (καρολιγγειακή φάση). Το σύνολο των ευρημάτων (θεμέλια, νεκροταφείο, θέση τάφου) τεκμηριώνει αποκλειστικά την ύπαρξη Μαρτυρικού τόπου λατρείας από τον 5ο αιώνα, χωρίς καμία άλλη προσθήκη.
Αυτή είναι η ακριβής, πλήρης και τεκμηριωμένη περιγραφή των ευρημάτων, βασισμένη αποκλειστικά στις δημοσιεύσεις Mainzer Zeitschrift 1908-1909 και τις σύγχρονες παραπομπές τους. Δεν προστίθεται, δεν αφαιρείται και δεν ερμηνεύεται τίποτα πέρα από όσα οι ίδιοι οι ανασκαφείς κατέγραψαν. Ο λόφος Albansberg, η Βασιλική του 5ου αιώνα ως Μαρτυρικός Ναός και η θέση του τάφου κάτω από την Αγία Τράπεζα αποτελούν αδιαμφισβήτητα αρχαιολογικά τεκμήρια.
ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΡΤΩΝ ΠΑΡΑΘΕΤΩΜΕΝ ΤΑ ΚΑΤΩΘΙ
Η πολλαπλη τεκμηρίωση: α.χρονολόγηση Μαρτυριου-παλαιας Βασιλικης το 413 μ.Χ., β.θέση μονοκλιτου-μοναδικου ταφου ακριβως κατω απο την Αγία Τράπεζα της Βασιλικης, γ.η μετεπειτα ιδρυση της Ιερας Μονης εις το ονομα του Αγιου εις το ιδιο σημειο, ενσωματωνοντας την παλαια Βασιλικη δ.η ήδη υπαρχουσα αρχαια ονομασια του λοφου στο ονομα του Αγιου (Albansberg), στοιχεια και τεκμηρια τα οποια κατέγραψαν οι Neeb, Lindenschmit και Kautzsch και ε. και σημαντικοτερον η Παραδοσις της αρχαιας Εκκλησιας, αποδεικνύουν Εκκλησιολογικα, ιστορικα, αρχαιολογικα και επιστημονικα, ότι στον λόφο Albansberg του Mainz ευρίσκεται ο τάφος του Αγίου Albanus, του Κεφαληφόρου Μάρτυρος.
Σήμερα στον λοφο του Albansberg δεν υπάρχει Ναός παρα μονον ερειπια και υπολειμματα ανασκαφων. Ο νεωτερικος Ναός St. Alban(us) βρίσκεται στην Oberstadt του Mainz, στη διεύθυνση An der Goldgrube 44, περίπου 1,5χιλ. βορειοανατολικά από τον λοφο Albansberg, τοποθεσία εγγυς του Gartenfeld, τοπου Μαρτυριου του Αγιου.
Διακρίνονται τρία ξεκάθαρα και διακριτά σημεία τιμής προς τον Άγιο Alban(us):
Πρώτο, το Gartenfeld, ευρυτερη περιοχη όπου ο Άγιος Albanus συνελήφθη και εσφαγη εις Μαρτυριο της Πιστεως κατά την επιδρομή των Βανδάλων. Δεύτερο, ο λοφος Albansberg, τόπος της ταφής του Αγίου, οπου ως Κεφαληφορος πορευθηκε περι το ενα χιλιομετρο εκει οπου και απεθεσε την τιμια του κεφαλη,το σωμα αλλα και παρεδωσε το πνευμα του προς τον αγωνοθετη Θεο και οπου ανεγέρθηκε η παλαιοΧριστιανική Βασιλική, πάνω ακριβως απο τον τάφο του και ο οποιος αποτελεί τεκμηριωμένο σχετικο αρχαιολογικό ευρημα. Σημερα εκει πλησιον, στην οδο Am Fort Elisabeth 1-3, βρίσκεται το Κέντρο Παιδιού και Οικογένειας (ιδρυμα οικ. Caritas). Τρίτο, ο νεωτερος Ναός St. Alban στην Oberstadt οδος: An der Goldgrube 44, περίπου 1,5 χιλ. βορειοανατολικά από τον Albansberg, πλησιον του Gartenfeld, της περιοχης οπου μαρτυρησε ο Αγιος.
Η διάκριση των τριών σημείων είναι σαφής: το Gartenfeld σηματοδοτεί τον τοπο του Μαρτυριου, ο λοφος του Albansberg τον ταφο και τον αρχικό τόπο Τιμης προς τον Μαρτυρα, και ο νεωτερικος Ναός, την συνέχεια της τιμης προς τον Αγιο, εγγυς στον τοπο του Μαρτυριου του.
Τα αρχαιολογικα ευρηματα στον λοφο του Albansberg ειναι το τεκμηριο της παρουσιας και του Μαρτυριου του Aγιου Albanus του Mainz και ο οποιος τιμαται εξ'ισου ως προστατης Αγιος και στο Mainz της Γερμανιας αλλα και στην Νamur του Βελγιου.
To Μοναστήρι του Αγίου Albanus στο Mainz (Stift St. Alban vor Mainz)
Το Μοναστήρι του Αγίου Albanus στο Mainz (Γερμανία) ήταν ένα σημαντικό μοναστήρι βενεδικτινων Μοναχων , γνωστό και ως St. Alban's Abbey. Ιδρύθηκε περι το 787-796 από τον Αρχιεπίσκοπο Richulf (787–813) προς τιμήν του Αγίου Albanus του Mainz, Μαρτυρος Ιεραποστολου . Βρισκόταν νότια της πόλης του Mainz, στον λόφο που αργότερα ονομάστηκε Albansberg, και ειχε ενσωματωσει την αρχαιότερη βασιλική του Αγίου Albanus που ειχε κτιστει περι το 413 μ.Χ. στον τοπο της παλαιας Βασιλικης 413 πανω απο τον ταφο του Αγιου.
Ιστορία και Ίδρυση
Το μοναστήρι ξεκίνησε ως μέρος της Καρολίγγειας Αναγέννησης. Το 804, ο Καρλομάγνος (Charlemagne) εγκαινίασε την Καρολίγγεια Βασιλική. Αρχικά λειτουργούσε ως Μονή βενεδικτινων Μοναχων, αλλά το 1442 μετατράπηκε σε ''κολλεγιακο'' ίδρυμα (Herrenstift), δηλαδή ένα ίδρυμα για ευγενείς κληρικούς. Στον 14ο αιώνα, ο Baldwin of Luxembourg (1328–1336) το οχύρωσε, μαζί με άλλα μοναστήρια έξω από τα τείχη της πόλης, όπως το St. Jakob's και St. Victor's.
Το μοναστήρι φύλαγε σημαντικά Λείψανα, όπως αυτά του Αγίου Καισαρίου της Τερρακίνας (St. Caesarius of Terracina) και, από το 1298, του Ιουστίνου του Ομολογητή (Justin the Confessor) από την Εκκλησία του Αγίου Ιουστίνου στο Höchst. Ήταν κέντρο λατρείας και θρησκευτικης επιρροής, και εκεί εταφησαν προσωπικότητες, όπως:
Η Fastrada (+ 794), τέταρτη σύζυγος του Καρλομάγνου.
Ο Κάρολος της Ακουιτανίας (+ 863), Αρχιεπίσκοπος του Mainz (856–863).
Η Liutgard of Saxony (+ 953), κόρη του Αυτοκράτορα Όθωνα Α'.
Ο Liudolf (+ 957), Δούκας της Σουαβίας και πρώτος γιος του Όθωνα.
Ο William, Αρχιεπίσκοπος του Mainz (+ 968).
Ο Ραβανός Μαύρος (Hrabanus Maurus, +856), διάσημος θεολόγος και Αρχιεπίσκοπος του Mainz.
Το Μοναστήρι υπηρξε επίσης τόπος τοπικων συνόδων, όπως η Σύνοδος του 847 που διοργάνωσε ο Ραβανός Μαύρος.
Αρχιτεκτονική
Η Καρολίγγεια Βασιλική (εγκαινια 804) είχε τρια κλιτη, και δύο άψιδες. Στο δυτικό άκρο υπήρχε μια αίθουσα ίδιου μεγέθους με τον κεντρικό Ναό, και από πάνω παρΕκκλήσι του Αγίου Μιχαήλ. Οι δύο δυτικοί πύργοι προστέθηκαν αργότερα, στην ρωμανική περίοδο. Η κάτοψη του Μοναστηριού αντανακλάται στο Schloss Johannisberg, που ήταν εξαρτηματικο του St. Alban's. Δυστυχώς, δεν σώζονται λεπτομερείς περιγραφές ή μνημεια, αλλά ιστορικές απεικονίσεις δείχνουν ένα οχυρωμένο συγκρότημα με πύργους και μεγάλο περιτειχισμα.
Ιστορικός χάρτης του Mainz από τον Matthäus Merian το 1655, όπου φαίνεται το Μοναστήρι του Αγίου Albanus στα ανατολικά.
Το Μοναστήρι λεηλατήθηκε και κάηκε το βράδυ της 28ης Αυγούστου 1552 κατά τον δεύτερο πόλεμο των μαργραβίων (second margrave war) από τον Albert Alcibiades, μαργράβο του brandenburg-kulmbach. Δεν ξαναχτίστηκε ποτέ, και τα ερείπια του καταστράφηκαν ολοκληρωτικά. Το ίδρυμα διατήρησε νομική ύπαρξη μέχρι την επίσημη διάλυσή του το 1802 από τον Ναπολέοντα. Ιστορικές εικόνες και χάρτες δίνουν μια εικονα της Μονης και του περιβαλλοντος.
ΤΟ MAINZ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΡΗΝΟ ΠΟΤΑΜΟ ΠΕΡΙ ΤΟ 1900
ο νεωτερικος Ναός εις τον Saint Alban(-us) στην Oberstadt, οδος: An der Goldgrube 44, περίπου 1,5 χιλ. βορειοανατολικά από τον Albansberg στην ευρυτερη περιοχη του Gartenfeld, της περιοχης οπου μαρτυρησε ο Αγιος.
Ο ΝΑΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ AUBAIN (ALBANUS.. ALBAIN.. AUBAIN) ΣΤΗΝ NAMUR ΤΗΣ ΒΑΛΛΩΝΙΑΣ (ΒΕΛΓΙΟ)
Εξηγησις της ονομασιας Αubain δια τον Αγιο στην Νamur του Βελγιου οπου κατατεθηκε τεμαχιο Ιερου του Λειψανου απο την καρα του Αγιου περι το 1047.
.. το ονομα ''Aubain'' συνιστα γαλατικη-βαλλωνικη αποδοση, συνδυαστικα και με την ερμηνεια του ''ξενου΄΄ -αφου ηλθε και απο ξενα μερη εν προκειμενω την Ελληνικη Ναξο- απο προφορικη ή και παλαιογραφικη παραφθορα του ''Albanus'' (Alban, Aubain)
Κατα τον 11ο αιώνα μ.Χ., στη Ναμούρ (σημερινό Βέλγιο), ο πληθυσμός μιλούσε κυρίως μια πρώιμη ρωμανική διάλεκτο, η οποία αργότερα εξελίχθηκε στη Βαλλωνική και ανήκει στην ομάδα των Παλαιών Γαλλικών (langue d’oïl).
Η μεταφορά του αποτμηματος του Ιερου Λειψάνου από το Mainz στο Namur του Βελγίου συνετελέσθηκε στα μέσα του 11ου αιώνα, με τις ιστορικές πηγές να τοποθετούν το γεγονός χρονικά το 1050. Όπως αναφέρει η ''Catholic Encyclopedia'' και επιβεβαιώνουν τα αρχεία της Diocèse de Namur, την πρωτοβουλία ανέλαβε ο Frédéric de Lorraine, ο πρώτος ηγούμενος του κολλεγιακου ιδρυματος που είχε συστησει ο κόμης Albert II de Namur το 1047. Ο Frédéric de Lorraine, εκμεταλλευόμενος την θέση αλλα και τις διασυνδέσεις του -ως συγγενής του κόμη- διαπραγματεύτηκε και εξασφάλισε από το Μοναστηρι του Mainz ένα σημαντικό τμήμα απο την καρα του Αγιου Alban(us). Το Λείψανο αυτό μεταφέρθηκε επισήμως στο Namur, γεγονός το οποιο οδήγησε στην ονομασια του εκει Ναου, στον Saint Aubain (Αlbanus) και στον ορισμο του ως Πολιούχου και Προστατου της πολεως της Namur. To Λειψανο αυτο φυλάσσεται σήμερα εντός πολύτιμης Λειψανοθήκης, επιβεβαιώνοντας την ιστορικη αυτη καταγραφη.
[Ακολουθει η τεκμηριωση της σαφεστατης διαφοροποιησης του Αγιου Alban της Βρετανιας, απο τον Αγιο Albanus του Μeinz Γερμανιας(ο οποιος ειναι ο ιδιος Αγιος με τον Αγιο Aubain της Namur του Βελγιου).
Η επιστημονική έρευνα έχει αποδείξει ότι ο Άγιος Alban της Αγγλίας και ο Άγιος Albanus του Mainz αποτελούν δύο διακριτές ιστορικές προσωπικότητες, των οποίων η σύγχυση προέκυψε από ονοματική ταυτότητα (ενιοτε αποκαλουνται ο ενας με το ονομα του αλλου) και γεωγραφική εγγύτητα εορτασμού (21 και 22 Ιουνιου), πλην όμως οι βιογραφικές και χρονολογικές τους διαφορές είναι απόλυτα τεκμηριωμένες.
Ο Άγιος Alban της Αγγλίας, γνωστός ως Alban of Verulamium ή Proto-Martyr Anglorum (Πρωτομάρτυρας των Άγγλων), έζησε και μαρτύρησε στη ρωμαϊκή Βρετανία. Η χρονολόγησή του βασίζεται σε πρώιμες γραπτές πηγές, όπως του Γκίλντας και του Βέδα, που τοποθετούν το Μαρτύριό του κατά τη διάρκεια των διωγμών του αυτοκράτορα Διοκλητιανού ή, κατά άλλες απόψεις, του Σεπτίμιου Σεβήρου, δηλαδή κατα τον 3ο ή στις αρχές του 4ου αιώνα (περίπου 303 μ.Χ.). Η παράδοση και η αρχαιολογία της πόλης Verulamium (σημερινό Saint Albans) τον περιγράφουν ως ειδωλολάτρη που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και μαρτύρησε αποκεφαλισθεις από ρωμαίους στρατιώτες, προστατεύοντας έναν Χριστιανό Ιερέα. Η μνήμη του εορτάζεται στις 22 Ιουνίου.
Αντιθέτως, ο Άγιος Albanus του Mainz (γνωστός και ως Albanus Mogontinus), έζησε περιπου έναν αιώνα αργότερα. Η χρονολόγησή του προσδιορίζεται από συγκεκριμένα γεγονότα που επιβεβαιώνονται τόσο από τις Αγιολογικες και ιστορικες πηγές, αλλα και από τα ευρηματα των σχετικων αρχαιολογικων ανασκαφων. Μαρτύρησε το έτος 406 μ.Χ., κατά το οποίο οι βαρβαρικές φυλές διέσχισαν τον Ρήνο εισβαλοντας στην δυτικη αυτοκρατορια. Οι ανασκαφές στον λόφο Albansberg του Mainz (και ο οποιος εφερε απο αιωνες τιμητικως το ονομα του Μαρτυρος), που διενεργήθηκαν απο το 1907-1911, αποκάλυψαν μια πρώιμη Βασιλική του 5ου αιώνα (Μαρτυρικος Ναος) κτισμένη πάνω σε μονοκλιτο τάφο, επιβεβαιώνοντας την ταφή του εκεί αμέσως μετά το Μαρτύριο. Στις πηγές αναφέρεται ως Ιεραπόστολος που εσφαγη στην περιοχή που σημερα λεγεται Gartenfeld εξω απο το τειχος του ρωμαικου στρατοπεδου, από βαρβαρους εισβολείς και έγινε Κεφαληφόρος Μαρτυς. Τεμαχιο του Ιερου Λειψανου φυλάσσεται σήμερα στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Aubain (Saint-Aubain) στη Namur του Βελγίου και η ονομασία του ως Saint Aubain, αποτελεί γλωσσική γαλατικο-βαλλωνικη λαϊκη εκδοχή του Albanus και η μνήμη του εορτάζεται στις 21 Ιουνίου.
Η χρονική απόσταση μεταξύ των δυο Αγιων είναι απόλυτα καθορισμένη και ανέρχεται σε έναν αιώνα περιπου. Ο μεν Άγιος της Αγγλίας ανήκει στην εποχή των ρωμαικων αυτοκρατορικών διωγμών, ο δε Άγιος του Mainz ανήκει στην εποχή της απαρχης της καταρρεύσεως των συνόρων της ρωμαικης αυτοκρατοριας, περιπου εναν αιωνα μετα. Η αρχαιολογική στρωματογραφία στο Mainz δεν επιτρέπει καμία χρονολόγηση νωρίτερα του 406 για τον Albanus [ετος Μαρτυριου του Αγιου], ενώ η γραπτή παράδοση της Αγγλίας τοποθετεί το Μαρτυριο του Αγιου Alban πριν την άρση των διωγμών το 313 συμφωνα με το οποιο ενω προηγουμενως υπηρχε ως ειδωλολατρης θυσιαστηκε υπερ της διαφυγης και σωτηριας ενος Χριστιανου Ιερεως παιρνοντας αυτοπροαιρετα την θεση του στο Μαρτυριο, αφου προηγουμενως φυγαδευσε τον Ιερεα.
Επομενως οι δυο Αγιοι εχουν διαφορετικα Αγιολογικα αλλα και χρονολογικα-ιστορικα χαρακτηριστικα.
Η συγχυσις μεταξυ των δυο Αγιων υπαρχει λογω της ομοιοτητος μεταξυ των ονοματων. Το όνομα Albanus αποδεδειγμενα ηταν συνηθες κατα την ρωμαϊκή εποχή, παραλασσομενο κατα τοπους και ιδιαιτερως οπου δεν ετηρειτο η λατινικη καταληξις
-us.
Όσον αφορά δε την διαφορά μίας ημέρας στον εορτασμό (21 Ιουνίου για τον Αγιο Albanus και 22 Ιουνίου για τον Αγιο Alban), η εγγύτητα αυτή αποτελεί επι της ουσιας απόδειξη οτι προκειται περι δύο διαφορετικων Αγιων, με ξεχωριστές ημέρες μνήμης εστω και με μια ημερα διαφορα και ακριβως δια τον λογο της συγκεκριμμενης διακρισεως. Ακομη να επισημανουμε εδω, οτι ο Αγιος Albanus με βαση τα ιστορικα στοιχεια (βαρβαρικη εισβολη), μαρτυρησε στις 31/12/406, οποτε εχωμε πρωτοβουλα μια διαφορετικη ημερα Μαρτυριου, η 21/6 ενδεχεται να ειναι η ημερα των εγκαινιων του Μαρτυρικου Ναου και η οποια ενδεχομενως αποφασισθηκε ωστε να Εορταζει εγγυτατα και με τον Αγγλο Πρωτομαρτυρα και συνωνοματο του, Saint Alban, ως ιδιαιτερως και ηδη ευρεως γνωστου και σημαντικου στην Εκκλησια Μαρτυρος, χωρις παλι και να γινεται συγχυση περι ταυτοπροσωπιας μεταξυ των δυο Αγιων. Σημειωνουμε στο σημειο αυτο εις επιρρωσιν των γραφομενων, οτι ο νεωτερικος Ναος ονομαζεται Sanct-Sanctus Alban, ενω σαφεστατα και ακριβεστατα διακρινεται απο τον Αγγλο ΠρωτοΜαρτυρα και ειναι εις τιμην του Αγιου Αlbanus του Mainz (Mogontiacum).
Συνταξαμε την εργασια αυτη [θελουμε να πιστευουμε, με την ευχη του Αγιου Albanus και με την Χαρι του Παναγαθου Θεου, ω Μονω πρεπει πασα δοξα τιμη και προσκυνησις] με βαση ολα εκεινα τα στοιχεια τα οποια υπαρχουν ως επαληθευομενα αλλα και αλληλοδιασταυρουμενα, απο Αγιολογικες, αρχαιολογικες, ιστορικες και γεωγραφικες πηγες, δεν συμπεριελαβαμε στοιχεια χρονο-τοπικων αντιφασεων ή και συγχυσεων, ωστε να αποδωσουμε κατα το δυνατον ενα συγκροτημενο, περιεκτικο και επαληθευομενο απο ολα τα επιμερους στοιχεια αποτελεσμα και λαμβανοντας ιδιαιτερως και περισσοτερον υπ' οψιν τις αρχαιοτερες πηγες, αλλα και τις πλεον σαφεις, αξιοπιστες, αληθινες αλλα και αλληλενδετες και αλληλοσυσχετιζομενες μεταξυ τους.
Ο προβληματισμος σχετικα με την Ελληνικη, συγκεκριμμενα απο το νησι της Ναξου καταγωγη ή και προελευση του Αγιου, εκκινησε περι το 2010 και η προσθεση των σχετικων αποδεικτικων στοιχειων ολοκληρωθηκε προσφατα μετα απο ενα πολυετες χρονικο κενο-αδρανεια (λογω μη εξευρεσεως περαιτερω στοιχειων) και πλεον συνιστα ισως μια ισχυρη συνθεση και τεκμηριωμενη υποθεση σχετικα με τον Αγιο Albanus του Mainz και του οποιου μερος του Ιερoυ του Λειψανου ευρισκεται στην πολη Namur του Βελγιου στον ομωνυμο Ναο, Saint Aubain, ενα τεμαχιο του οποιου θα πρεπει να αποσταλλει τιμητικως στην γεννετειρα ή και τοπο προελευσης του ΙεροΜαρτυρος Κεφαληφορου Αγιου Αlbanus, την Ελληνικη Ναξο στην οποια και θα πρεπει πλεον να τιμαται, ασφαλως με ενα ελληνοποιημενο ονομα και μια ξεχωριστη Εορτη.
Η εργασια αυτη προτεινει ως ελληνικο ονομα δια τον Αγιο, με αφορμη το ''Saint Aubain'' της Namur, το Αγιος Ξενος, αφου Αubain στα Γαλλικα σημαινει Ξενος και αφου ευρεθηκε ο Αγιος ως ξενος(αλλοδαπος -alibi natus- albain-aubain) δια τους ξενους, αλλα και ως ξενος(αγνωστος-μακρυνος), δι΄ημας, ενω καθως φαινεται μεχρι σημερα ισχυσε το ''droit d'aubaine''(το δικαιωμα των φεουδαρχων της δυσης επι των εκεισε περιουσιακων στοιχειων των μη πολιτογραφημενων υπηκοων, σε περιπτωση θανατου τους) με αποτελεσμα να τον εχει κληρονομησει να τον τιμα και να τον χαιρεται, μονο το ξενο ''βασιλειο'' και η Μητερα Ανατολικη Εκκλησια και η Πατριδα του η Ελλαδα και η Ναξος, ουτε να τον γνωριζει, αλλα ουτε και να τον τιμα. Mε αφορμη λοιπον ολα οσα εχουμε αποτυπωσει μεχρι τωρα, προτεινουμε στην αμεση καταχωρηση του Saint Albanus-Aubain ως ''Αγιο Ξενο'' στο ελληνΟρθοδοξο Αγιολογιο αφου ειναι σαφεστατα Αγιος προ του σχισματος και δη των απαρχων του 5ου αιωνος αλλα και Μεγας Κεφαληφορος Αγιος, και να ζητησουμε ενα τεμαχιο του Ιερου του Λειψανου, να το αποδωσουμε στην γεννετειρα του την Ναξο των Κυκλαδων και υπερ της οποιας να συνισταται ως Προστατης Αγιος μαζι με την Παναγια Μητερα, τους Αγιους Νικοδημο Αγιορειτη, Αγιο Νικολαο Πλανα, αλλα και τον Μεγα Ανθιμο Γ΄ Πατριαρχη Κωνσταντινουπολεως, ο οποιος μελλει συντομα να Αγιοκαταταχθει και με το πληρωμα του χρονου, να προστεθει και ο Ναξιος Προηγουμενος της Ιερας Μονης Λογγοβαρδας Παρου, Μακαριστος Ιεροθεος (Νικολακης).
Oφειλουμε να τονισουμε σε καθε περιπτωση οτι ο μοναδικος σκοπος της εργασιας αυτης, εκτος απο την γνωριμια και την συναντηση με τον γνωστο πλεον και σε μας ''ξενο'', Αγιο Ξενο (Saint Albanus-Saint Aubain), ειναι η οφειλομενη αποδοση τιμης, το οφειλομενο χρεος προς τον Αγιο, και απο την Πατριδα του την Ορθοδοξη Ελλαδα και την γεννετειρα του την Ναξο, εστω και μετα απο 17 αιωνες και διοτι ως Κεφαληφορος Αγιος, συνιστα εναν απο τους ιδιαιτερως εξεχοντας Αγιους της Πιστεως της Συνολου Ανατολικης αλλα και της Τοπικης Ορθοδοξου Εκκλησιας.
ΠΡΟΣ ΤΟΥΤΟΙΣ ΛΕΓΩΜΕΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΣΑΦΗΝΕΙΑ ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΘΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΧΕΣΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ-ΣΥΓΚΛΙΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΑΠΟΛΑΤΙΝΩΝ ΔΙΑΚΡΙΝΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΟΣΑ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ Η ΙΕΡΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΤΑΞΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ.
ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ALBANUS (AUBAIN) TOY MAINZ KAI THΣ NAMUR [TOY ΑΓΙΟΥ ΞΕΝΟΥ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ] ΝΑ ΕΧΩΜΕ -ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ, ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ, ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΔΙ' ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΣΚΟΛΙΑ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΥΤΗΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΛΕΗΘΗΝΑΙ ΚΑΙ ΣΩΘΗΝΑΙ ΤΑΣ ΨΥΧΑΣ ΗΜΩΝ.
Ο ΣΥΝΘΕΣΑΣ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ
ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ
ΚΑΙ ΤΩ ΜΟΝΩ ΘΕΩ ΚΥΡΙΩ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΩ Η ΔΟΞΑ ΕΙΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΙΩΝΩΝ ΑΜΗΝ!
ιστορικα, γεωγραφικα στοιχεια
`Το Mogontiacum ήταν το λατινικό όνομα της σημερινής πόλης Mainz (Μάιντς) στη Γερμανία και ιδρύθηκε το 13 π.Χ. από τον Ρωμαίο στρατηγό Δρούσο ως στρατιωτικό οχυρό. Λόγω της στρατηγικής του θέσης στη συμβολή των ποταμών Main και Ρήνου εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες πόλεις της αυτοκρατορίας και έγινε η πρωτεύουσα της επαρχίας Germania Superior. Το όνομά του προέρχεται από τον κελτικό ειδωλολατρικο ψευδοθεό mogons. Σήμερα στην πόλη σώζονται ευρήματα όπως το μεγαλύτερο ρωμαϊκό θέατρο βόρεια των Άλπεων, το κενοτάφιο του Δρούσου και ερείπια από το ρωμαϊκό υδραγωγείο ενώ στο τοπικό μουσείο εκτίθενται ομοιωματα ρωμαϊκων πλοία των οποιων υπολειμματα βρέθηκαν στον ποταμό.
σχετικη αναπαρασταση της τοποθεσιας ΕΥΡΥΤΕΡΟΣ ΧΑΡΤΗΣ 70 Μ.Χ. ΒΟΡΕΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ
ΕΥΡΥΤΕΡΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ MOGONTIACUM (MAINZ)
ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΕ ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΙΝΑΚΑ: SAINT ALBANUS KAI H ΟΠΟΙΑ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟ ΕΙΚΟΝΙΔΙΟ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
