Ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν εἶναι ἀπολύτως σαφὴς καὶ κατηγορηματική· τὰ αὐτόφωτα καὶ ἀχειροποίητα θαύματα τοῦ Θεοῦ οὐδεμίαν ἔχουσιν ἀνάγκην καθαγιασμοῦ, βεβαιώσεως ἢ τελετουργικῆς «ἐγκρίσεως» ἐκ τῆς κτιστῆς ἱεραρχίας, διότι πηγάζουσιν ἀπ’ εὐθείας ἐκ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς ζῶσα ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.Ὡς θεμελιοῖ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ἡ θεία ἐνέργεια οὐ καθαγιάζεται ὑπὸ τῶν κτισμάτων, ἀλλ’ αὐτὴ καθαγιάζει τὰ πάντα, καθόσον ὁ Θεὸς οὔτε προσθήκην ἁγιασμοῦ δέχεται, οὔτε ὑπὸ ἀνθρώπων βεβαιοῦται, ἐπειδὴ τὰ παρ’ Αὐτοῦ δωρούμενα εἶναι τέλεια καὶ ἁγιότητος πεπληρωμένα. Εἰδικώτερον περὶ τοῦ Μύρου τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ὁ Ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης διακηρύσσει ὅτι οὐ συμπήγνυται ἐξ ὕλης τινὸς ἢ ἀνθρωπίνης τέχνης, ἀλλὰ ἀποτελεῖ ἐνέργειαν τῆς θείας Χάριτος καὶ πηγὴν ἀένναον, ἥτις οὐ καθαγιάζεται ὑπὸ χειρῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ βλύζει ὑπὸ τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὑπογραμμίζων ὅτι οὐχ ὑπάρχει χρεία νὰ ἁγιάσῃ τις τὸ παρὰ Θεοῦ ἤδη ἁγιασθέν, ἀλλ’ ἡμεῖς οἱ πιστοὶ εἴμεθα ...