H ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΙΣΧΡΟΥΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ KAI ΠΡΟΣ ΤΙΝΑ ΨΕΥΔΟ ΠΑΤΡΙΟ-ΠΡΟΦΗΤΟ.. SITES ΚΑΙ SOCIAL!!!: ΚΥΠΡΟΣ 1974.. Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΔΙΑ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΜΑΣ.. ΤΩΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΩΝ ΤΟΥΡΑΝΟΜΟΓΓΟΛΩΝ.. ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΟ..
Παρασκευή 14 Ιουλίου 2023
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ .. Κ Υ Π Ρ Ο Σ .. Α Τ Τ Ι Λ Α Σ .. 7 4 .. ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΑΝΟΜΟΓΓΟΛΟΥΣ
Η ΠΑΝΑΓΟΥΔΑ.. ΑΠΑΡΧΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.. ΕΔΩ ΕΓΙΝΕ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΥΝΙΣΤΑΜΕΝΟΥ.. ΣΥΜΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝΤΟΣ ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΠΕΙΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ.. ΕΙΠΑΜΕ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΤΟ ''ΠΙΣΤΕΥΩ'' ΚΑΙ ΤΟ ''ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ'' ΕΤΟΣ 1992.. ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΣΕΝΓΚΕΝ, ΑΠΑΡΧΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΥ ΚΑΚΟΥ ΔΥΟ ΜΟΛΙΣ ΕΤΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΚΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ.. 7500 ΕΤΗ ΑΠΟ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΟΣΜΟΥ.. ΣΤΟ ΜΕΣΑΣΜΟ ΤΟΥ ΟΓΔΟΟΥ ΑΙΩΝΟΣ.. ΑΠΟ ΠΛΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΕΩΣ ΑΔΑΜ.. ΕΔΩ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.. ΛΥΘΗΚΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ.. ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΟΝ ΕΞΕΚΕΝΤΗΣΕ.. ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΛΛΙ.. ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΝΘΙΜΟΥ ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΟΥ.. ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ.. ''ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ.. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ'' ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ.. ΟΛΑ ΟΣΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ''ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ''
| Επιστολή Αγίου Παϊσίου για την αντικανονική «καθαίρεση» του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ και τα γεγονότα του 1974 στην Κύπρο |
Ο προσφάτως διακυρυχθείς άγιος της Εκκλησίας μας μοναχός Παίσιος Αγιορείτης σε επιστολή του στον αδελφό Ε. στις 11 Αυγούστου 1974, η οποία περιέχεται στο βιβλίο: Γέροντος (Ὁσίου) Παϊσίου ἐπιστολή ἀρ. 65, από το βιβλίο Γ.Α. (επιμ.), Γέροντος Παϊσίου, Ἁγιορείτου, Διδαχὲς καὶ Ἀλληλογραφία, (ἐκδ.) Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Μήλεσι 2007, σσ. 209-210. Αναφέρεται στην αντικανονική «καθαίρεση» του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ την 7η Μαρτίου 1973 από τους τρεις Μητροπολίτες γράφοντας τα εξής: «Πολλούς χαιρετισμούς σ’ αυτούς που ασχοληθήκανε με τον Μακάριο και τον κτυπήσανε για αντικανονικό μαζί με τους Αγγλοαμερικάνους και τους Τούρκους, οι οποίοι χρησιμοποιήσανε το Πηδάλιο μαζί με τους πατέρας (τους αδιάκριτους της εποχής μας)», αλλά και στα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν. Ολόκληρη η Επιστολή του Αγίου Τίμιος Σταυρός, τη 11-8-74 Αγαπητέ μου αδελφέ Ε. Χαίρε. Πέρασα από την Αθήνα περαστικός αλλά δε μπόρεσα να σας δω, λείπατε. Φυσικά, για δύο ημέρες κατέβηκα στο Ι. Ησυχαστήριο Σουρωτής (για μια συνάντηση) και από εκεί εκτάκτως στον Όσιο Πατάπιο, Λουτράκι, (για μια άλλη συνάντηση). Πηγαίνοντας είχα 3 ώρες διαθέσιμες, δύο για την Ε.σ., που δεν μπορεί να έλθει στο Άγιον Όρος και μία για τον Ε. που μπορεί. Ίσως να μην ήτο ανάγκη. Χάρηκα πολύ που ταχτοποιηθήκατε και έχετε ειρήνη. Ο Καλός Θεός ας δώσει και γενικά σ’ όλον τον κόσμο την διπλή ειρήνη (την εσωτερική και εξωτερική). Αμήν. Χάρηκα επίσης που σας ανέλαβε ο πατήρ Πορφύριος. Μην τον αφήνετε ούτε να πεθάνει. Θα σας βοηθήσει κατά πάντα. Εγώ θα εύχομαι να σας χαρίζει υγείαν ο Θεός εις δόξαν Του. Δεν έχω τίποτε άλλο. Πολλούς χαιρετισμούς σ’ αυτούς που ασχοληθήκανε με τον Μακάριο και τον χτυπήσανε για αντικανονικό μαζί με τους Αγγλοαμερικανούς και τους Τούρκους, οι οποίοι χρησιμοποιήσανε το Πηδάλιο μαζί με τους πατέρας (τους αδιάκριτους της εποχής μας). Λες και όλα που γίνονται είναι όλα κανονικά, και η αντικανονικότητα του Μακαρίου είχε μείνει. Τώρα, μετά από πολλά θύματα και καταστροφές (και αυτά που δεν λέγονται) που υπέστησαν οι αδελφοί μας Κύπριοι και οι αδελφές μας από τους βαρβάρους και βρωμερούς Τούρκους, συγκατατεθήκανε να επανέλθουν στην προηγούμενη κατάσταση που βρίσκονταν η Κύπρος επί Μακαρίου. Ο Θεός να μας ελεήσει, αδελφέ μου Ε, και καλή σύνεση να δίδει στους πατέρας της Εκκλησίας μας. Αμήν. Σου έγραψα τον πόνο μου, γιατί δεν είναι εύκολο να τον πω οπουδήποτε, γιατί ό,τι έγινε έγινε. Με αγάπη Χριστού Πολλούς χαιρετισμούς στην αδελφή Ε.σ. και σ’ όλους τους γνωστούς. Ο αδελφός σας, Μ. Παΐσίος |
Ο ΜΕΓΑΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ Ο ΠΛΕΟΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΜΕΝΟΣ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΗ ΑΠΟΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ...
ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΩΝΙΣΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.. ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΔΩΘΕΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, ΣΤΟΥΣ ΣΙΩΝΟΜΑΣΩΝΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ..
ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ...
Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ
Δυστυχως ορισμενοι λογοδιαροουντες, βωμολοχοι, ασεβεις και υβρισται, θιασωται ιπταμενων δισκων και αλλων συναφων φαντασματων αμελγοντες τον αερα εως.. αιμοραγιας, τολμουν να σπιλωνουν την Σεπτη Μνημη ενος Αγιου Ανδρος.. στις ευφανταστες και εκλελυμενες δημοσιευσεις τους..
Ακομη, σε ολους οσους αντιΧριστους και ανθΕλληνες λεγουν, οτι ο Μακαριος.. προκαλεσε τον Αττιλα, απαντουμε οτι ΤΗΝ ΜΑΣΩΝΟΣΙΩΝΟΚΙΝΗΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΕ..
Ελληνικέ λαέ της Κύπρου, η χούντα αποφάσισε να καταστρέψει την Κύπρο, να τη διχοτομήσει, αλλά δεν θα το επιτύχει. Αντισταθείτε στη χούντα με κάθε τρόπο. Μη φοβάστε, δείξτε καθαρά τη θέση σας και την απόφασή σας να αντισταθείτε, να πολεμήσετε. Ο αγώνας είναι ιερός και η νίκη είναι δική μας. Ζήτω η ελευθερία, ζήτω ο ελληνοκυπριακός λαός, ζήτω το έθνος».
Μακάριος: «Ας με δολοφονούσαν, θα γλιτώναμε την εισβολή». Και αναρωτήθηκε: «Είναι στα καλά τους αυτοί οι άνθρωποι; Θα έχουμε νέο 1922 με αυτούς», είπε.
σ.σ. αυτο εξαγεται και απο την δραματικη του εκκληση στο συμβουλιο του ΟΗΕ οπου καλουσε την διεθνη κοινοτητα να αποτρεψει την επεκταση του πραξικοπηματος στην Κυπρο και να αποκαταστησει την νομιμοτητα ωστε να μην οδηγηθει το Νησι σε Εθνικη περιπετεια...
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄ – Η Μεγάλη Πορεία – Φωτογραφίες
O Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ’ γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1913 στο χωριό Άνω Παναγιά της Πάφου. Γονείς του ήταν ο Χριστόδουλος Μούσκος και η Ελένη Αθανασίου. Σε νεαρή ηλικία πήγε στη Μονή Κύκκου όπου και προσελήφθη ως δόκιμος.
Στις 7 Αυγούστου 1938 χειροτονήθηκε Διάκονος και μετονομάστηκε από Μιχάλης σε Μακάριο. Τον ίδιο χρόνο στάλθηκε ως υπότροφος της Μονής Κύκκου στην Αθήνα για θεολογικές σπουδές στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Αφού απεφοίτησε το 1942 από τη Θεολογική Σχολή, ενεγράφη στη Νομική Σχολή όπου παρακολουθούσε μαθήματα μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας από τη Γερμανική κατοχή οπότε και επέστρεψε στην Κύπρο για μικρό χρονικό διάστημα. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, χειροτονήθηκε σε Πρεσβύτερο και σε Αρχιμανδρίτη στις 13 Ιανουαρίου 1946 στο ναό της Αγίας Ειρήνης, όπου υπηρέτησε για πέντε χρόνια ως Διάκονος με το Μητροπολίτη Αργυροκάστου Παντελεήμονα και προϊστάμενος του ναού Αγίας Παρασκευής στον Πειραιά.
Στις 8 Απριλίου 1948 εκλέγηκε Μητροπολίτης Κιτίου και στις 13 Ιουνίου χειροτονήθηκε σε Επίσκοπο. Η δράση του ως Μητροπολίτη Κιτίου ήταν καθ’ όλα γόνιμη, αφού ανακαίνισε τη Μητρόπολη στη Λάρνακα, βελτίωσε την οικονομική κατάσταση του κλήρου, ίδρυσε Φιλόπτωχες Αδελφότητες και αναπτέρωσε το ηθικό του εξουθενημένου λαού.
Ως Πρόεδρος του Γραφείου Εθναρχίας, πήγε το 1949 στην Ελλάδα όπου είχε συνομιλίες με τον Βασιλιά, τον Πρωθυπουργό και άλλους επισήμους, για το Κυπριακό πρόβλημα. Μετά από εισήγησή του, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου οργάνωσε στις 15 Ιανουαρίου 1950 Παγκύπριο Δημοψήφισμα κατά το οποίο 97% του Ελληνικού Κυπριακού πληθυσμού ψήφισαν υπέρ της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.
Στις 20 Οκτωβρίου 1950 εκλέγηκε Αρχιεπίσκοπος και Εθνάρχης, σε διαδοχή του Μακαρίου Β΄. Αμέσως μετά την εκλογή του ως Αρχιεπισκόπου, ίδρυσε την Παγκύπρια Εθνική Οργάνωση Νεολαίας. Αργότερα επισκέφτηκε και πάλι την Αθήνα, όπου προσπάθησε να πείσει την Ελληνική Κυβέρνηση να προσφύγει στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό ζήτημα. Επιστρέφοντας στην Κύπρο υπέβαλε διαμαρτυρία στην Επιτροπή μη αυτοκυβερνωμένων εδαφών των Ηνωμένων Εθνών για την παράλειψη της Μ. Βρετανίας να υποβάλει έκθεση για την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο.
Τον Οκτώβριο του 1952 πήγε στη Νέα Υόρκη, όπου συγκροτείτο η Ζ΄ Σύνοδος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, για να προωθήσει το Κυπριακό ζήτημα στο διεθνές πεδίο. Ερχόμενος πίσω στην Κύπρο απηύθυνε επιστολή στον Κυβερνήτη ζητώντας του την προώθηση της εφαρμογής του δικαιώματος αυτοδιάθεσης. Η απάντηση του Κυβερνήτη ήταν αρνητική και ο Αρχιεπίσκοπος επέκρινε την πολιτική της Μεγάλης Βρετανίας στην Κύπρο. Τον Αύγουστο του 1953 απηύθυνε αίτηση προς το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ για να περιληφθεί στην ημερήσια διάταξη της Η΄ Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού θέμα εφαρμογής του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του Κυπριακού λαού.
Στις 9 Μαρτίου 1956 εξορίστηκε στις Σεϋχέλλες, αφού οι συνομιλίες που είχε με τον Κυβερνήτη για το μέλλον της Κύπρου δεν κατέληξαν σε συμφωνία. Αφού αφέθηκε ελεύθερος, μετά από ένα περίπου χρόνο, η Βρετανική Κυβέρνηση τον κάλεσε στο Λονδίνο, όπου και υπογράφηκε η Συμφωνία του Λονδίνου, που ήταν η συνέχεια της Συμφωνίας της Ζυρίχης. Με τις Συμφωνίες αυτές η Κύπρος θα ανακηρυσσόταν ανεξάρτητη Δημοκρατία.
Στις 16 Αυγούστου του 1960 η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη Δημοκρατία και ο Μακάριος ανέλαβε καθήκοντα προέδρου, αφού κέρδισε τις εκλογές στις 13 Δεκεμβρίου 1959, με ποσοστό 66.29%
Στις 25 Φεβρουάριου του 1968 ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επανεκλέγηκε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στις 8 Μαρτίου 1970 έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον του Μακαρίου, ο οποίος επέβαινε ελικοπτέρου, που θα τον μετέφερε στην ιερά Μονή Μαχαιρά για το μνημόσυνο του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου. Ο Μακάριος δεν έπαθε τίποτε, αλλά τραυματίσθηκε ο χειριστής του ελικοπτέρου, ο οποίος κατόρθωσε να το προσγειώσει σε οικόπεδο κοντά στην Αρχιεπισκοπή.
Μεγάλη σημασία έδιδε επίσης ο Μακάριος και στα θρησκευτικά του καθήκοντα ως προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου, αλλά και ως ηγετική φυσιογνωμία στο χώρο της Ορθοδοξίας. Έτσι, το Μάρτιο του 1971 μετέβη στην Κένυα, όπου κατέθεσε το θεμέλιο λίθο της Ιερατικής Σχολής, η οποία περατώθηκε το 1974 με δαπάνες της Αρχιεπισκοπής. Κατά την επίσκεψη του στην Κένυα προέβη σε ομαδικές βαπτίσεις πέντε χιλιάδων ιθαγενών περίπου.
Το Φεβρουάριο του 1973 ο Μακάριος επανεξελέγη για τρίτη φορά Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την 7ην Μαρτίου του ιδίου έτους οι τρεις Μητροπολίτες της Κύπρου αποφάσισαν «την καθαίρεσιν του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ από του Επισκοπικού και κληρικού καθόλου αξιώματος και την επαναφοράν τούτου εις την τάξιν των λαϊκών», διότι δεν ανταποκρίθη εις την απαίτησίν των να παραιτηθεί του Προεδρικού αξιώματος. Η πράξη αυτή των τριών Μητροπολιτών καταδικάσθηκε από το λαό και δεν αναγνωρίσθηκε από τους Αρχηγούς των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Από της 5ης μέχρι της 14ης Ιουλίου 1973 συνήλθε στη Λευκωσία Μείζων και Υπερτελής Σύνοδος, η οποία, αφού εκήρυξε αντικανονικήν και, κατ’ ακολουθίαν, άκυρον, ανυπόστατον και ανενέργητον την απόφαση των τριών Μητροπολιτών, εκάλεσεν αυτούς εις επάνοδον εις την μετά του Αρχιεπισκόπου προτέραν κανονικήν σχέσιν και κοινωνίαν και εν συνεχεία καθήρεσεν αυτούς, επειδή παρήκουσαν στις υποδείξεις και προτροπάς αυτής.
Την 15ην Ιουλίου του 1974 το στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών διενήργησε πραξικόπημα για την ανατροπή του Μακαρίου. Ο Μακαριώτατος, διασωθείς ως εκ θαύματος, αναχώρησε την επομένη, μέσω Μάλτας, στη Βρετανία και από εκεί στις Ηνωμένες Πολιτείας Αμερικής, όπου και μίλησε ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας. Την 20ην Ιουλίου του ιδίου έτους, η Τουρκία χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το πραξικόπημα, εισέβαλε στην Κύπρο και κατέλαβε το 36% περίπου του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκδίωξε το 28% περίπου των Ελληνοκυπρίων από τις πατρογονικές τους εστίες, σκότωσε αμάχους και προκάλεσε τεράστιες καταστροφές.
Απεβίωσε στις 3 Αυγούστου του 1977.
Ο Μακάριος ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ των Θεολογικών Σχολών των Πανεπιστημίων της Βοστώνης και της Αθήνας, των Νομικών Σχολών των Πανεπιστημίων Κεράλα των Ινδιών, Θεσσαλονίκης, Μπογκοτά της Κολομβίας και Μάλτας και της Παντείου Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών Επιστημών. Επίσης τιμήθηκε με τα ανώτερα παράσημα των πλείστων Εκκλησιών και Κρατών και με τα χρυσά μετάλλια Ελληνικών και ξένων Δήμων.
Οι πραξικοπηματίες διέδιδαν πως ο Μακάριος είναι νεκρός. Ο Μακάριος όμως τους διέψευσε μέσω διαγγέλματος 15 Ιουλίου 1974 από ραδιοφωνικό σταθμό όπου διέδιδε τη σωτηρία του.
«Ελληνοκυπριακέ λαέ. Η φωνή, που ακούτε, σάς είναι γνωστή. Γνωρίζετε ποιος σάς ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι αυτός, που εκλέξατε αρχηγό σας. Το πραξικόπημα της χούντας απέτυχε. Ήμουν ο στόχος. Και όσο είμαι ζωντανός, η χούντα στην Κύπρο δεν θα περάσει. Ο λαός της Κύπρου δεν ανέχεται πραξικοπήματα και δικτάτορες. Μην υπακούετε καμία οδηγία ή διαταγές που μεταδίδει η χούντα από το σταθμό αυτό. Ελληνικέ λαέ της Κύπρου, η χούντα αποφάσισε να καταστρέψει την Κύπρο, να τη διχοτομήσει, αλλά δεν θα το επιτύχει. Αντισταθείτε στη χούντα με κάθε τρόπο. Μη φοβάστε, δείξτε καθαρά τη θέση σας και την απόφασή σας να αντισταθείτε, να πολεμήσετε. Ο αγώνας είναι ιερός και η νίκη είναι δική μας. Ζήτω η ελευθερία, ζήτω ο ελληνοκυπριακός λαός, ζήτω το έθνος».
Μακάριος: «Ας με δολοφονούσαν, θα γλιτώναμε την εισβολή». Και αναρωτήθηκε: «Είναι στα καλά τους αυτοί οι άνθρωποι; Θα έχουμε νέο 1922 με αυτούς», είπε.
H Kύπρος βγάζει ηγέτες να μην κιοτέψουν να μην σιγήσουν απέναντι σε καμιά εξουσία πρόσκαιρη να σηκώσουν το φρόνημα να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων ο λαός θέλει ηγέτη θέλει κουβέντες καθαρές……
Οι διαχρονικοί εχθροί του ελληνισμού είναι οι σημερινοί σύμμαχοί μας.. καταλαβαίνετε για που οδεύουμε….
dimpenews.com
Εμφάνιση Αγίου Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ’ : Έρχεται η Ανάσταση της Κύπρου…έρχεται Πάσχα για την Κύπρο…! (επί του πνευματικού πιεστηρίου)
Επανεμφάνιση. Εμφάνιση Αγίου Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ’ : Έρχεται η Ανάσταση της Κύπρου…έρχεται Πάσχα για την Κύπρο…! (επί του πνευματικού πιεστηρίου).
επί του πνευματικού πιεστηρίου :
”Νύχτα 3ης προς 4η Ιουλίου 2023.. Πετάχθηκε από τον ύπνο μέσα στη νύχτα σαν τρελός τι ήταν αυτό οι πεθαμένοι να ζωντανεύουνε τι μορφές τι διαδικασία… ήταν από το Θεό ήταν από τον αντίπαλο; προβληματίστηκε..
ήμουν σε πλοίο μεγάλο πλοίο επιβατικό ήθελα και δεν ήθελα να κάνω αυτό το ταξίδι κατέβηκα σε ένα λιμάνι. Μπήκα στην ενδοχώρα δεν είχα απόλυτη αίσθηση που βρισκόμουν. Οδηγούσα σ΄έναν δρόμο παράλληλο σ΄ακτογραμμή αναρωτιόμουν το Μπάρι είναι το Πρίντεζι τι είναι εδώ.
Έφτασα σε ένα μέρος ήταν κόσμος πολύς εκεί. Μια γυναίκα μέσης ηλικίας κατηφόρισε σβέλτα και την ακολούθησε γρήγορα το λεφούσι ”άναψε το κερί” έδωσε κάτι σαν σύνθημα και όλοι μπήκαν σε μια εκκλησία. Ήταν σαν το σημάδι ότι θα γινόταν μια τελετουργία.
Καθώς ήμουν στο κατώφλι βλέπω μια μορφή που μου φάνηκε γνωστή γενειοφόρο αλλά όχι με ράσο αλλά με ρούχα δουλειάς πλησίασε είχε ένα καρότσι χτισταδων με υλικά οικοδομής ως επάνω ήταν κάθιδρως..
Κάνω να μπω στην εκκλησία όπου ήταν και οι άλλοι και δίπλα στην πόρτα ήταν κατάχαμα ένα ξύλινο φέρετρο μισάνοιχτο γεμάτο νερό ή ”φορμόλη” μέσα διέκρινα καθαρά με τα άμφια να λαμποκοπούν και την αρχιερατική μήτρα ένα δεσπότη ως και την ποιμαντορική ράβδο είχε. Είχα την αίσθηση ότι ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος. Μισάνοιχτη λάρνακα..Ανοιγόκλεινε τα μάτια έδινε σημάδια ζωής το λείψανο κουνιόταν. Έδινε ωστόσο την αίσθηση ότι ήταν παραμελημένο κανείς δεν ασχολούταν. Πίστευα και δεν πίστευα αυτό που έβλεπα μέσα σε νερό το λείψανο να αναπνέει να πάλλεται με το κεφάλι έξω από το νερό.
Προχωράω μπαίνω στο ναό πάω σε κάτι σαν σε κρύπτη εδώ 3 ξύλινες λάρνακες αντίστοιχες μισάνοιχτες όπως και οι προηγούμενες. 3 λείψανα έχω την αίσθηση ότι ήταν γυναικών ή κάποιες ήταν και γυναικών ρασοφόροι-ες. Κινούνται στο νερό πάλλονται κάνουν να σηκωθούν ανοίγουν στόμα μάτια…Μισάνοιχτα φέρετρα παραμελημένα ενώ είναι κόσμος είναι σαν να μην βλέπουν την εναγώνια προσπάθεια των λειψάνων τη ζωντάνια τον αγώνα, το αλλόκοτο φαινόμενο.. Βγαίνω πάω στην πρώτη λάρνακα..
Το λείψανο του αρχιεπισκόπου συνεχίζει να είναι στην ίδια κατάσταση ελαφρές κινήσεις που γίνονται όλο και πιο έντονες. Αρχίζω και του μιλάω δείχνω να πιστεύω ότι είναι δυνατόν να γίνει το θαύμα του λέω κουβέντες το εμψυχώνω ..Και αρχίζει να βγαίνει από το νερένιο φέρετρο επιτέλους βγήκε συνέχισα να τον ενθαρρύνω δυσκολευόταν στις κινήσεις είχε κινητικό κάτι σαν σκλήρυνση κατά πλάκας με πλησίασε του ζήτησα επίμονα να μου δώσει την ευχή του από την υπερπροσπάθεια να σταθεί δεν έβγαινε η φωνή του. κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια είχε μεγάλα μάτια μαύρα αμυγδαλωτά σαν του Παντοκράτορα ή της Πλατυτέρας και σιγά σιγά η μορφή του αλλοιώθηκε και έγινε μια σιλουέτα σαν μαυροντυμένη μάνα μαντηλοφορούσα με μαύρο τσεμπέρι και γλυκιά πολύ γλυκιά ματιά και πολύ σκούρο δέρμα ανατολίτικο ηλιοκαμμένο
ήταν η ψυχή του, ήταν ο Μακάριος, ήταν η ψυχή της Κύπρου, ήταν ο Μακάριος η ψυχή της Κύπρου..
και ψέλλισε:
-την ευχή μου
πανηγύριζα σαν τρελός που μου έδωσε την ευχή του που μιλούσε …….
καθώς θα επανερχόμουν είχα στο νου μου το όνομα Μακαρία της μακαριστής Ηγουμένης που είχε τη θεοφάνεια με το λείψανο του Αγίου Εφραίμ του Μεγαλομάρτυρα και Θαυματουργού της Νέας Μάκρης…κι αυτό προς επίρρωση ότι όντως ήταν ο Μακάριος….
Για μένα όλο αυτό δηλώνει ότι η Κύπρος θ’ αναστηθεί…” η νήσος του Λαζάρου θ΄αναστηθεί..
Θυμήθηκα τα απαράμιλλα λόγια του …. ” Είμαι ο Μακάριος….. Δεν είμαι νεκρός. Είμαι ζωντανός. Και είμαι μαζί σου……. , συναγωνιστής και σημαιοφόρος εις τον κοινόν αγώνα”. Όντως είναι ζωντανός όντως δεν είναι νεκρός γιατί οι ”Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι”.
ανοίγουμε τον πνευματικό φάκελο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος..
ο Δαβίδ της Κύπρου το τσοπανόπουλο που έγινε ο πολιτικός ηγέτης ενός λαού…
Η Κύπρος και ο ελληνισμός χρωστάει στο Γενάρχη την Αποκατάστασή του..
Υπάρχει κύμα αγιοποιήσεων αλλά ο Μακάριος με το σπάνιο ηγεμονικό πολιτικό χάρισμα είναι έξω από το πλάνο… Αρκεί να τον πιστέψεις να τον πιστέψουμε αυτό περιμένει ένας άγιος για να θαυματουργεί.. Ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος θα ηγηθεί και πάλι ηγείται ήδη θα συμπορευθεί με τον αγαπημένο του λαό… Σε κάθε εκκλησία της Κύπρου έπρεπε να υπάρχει η μορφή του η τοιχογραφία του..σε αυτόν που στάθηκε Τοίχος Κάστρο Πνευματικό Φύλακας Άγγελος ενός ολόκληρου λαού με διεθνή απήχηση κι αναγνώριση..
Ένα άλλο σημάδι ότι επίκειται η Ανάσταση της Κύπρου είναι η Αναστάσιμη χαρμόσυνη παρουσία του Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτου…..σημείο των καιρών η παρουσία του.
Και καθώς έγραφα αυτό το κείμενο μου ήρθε μια πληροφορία που πιστοποιεί κατ΄εμέ ότι ήταν ο Αρχιεπίσκοπος ..ότι η καρδιά του ταριχεύθηκε για 33 χρόνια και μετά εντάχθηκε στο σκήνωμά του στο Θρονί της Παναγίας.. Αυτό έχει σχέση προφανώς με κάτι σαν φορμόλη που ήταν το λείψανο;;;;; Επίσης ο ναός ήταν σαν ”κενοτάφιο” όπως είναι ο τάφος του..
_O κατά κόσµον Mιχαήλ, όπως ήταν το λαϊκό όνοµα του µετέπειτα πρώτου Προέδρου της Kυπριακής Δηµοκρατίας (1960-1977) και Aρχιεπισκόπου Kύπρου (1950-1977) Mακαρίου Γ΄, γεννήθηκε στις 13 Aυγούστου 1913 στο χωριό Πάνω Παναγιά της Πάφου, δεν γνώρισε μάνα από μικρός στην ορφάνια με τον πατέρα του βοσκούσαν στην Τρόοδο αιγοπρόβατα..τελείωσε σχολειό στο χωριό του και μετά το γυμνάσιο το σπούδασε στη Μονή Κύκκου, όπου εκάρη και μοναχός. Σπούδασε Θεολογία σε Αθήνα όπως και Νομική ενώ η Κατοχή τον βρήκε στην Αθήνα μπήκε στην Οργάνωση Χ ενάντια στη ναζιστική Κατοχή. Στη συνέχεια στη Βοστώνη και εκεί σπούδασε Κοινωνιολογία Θρησκείας. Αναδείχθηκε σε επίσκοπο Κιτίου και μετά Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος Κύπρου…με πρωταγωνιστικό ρόλο στην αποτίναξη της Αγγλοκρατίας και στην Ένωση με Ελλάδα..Υπ΄αυτόν εντάχθηκε η χώρα του στο Κίνημα των Αδεσμεύτων …………
Αντιμετώπισε απανωτές συνωμοσίες, προδοσίες, απόπειρες δολοφονίας, πραξικόπημα κρατήθηκε στο μπόι των ιστορικών περιστάσεων…Αγαπήθηκε από το λαό όσο κανείς πάνδημη η κηδεία του με 250.000 κόσμο.. Αλλά και λοιδορήθηκε διώχθηκε συκοφαντήθηκε έπεσε θύμα διαρκούς πνευματικής και πολιτικής βεβήλωσης και τυμβωρυχίας…
O πιο χαρισματικός και λαοφιλής ηγέτης του σύγχρονου ελληνισμού….τότε ..
Σημείο αμφιλεγόμενο .. η σφραγίδα της χάριτος.. καλύτερα αμφιλεγόμενος παρά να σε έχουν δεδομένο.. ‘‘Λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας»(Ματθ. 21,42). Οι πεταμένοι έχουν την πιο μεγάλη δύναμη…με τους πεταμένους λοιπόν!! κι όπου πάει….
Διεύρυνε τα όρια της Εκκλησίας ως τη μακρινή Λατινική Αμερική (περίπτωση Κολομβιανού επισκόπου) και έδωσε την καλή μαρτυρία σε όλη την αλλόδοξη Μέση Ανατολή… το πολιτικό του έργο είχε και ιεραποστολική αποστολή…
Καθώς οδεύουμε για την μαρτυρική 15η Ιουλίου ημέρα του πραξικοπήματος εναντίον του.
Στις 7 Αυγούστου 1938 χειροτονήθηκε Διάκονος και μετονομάστηκε από Μιχάλης σε Μακάριος. Σημαδιακό ήταν και το όνομα που του δόθηκε Μακάριος μια και προεξοφλούσε ότι θα γίνει ταυτόσημος με την Αρχιεπισκοπή Κύπρου ως Μακαριώτατος. Οι Αρχιεπίσκοποι των Αυτοκέφαλων Εκκλησιών προσαγορεύονται “Μακαριώτατος“!
Η προφητεία του ίδιου για τον εαυτό του που εκπληρώνεται σήμερα: ”Είμαι ο Μακάριος….. Δεν είμαι νεκρός. Είμαι ζωντανός. Και είμαι μαζί σου……. , συναγωνιστής και σημαιοφόρος εις τον κοινόν αγώνα”.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ
(να και οι μανάδες και οι γιαγιάδες με τα μαύρα τσεμπέρια.. η ψυχή της Κύπρου)
ΥΓ. πρωτοδημοσιεύθηκε στο dimpenews.com στις 4 Ιουλίου 2023 και το επαναδημοσιεύουμε επ΄αφορμή της μαύρης επετείου του πραξικοπήματος εναντίον του Προέδρου της Κύπρου Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974
dimpenews.com
O θάνατος του Μακαρίου, τα περί δηλητηρίασης και η άταφη καρδιά του
07:00 - 04 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2019
Λίγο μετά τον θάνατο του Μακαρίου πολλοί ήταν εκείνοι που μίλησαν για το ενδεχόμενο δολοφονίας του. Ότι δηλαδή η καρδιακή προσβολή που τον σκότωσε ήταν αποτέλεσμα δολοφονικής ενέργειας. Ότι η καρδία του ράγισε από κάποια φάρμακα που του είχαν δώσει είτε μέσα είτε έξω από την Κύπρο.
Τρείς περίπου μήνες μετά το θάνατο του Μακαρίου, οι φήμες και οι διαδόσεις πήραν τη μορφή δημοσιευμάτων στον Τύπο, που επέμεναν ότι δεν ήταν φυσιολογικά τα αίτια που προκάλεσαν την μοιραία καρδιακή προσβολή στον Μακάριο.
Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας επενέβη και διέταξε ανακρίσεις. Τα δημοσιεύματα σταμάτησαν, όμως οι ανακρίσεις δεν έγιναν ποτέ.
Η εφημερίδα Απογευματινή στις 19 Νοεμβρίου του 1977 σε ολοσέλιδο τίτλο έγραφε χαρακτηριστικά: «Συγκλονιστικό. Ανάλυση και έκθεση Άγγλου ιατρού υπονοεί ότι δολοφονήθηκε ο Εθνάρχης. Μεγάλα ποσοστά μολύβδου βρέθηκαν στην καρδιά του. Τι κατέδειξαν οι αναλύσεις του αίματός που έκανε Άγγλος ειδικός. Υπάρχει επίσημο πόρισμα να δημοσιευτεί!».
«Αυξημένα ποσοστά μολύβδου πολύ πέρα από τις κανονικές ποσότητες που συνήθως υπάρχουν στο αίμα διαπιστώθηκαν στην καρδιά του Εθνάρχου Μακαρίου από τον Βρετανό επιστήμονα και τους συνεργάτες του που την ταρίχευσαν. Και σύμφωνα με την έκθεση που υπέβαλαν δεν υπάρχει επαρκής λόγος για εξήγηση του γεγονότος που οδηγεί ήδη στενούς συνεργάτες του Εθνάρχου στους οποίους έχει κοινοποιηθεί η έκθεση σε μερικές συγκλονιστικές υπόνοιες, ότι δηλαδή ο θάνατος του Εθνάρχου Μακαρίου δεν ήταν ίσως φυσιολογικός».
Η Απογευματινή ,συνέχιζε το δημοσίευμα, «που έχει υπόψη της το περιεχόμενο του πορίσματος του Βρετανού ιατρού κι αφού επικοινώνησε με στενότατο συνεργάτη του Εθνάρχου Μακαρίου που επίσης έχει υπόψη του την υπόθεση θεώρησε καθήκον της να ενημερώσει τον Λαό. Κι αυτό με την απλή παράθεση των γεγονότων χωρίς να προβαίνει σε εικασίες και χωρίς να υιοθετεί οποιαδήποτε υπόνοια. Ζητά μάλιστα η σχετική έκθεση και όσα σχετίζονται με αυτή να ανακοινωθούν επίσημα για να είναι ενήμερος ο λαός.
Μετά τον θάνατο του Μακαρίου η καρδιά του αποφασίστηκε να διατηρηθεί. Κι ενώ το σεπτό σκήνωμά του ετάφη, η καρδιά του μεταφέρθηκε στο Λονδίνο για ταρίχευση.
Πριν γίνει τούτο οι βρετανοί ειδικοί υπέβαλαν σε ανάλυση τα υπολείμματα αίματος που υπήρχαν στους καρδιακούς κόλπους και με έκπληξη ανακάλυψαν ότι στο αίμα του υπήρχαν δυσανάλογως αυξημένες ποσότητες ενώσεων μολύβδου που σχετίζονται με το αρσενικό.
Μετά από αυτό ο Άγγλος ειδικός αναφέρει ότι δεν μπορεί επίσημα να υποστηρίξει ότι πρόκειται για δηλητηρίαση που κατά πάσαν πιθανότητα γινόταν σταδιακά και με ποικίλους τρόπους αλλά διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις για τα ακριβή αίτια του θανάτου του εκφράζοντας έτσι κάποιες φοβερές υποψίες.
Τα στοιχεία αυτά των αιματολογικών αναλύσεων της βασανισμένης καρδίας του, όπως αναφέρει η εφημερίδα υπάρχουν και υπάρχει κάποια έκθεση για αυτές που τεκμηριώνουν κάποιες υποθέσεις. Ο Μακάριος όπως ήταν γνωστό ήταν συνεχώς στόχος αδίστακτως συνωμοσιών. Και ο ίδιος πριν ακόμη από την πρώτη του καρδιακή προσβολή εξέφραζε φόβους ότι αυτές οι συνωμοσίες θα κορυφώνονταν.
Είχε προηγηθεί η υποβολή του γνωστού χάρτη και η αποδοχή της αρχής της δικοινοτικής ομοσπονδίας. Δεν απέκλεισε μιλώντας στους στενούς του συνεργάτες το ενδεχόμενο μετά το γεγονός αυτό να έπεφτε θύμα δολοφονίας ώστε να μην υπάρχει περίπτωση ελιγμών ή αλλοιώσεως αυτών των θέσεων. Ίσως γιατί ήθελαν αυτή τη γραμμή, αλλά όχι πια εκείνο που την χάραξε και που συναρτούσε προς άλλα πολλά για να διατηρήσει τον ενιαίο χαρακτήρα της Κύπρου και την εδαφική και πολιτική ενότητα του κράτους».
Ο μεγαλομάρτυρας Μακάριος, γράφει η εφημερίδα αναπαύεται στο θρονί του. Και ίσως αυτά όλα να μην είναι της ώρας. Αλλά τα γεγονότα πρέπει να λέγονται και ο λαός να γνωρίζει. Το τι συνέβη εφόσον οι ειδικοί εξέφρασαν τέτοιες υπόνοιες τα στοιχειά τους πρέπει να κατατεθούν.
Επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε την ίδια ημέρα αφού ανέφερε ότι το δημοσίευμα στερείτο βάσεως πρόσθεσε ότι η υπόθεση παραπέμφθηκε εις τον Γενικό Εισαγγελέα δια την μελέτη λήψεως των αναγκαίων νομικών μέτρων κατά της εφημερίδας.
Δύο μέρες μετά η Απογευματινή δημοσίευσε κάτω από τον τίτλο «οι υπόνοιες» το ακόλουθο σχόλιο.
«Η «Α» δημοσίευσε μια πληροφορία εντυπωσιακή αλλά όχι με πρόθεση να εντυπωσιάσει. Μετά φόβου μάλιστα και δέους το έπραξε. Γιατί αφορούσε το όνομα εκείνο για το οποίο η εφημερίδα έδωσε το παν και που στη μνήμη του θα γονατίζει πάντα.
Στην παράθεση των πληροφοριών τονίζαμε ότι δεν υιοθετούμε καμία υπόνοια γιατί υπάρχουν υπόνοιες και αυτές δεν εξέφρασαν τυχαίοι αλλά ψηλά ιστάμενες προσωπικότητες και συγγενείς του Μακαρίου.
Δεν θέλαμε γιατί δεν ήταν σκοπός μας να θίξουμε κανένα από τους γιατρούς μας που έπραξαν ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για τη σωτηρία του Εθνάρχου. Αντίθετα μάλιστα.
Υπάρχουν πραγματικά μερικά στοιχεία που βάλλον σε κάποιες σκέψεις. Όχι αν είναι από έμφραγμα που πέθανε ο Εθνάρχης αλλά από τι ωθήθηκε σε αυτό.
Μετά από παράκληση όσων νομίζουν ότι περίπου υπάρχει γύρω από το θέμα και για λόγους που δεν είναι του παρόντος η «Α» δεν δίδει συνέχεια προς το παρόν».
Τι μεσολάβησε ακριβώς είναι άγνωστο αλλά επήλθε σιωπή.
Λίγο μετά όμως τα πράγματα άλλαξαν. Η ίδια εφημερίδα έδωσε νέες πληροφορίες αλλά πάνω σε άλλη βάση.
Στις 4 Μαρτίου 1978 η Απογευματινή με εφτάστηλο τίτλο και δίστηλη φωτογραφία του Μακαρίου έγραψε «Αποκάλυψη από το προσωπικό αρχείο Μακαρίου. Επιστολή βόμβα. Μακαριότατε απεφασίσθη εξόντωση σας με δηλητηρίαση. Ενυπόγραφη καταγγελία πριν τον θάνατο ερευνάται τώρα».
Και πρόσθετε:
«Ο Εθνάρχης Μακάριος είχε προειδοποιηθεί πριν από τον θάνατο του κατά τρόπο σαφή ότι βρισκόταν σε εξέλιξη συνωμοσία με στόχο τη ζωή του και ότι κάποιοι που κατονομάζονται σε έγγραφο κατέληξαν σε συγκεκριμένο σχέδιο εξοντώσεως του.
Αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα έρχονται στο φως για πρώτη φορά και ήδη απασχολούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Σπύρο Κυπριανού και τις αρμόδιες αρχές που διέταξαν την διερεύνηση των τεκμηρίων που υπάρχουν προκειμένου να διαλευκανθούν τα γεγονότα.
Το όλο θέμα προέκυψε όταν ανοίχτηκαν προ ολίγες ημέρες τα συρτάρια του ιδιαίτερου γραφείου του Εθνάρχη μέσα στα οποία βρέθηκαν βαρυσήμαντα και άκρως απόρρητα έγγραφα και μαγνητοταινίες του προσωπικού του αρχείου, που ο Μακάριος φύλαγε με κάθε τρόπο.
Ο φάκελος με τα έγγραφα για την ύπαρξη των οποίων δημοσιεύτηκε η είδηση την περασμένη εβδομάδα ανοίχτηκε στην παρουσία του Σπύρου Κυπριανού και του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου.
Μεταξύ των εγγράφω που αποκαλύπτουν άγνωστες πτυχές διαφόρων παρασκηνίων του Κυπριακού και που θα φέρουν πολλά στο φως όταν δημοσιευθούν περιλαμβάνεται και μια επιστολή βόμβα.
Πρόκειται για ενυπόγραφη επιστολή με την οποία ο Εθνάρχης προειδοποιείτο ότι υπήρχε σε εξέλιξη συνωμοτικό σχέδιο κατά της ζωής του και ότι συγκεκριμένα πρόσωπα αποφάσισαν ορισμένο τρόπο εξοντώσεως του με δηλητηρίαση.
Τα πρόσωπα αυτά κατονομάζονται στο έγγραφο βόμβα πράγμα που προσδίδει διαστάσεις στην υπόθεση. Στην ίδια επιστολή αποκαλύπτονται διάφορα στοιχεία τα οποία ο αείμνηστος ηγέτης δεν πρόφτασε να διερευνήσει και που δύνατο να σχετίζονται με τον θάνατό του».
Και σε αυτό το θέμα δεν δόθηκε συνέχεια με τον Γενικό Εισαγγελέα να διατάζει σχετική έρευνα και ανακρίσεις, οι οποίες πάντως, επίσης, δεν έγιναν ποτέ.
Η εκδοχή του γιατρού
Πάντως ο γιατρός Πάνος Σταυρινός ο οποίος διενήργησε την νεκροτομή στη σορό του Μακαρίου έδωσε μια άλλη εκδοχή.
Όπως ο ίδιος είπε κάποια χρόνια αργότερα τη νεκροψία στη σορό του Μακαρίου τη διενήργησε ο ίδιος στην παρουσία του γιατρού Λυσσαρίδη και του γιατρού Καλπιάν. Αυτή έγινε την ίδια ημέρα στο κρεβάτι που πέθανε ο Μακάριος.
Ο γιατρός Σταυρινός δικαιολόγησε την απόφαση της διενέργειας την νεκροψίας εκτός με πρωτόγονες και απαράδεκτες νεκροτομικές διεργασίες στην επέμβαση διαφόρων ιθυνόντων του στενού περιβάλλοντος του Μακαρίου.
Αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής ήταν να μη καταγραφεί επίσημη νεκροτομική έκθεση.
Η καρδιά του Μακαρίου αφού αφαιρέθηκε μεταφέρθηκε από τον ίδιο τον Πάνο Σταυρινό στο Λονδίνο για περαιτέρω εξετάσεις. Ο Σταυρινός περιγράφει τη διαδικασία:
«Η καρδιά του Μακαρίου παρουσίαζε υπερτροφία και το βάρος της υπολογίσθηκε σε περίπου 450 με 480 γραμμάρια. Την καρδιά την αφαίρεσα από τη σορό και τη μετέφερα προσωπικά στο Λονδίνο για περαιτέρω εξετάσεις κατόπιν οδηγιών του τότε Κυβερνητικού Εκπροσώπου Μιλτιάδη Χριστοδούλου. Τίποτε διαφορετικό δεν διαπιστώθηκε από τους Άγγλους και επιστρέφοντας προχώρησα σε ταρίχευση της και την παρέδωσα προς φύλαξη στην Αρχιεπισκοπή όπου παρέμεινε μέχρι το 2010».
Μετά από συνεχή φυσική της φθορά και με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄ η καρδιά του Μακαρίου τοποθετήθηκε το 2010 στον τάφο του στο Θρονί της Παναγίας του Κύκκου.
H εισβολή στην Κύπρο και ο ρόλος του Κίσινγκερ
Του Τάσου Κοντογιαννίδη
Πέρασαν 47 χρόνια, σχεδόν μισός αιώνας, από την τουρκική εισβολή και τη διχοτόμηση της Κύπρου το 1974 και οι μεγάλοι -μαζί και ο ΟΗΕ- εξακολουθούν να αδιαφορούν για λύση του προβλήματος. Σχεδιάστηκε από τον εφιάλτη του Ελληνισμού, τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ και -με τη στήριξή του- εκτελέστηκε από τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετζεβίτ, με την ανοχή του άθλιου δικτάτορα Δημητρίου Ιωαννίδη.
Η πληροφορία που δόθηκε, η οποία ήταν καταχωνιασμένη στα «αραχνιασμένα ράφια της μνήμης» κάποιων ανθρώπων, βεβαιώνει ότι το σχέδιο Κίσινγκερ για την Κύπρο, από τη διχοτόμηση της οποίας προσδοκούσαν οι ΗΠΑ μελλοντικά διευκολύνσεις λόγω της στρατηγικής της θέσης, είχε τεθεί σε εφαρμογή το 1972!
| Επιστολή Αγίου Παϊσίου για την αντικανονική «καθαίρεση» του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ και τα γεγονότα του 1974 στην Κύπρο |
Ο προσφάτως διακυρυχθείς άγιος της Εκκλησίας μας μοναχός Παίσιος Αγιορείτης σε επιστολή του στον αδελφό Ε. στις 11 Αυγούστου 1974, η οποία περιέχεται στο βιβλίο: Γέροντος (Ὁσίου) Παϊσίου ἐπιστολή ἀρ. 65, από το βιβλίο Γ.Α. (επιμ.), Γέροντος Παϊσίου, Ἁγιορείτου, Διδαχὲς καὶ Ἀλληλογραφία, (ἐκδ.) Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Μήλεσι 2007, σσ. 209-210. Αναφέρεται στην αντικανονική «καθαίρεση» του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ την 7η Μαρτίου 1973 από τους τρεις Μητροπολίτες γράφοντας τα εξής: «Πολλούς χαιρετισμούς σ’ αυτούς που ασχοληθήκανε με τον Μακάριο και τον κτυπήσανε για αντικανονικό μαζί με τους Αγγλοαμερικάνους και τους Τούρκους, οι οποίοι χρησιμοποιήσανε το Πηδάλιο μαζί με τους πατέρας (τους αδιάκριτους της εποχής μας)», αλλά και στα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν. Ολόκληρη η Επιστολή του Αγίου Τίμιος Σταυρός, τη 11-8-74 Αγαπητέ μου αδελφέ Ε. Χαίρε. Πέρασα από την Αθήνα περαστικός αλλά δε μπόρεσα να σας δω, λείπατε. Φυσικά, για δύο ημέρες κατέβηκα στο Ι. Ησυχαστήριο Σουρωτής (για μια συνάντηση) και από εκεί εκτάκτως στον Όσιο Πατάπιο, Λουτράκι, (για μια άλλη συνάντηση). Πηγαίνοντας είχα 3 ώρες διαθέσιμες, δύο για την Ε.σ., που δεν μπορεί να έλθει στο Άγιον Όρος και μία για τον Ε. που μπορεί. Ίσως να μην ήτο ανάγκη. Χάρηκα πολύ που ταχτοποιηθήκατε και έχετε ειρήνη. Ο Καλός Θεός ας δώσει και γενικά σ’ όλον τον κόσμο την διπλή ειρήνη (την εσωτερική και εξωτερική). Αμήν. Χάρηκα επίσης που σας ανέλαβε ο πατήρ Πορφύριος. Μην τον αφήνετε ούτε να πεθάνει. Θα σας βοηθήσει κατά πάντα. Εγώ θα εύχομαι να σας χαρίζει υγείαν ο Θεός εις δόξαν Του. Δεν έχω τίποτε άλλο. Πολλούς χαιρετισμούς σ’ αυτούς που ασχοληθήκανε με τον Μακάριο και τον χτυπήσανε για αντικανονικό μαζί με τους Αγγλοαμερικανούς και τους Τούρκους, οι οποίοι χρησιμοποιήσανε το Πηδάλιο μαζί με τους πατέρας (τους αδιάκριτους της εποχής μας). Λες και όλα που γίνονται είναι όλα κανονικά, και η αντικανονικότητα του Μακαρίου είχε μείνει. Τώρα, μετά από πολλά θύματα και καταστροφές (και αυτά που δεν λέγονται) που υπέστησαν οι αδελφοί μας Κύπριοι και οι αδελφές μας από τους βαρβάρους και βρωμερούς Τούρκους, συγκατατεθήκανε να επανέλθουν στην προηγούμενη κατάσταση που βρίσκονταν η Κύπρος επί Μακαρίου. Ο Θεός να μας ελεήσει, αδελφέ μου Ε, και καλή σύνεση να δίδει στους πατέρας της Εκκλησίας μας. Αμήν. Σου έγραψα τον πόνο μου, γιατί δεν είναι εύκολο να τον πω οπουδήποτε, γιατί ό,τι έγινε έγινε. Με αγάπη Χριστού Πολλούς χαιρετισμούς στην αδελφή Ε.σ. και σ’ όλους τους γνωστούς. Ο αδελφός σας, Μ. Παΐσίος |
συνεχεια αρθρου
Ο Παπαδόπουλος θεώρησε την κίνηση των τριών μητροπολιτών «πολύ ενδιαφέρουσα, εξυπηρετούσα τα εθνικά συμφέροντα» (απομάκρυνση του Μακαρίου και ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα). Ετσι, συγκάλεσε το «Συμβούλιο του Στέμματος» υπό την προεδρία του Ζωιτάκη για να συζητηθεί η επιστολή. Πριν από τη συνεδρίαση, ο Παττακός δέχθηκε προσωπικό τηλεφώνημα από τον πρέσβη στο Λονδίνο, στρατηγό Σορόκο, που τον ενημέρωσε ότι «η βρετανική κυβέρνηση είναι αντίθετη στην ανατροπή του Μακαρίου και θα αντιδράσει αν η Ελλάδα ενδώσει στο αίτημα των τριών μητροπολιτών».
Ο Παττακός θεώρησε πολύ σοβαρή την πληροφορία και ζήτησε από τον Σορόκο να έρθει αμέσως στην Αθήνα. Στη συνεδρίαση, ο Γ. Παπαδόπουλος, άκουσε όλες τις απόψεις. Μόνο οι Παττακός, Ξανθόπουλος-Παλαμάς εξέφρασαν ζωηρές επιφυλάξεις. Την επομένη, ο Παπαδόπουλος δέχθηκε τους Παττακό και Σορόκο, οι οποίοι του μίλησαν για τον δυσμενή αντίκτυπο που θα είχε στο εξωτερικό μια τέτοια ενέργεια. Ο Παπαδόπουλος πείστηκε και δεν έπεσε στην παγίδα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, την οποία, όμως δεν απέφυγε ο Ιωαννίδης δύο χρόνια μετά. Εκείνος που πίεσε τον Σορόκο φορτικά να μιλήσει στον Παττακό, για να προλάβουμε εθνικές περιπέτειες, ήταν ο πρέσβης Λεωνίδας Παπάγος.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Τζέιμς Κάλαχαν, σε μια αποκαλυπτική ομολογία του το 1999 στους «Τimes», είπε: «Η κρίση στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974 μου έδωσε τις πλέον εφιαλτικές στιγμές της πολιτικής μου καριέρας. Η βρετανική κυβέρνηση είχε στείλει τότε σημαντική ναυτική δύναμη και ζήτησε από τις ΗΠΑ να συμμετάσχουν με τον 6ο Στόλο σε κοινή επιχείρηση παρέμβασης για να εμποδίσουν την τουρκική εισβολή. Ο Κίσινγκερ όχι μόνο απάντησε αρνητικά στο σχέδιό μας, αλλά απείλησε και με αυστηρό βέτο!».
Τουρκία και Κύπρο για να εμποδίσει την απόβαση. Ο Κίσινγκερ οργίστηκε. «Σταμάτα να είσαι τόσο συναισθηματικός με τους Ελληνες!», του απάντησε. Τα κλιμάκια της ΚΥΠ ειδοποιούσαν από τη Λευκωσία ότι ο τουρκικός στόλος πλέει νοτίως προς Κύπρο, αλλά η Αθήνα καθησύχαζε: «Μην ακούτε τι λένε, οι Τούρκοι δεν θα εισβάλουν, κάνουν άσκηση…».
Με το άνοιγμα των αρχείων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αποκαλύφθηκε ο βρόμικος ρόλος του Κίσινγκερ απέναντι στον Ελληνισμό. «Αποκοίμιζε» τον Πρόεδρο Νίξον με τις δήθεν ανησυχίες του ότι ο Μακάριος θα στραφεί στον κομμουνισμό και στο ανατολικό μπλοκ και εισηγείτο να μείνουν οι ΗΠΑ μακριά από την Κύπρο!
Το πόσο γλοιώδης και κυνική ήταν η συμπεριφορά του απέναντι στον Μακάριο φαίνεται από τον διάλογο που είχαν όταν συναντήθηκαν παρουσία του πρέσβη στην Κύπρο Ουίλιαμ Κρόφορντ:
Κίσινγκερ: «Μακαριώτατε, είμαι πολύ χαρούμενος που σε καλωσορίζω στην Ουάσιγκτον. Θέλω να ξέρεις ότι έχουμε μεγάλο σεβασμό για εσένα. Αισθανόμαστε ότι είσαι πολύ μεγάλος για το νησί σου. Μάλιστα, εάν το επιλέξεις, θα μπορούσες να γίνεις Πρόεδρος ή πρωθυπουργός της Ελλάδος… Τώρα, εάν, Μακαριώτατε, ήσουν γενικός γραμματέας της Σοβιετικής Ενωσης, αυτό θα μας δημιουργούσε μεγάλα προβλήματα, έχοντας αντίπαλο κάποιον σαν κι εσένα. Μακαριώτατε, όταν είμαι μαζί σου, πραγματικά αισθάνομαι ότι μου αρέσεις…».
Μακάριος: «Δρ. Κίσινγκερ, αυτό θα διαρκέσει μόνο για περίπου πέντε λεπτά αφού χωρίσουμε. Ετσι δεν είναι;». Το χαμόγελο του Κίσινγκερ πάγωσε στο πρόσωπό του…
Δημήτριος Ιωαννίδης
Ο Δημήτριος Ιωαννίδης (13 Μαρτίου 1923 - 16 Αυγούστου 2010) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και δικτάτορας. Διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 διατελώντας κατά τη διάρκεια αυτής διοικητής της ΕΣΑ. Τον Νοέμβριο του 1973 ηγήθηκε δικού του νέου πραξικοπήματος ανατρέποντας τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και αναλαμβάνοντας ο ίδιος αφανώς τη διακυβέρνηση της χώρας, εξ ου και το παρωνύμιο ο "αόρατος δικτάτωρ". Τέλος, επιδιώκοντας την ανατροπή του αρχιεπισκόπου Μακαρίου οργάνωσε το Πραξικόπημα του 1974 με αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1923 στην Αθήνα και προερχόταν από εύπορη[1] σχετικά οικογένεια. Όπως πάντως αποκαλύφθηκε τελευταία καταγόταν από Ρωμανιώτες Εβραίους, από παλιά εγκατεστημένους στα Γιάννενα.[2] Εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων και το 1943 έγινε ανθυπολοχαγός[3]. Συμμετείχε[4] στη μάχη της Κρήτης και στη συνέχεια εντάχθηκε[1][4] στην αντιστασιακή οργάνωση ΕΟΕΑ του ΕΔΕΣ. Το 1952 αποφοίτησε από τη Σχολή Πεζικού, το 1954 από τη Σχολή Ατομικού - Βιολογικού και Χημικού Πολέμου και το 1956 από τη Σχολή Πολέμου.[1] Το 1961 επισκέφθηκε τη Δυτική Γερμανία με σκοπό να παρακολουθήσει εκπαιδευτικά προγράμματα για μονάδες πεζικού.[1] Την περίοδο 1945 - 1949 υπηρέτησε[1] σε τάγματα Εθνοφυλακής, στην ταξιαρχία Ρίμινι και στη Μακρόνησο. Το 1951 συμμετείχε[5] στο κίνημα του ΙΔΕΑ, του οποίου υπήρξε μέλος[5] από το 1945. Συγκεκριμένα κατά το κίνημα εκείνο υπηρετώντας ο Δ. Ιωαννίδης στο ΚΕΒΟΠ στο Χαϊδάρι, φέροντας τον βαθμό του λοχαγού, επιβιβάζοντας το λόχο του σε στρατιωτικά οχήματα κατέλαβε το ΓΕΕΘΑ. Για την πράξη του εκείνη διώχθηκε πλην όμως η τότε κυβέρνηση παρέσχε αμνηστία και επαναφορά στο στράτευμα όλων των επίορκων συνωμοτών του κινήματος.[6] Παράλληλα με την επιτελική εκπαίδευση το 1956 στη σχολή πολέμου δεν έπαψε να συμμετέχει σε παράνομες συνωμοτικές συγκεντρώσεις με έντονη δράση που έγιναν αντιληπτές από τον αντικαταστάτη του Σόλωνος Γκίκα, αντιστράτηγο Π. Νικολόπουλο που αν και διέταξε ο τελευταίος τη σύλληψη και καταδίκη των συνωμοτών τελικά απομακρύνθηκε ο ίδιος από την τότε κυβέρνηση για να ησυχάσει το στράτευμα.[6]Παραλίκας Δ., Συνωμοσίες ΙΔΕΑ και ΑΣΠΙΔΑ (κράτος και παρακράτος), Αθήνα 1979, σελ.70</ref> Το 1959 μετατέθηκε στο επιτελείο του Γενικού Επιτελείου Στρατού, το 1963 τοποθετήθηκε στην Κύπρο, το 1964 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη και το 1966 διορίστηκε διοικητής του τάγματος της Σχολής Ευελπίδων.[3]
Το 1956 ανέλαβε την αρχηγία της συνωμοτικής ομάδας αξιωματικών η οποία το 1967 θα πραγματοποιούσε το πραξικόπημα.[1] Το 1959 η αρχηγία της ομάδας πέρασε στον Δημήτριο Παττίλη αλλά ο Ιωαννίδης παρέμεινε μέλος.[1] Από τη θέση του διοικητή της σχολής Ευελπίδων διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιβολή και εδραίωση της δικτατορίας. Μετά την επιτυχημένη ανατροπή της κυβέρνησης διορίστηκε αρχηγός της ΕΣΑ και τον Αύγουστο του 1969 έγινε διευθυντής του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το 1970 προήχθη στον βαθμό του συνταγματάρχη και το 1973 σε ταξίαρχο.
Με τον διορισμό του Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη στη θέση του πρωθυπουργού, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, που είχε στο μεταξύ αναλάβει πρόεδρος της Δημοκρατίας, προσπάθησε να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Ο Ιωαννίδης ως εκφραστής της αδιάλλακτης "σκληροπυρηνικής" πτέρυγας του καθεστώτος, ήταν αντίθετος σε κάθε επικείμενη φιλελευθεροποίηση.[1] Έχοντας οργανώσει τον δικό του μηχανισμό είχε αρχίσει ήδη να προετοιμάζει την ανατροπή Παπαδόπουλου. Τον Αύγουστο του 1973 απομακρύνθηκε από τη διοίκηση της ΕΣΑ αλλά ύστερα από πιέσεις επανήλθε στη θέση του.[1] Η εξέγερση του Πολυτεχνείου σε συνδυασμό με την επικρατούσα κατάσταση αποτέλεσε την ευκαιρία για την ανατροπή του Παπαδόπουλου. Έτσι στις 25 Νοεμβρίου 1973 ο Ιωαννίδης επικεφαλής πολλών αξιωματικών ανέτρεψε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και την κυβέρνηση Μαρκεζίνη, θέτοντας αμφότερους (Μαρκεζίνη - Παπαδόπουλο) σε περιορισμό.
Το καθεστώς Ιωαννίδη
Με την ανάληψη της εξουσίας τοποθέτησε στην προεδρία της Δημοκρατίας τον Φαίδωνα Γκιζίκη, στην πρωθυπουργία τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο, υπουργό Εθνικής Αμύνης τον υποστράτηγο Ευστάθιο Λατσούδη κ.ά. τους οποίους όρκισε ο τότε μητροπολίτης Ιωαννίνων και μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ. Ουσιαστικός όμως αρχηγός ήταν ο ίδιος, ο οποίος προτιμούσε να εργάζεται σε παρασκηνιακό επίπεδο λαμβάνοντας τότε τον βαθμό του ταξίαρχου. Διακηρυγμένος στόχος[4] του ήταν ο απόλυτος έλεγχος της πολιτικής ζωής από τον στρατό και η προκήρυξη εκλογών το 1978. Απώτερος στόχος όμως ήταν η ανατροπή του Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου, την οποία και πέτυχε τον Ιούλιο του 1974. Η ανατροπή αυτή όμως έδωσε την αφορμή[7] για την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, την ώρα που ο ίδιος καθησύχαζε[7] τους Κυπρίους πως δεν τίθεται θέμα εισβολής. Στις 23 Ιουλίου του ίδιου έτους η ηγεσία του καθεστώτος συνεδρίασε αποφασίζοντας ομόφωνα, πλην του Ιωαννίδη, να παραδώσει την εξουσία στους πολιτικούς.[8] Στις 2 Αυγούστου τέθηκε σε διαθεσιμότητα ενώ στις 24 Αυγούστου αποστρατεύθηκε.[8] Με απόφαση του Ευάγγελου Αβέρωφ - Τοσίτσα είχε προαχθεί σε υποστράτηγο.
Στη συνέχεια βάσει της Συντακτικής Πράξης της 3ης Σεπτεμβρίου 1974 όρισε την παραπομπή του Ιωαννίδη και των υπόλοιπων πρωτεργατών της Χούντας στο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών.[9] Στις 15 Ιανουαρίου 1975 εκδόθηκε το Δ΄ Ψήφισμα της Ε΄ Αναθεωρητικής Βουλής που όριζε τη διενέργεια δίκης των "Απριλιανών" μετά από μήνυση των δικηγόρων Αλέξανδρου Λυκουρέζου και Ευάγγελου Γιαννόπουλου που είχε καταθέσει πρώτος από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο. Η Δίκη τελικά ξεκίνησε έξι μήνες μετά, στις 28 Ιουλίου, ημέρα Δευτέρα, στη δικαστική αίθουσα των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού, όπου στο μεταξύ είχε γίνει η μεταγωγή των Απριλιανών από την Κέα και διήρκεσε ακριβώς ένα μήνα, μέχρι 29 Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια της δίκης ούτε μία φορά δεν διασταύρωσε το βλέμμα του με τον Γ. Παπαδόπουλο. Τελικά σύμφωνα με την απόφαση που εκδόθηκε, όπως αυτή στη συνέχεια μετατράπηκε, ο Δ. Ιωαννίδης καταδικάστηκε σε στρατιωτική καθαίρεση, ισόβια κάθειρξη για το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας και σε 10 έτη κάθειρξη για το αδίκημα της στάσης, καθώς και σε ισόβια για ηθική αυτουργία σε ανθρωποκτονίες και συνολική κάθειρξη 25 ετών για ηθική αυτουργία σε απόπειρα ανθρωποκτονίας για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ακόμη, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 14 ετών για το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε ένωση προς στάση αξιωματικών εν ενεργεία, εν καιρώ γενικής επιστρατεύσεως και άλλες μικρότερες ποινές, (δηλαδή επί αδικημάτων που προβλέπει ο ΣΠΚ). Αρχικά καταδικάστηκε σε θάνατο (1975), (που τότε ίσχυε η ποινή του θανάτου) αλλά η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια, χωρίς να το ζητήσει ο ίδιος.[10] Μαζί με τον Ντερτιλή, ήταν οι μόνοι που απέμειναν φυλακισμένοι, καθώς αρνήθηκε να ζητήσει χάρη.
Απεβίωσε στις 16 Αυγούστου 2010 από θερμοπληξία στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας που είχε διακομισθεί για λόγους υγείας.[11] Ήταν παντρεμένος και δεν είχε παιδιά.
Κατάθεση στην Εξεταστική Επιτροπή για τον Φάκελο της Κύπρου
Ο Ιωαννίδης κατέθεσε ως μάρτυρας στην Ειδική Εξεταστική Επιτροπή για τον «Φάκελο της Κύπρου» (21 Φεβρουαρίου 1986 - 31 Οκτωβρίου 1988) που είχε συστήσει η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Η κατάθεσή του δόθηκε στις 7 Μαΐου 1987 και μετήχθη στη Βουλή υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας τα οποία επέβλεπε προσωπικά ο τότε αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας Νίκων Αρκουδέας.[12] Σε αντίθεση με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο ο οποίος στη δική του κατάθεση ήταν πολύ ομιλητικός (κατέθετε για περίπου εννέα ώρες) ο Ιωαννίδης υπήρξε εξαιρετικά φειδωλός και δεν βοήθησε καθόλου το έργο της Επιτροπής, περιοριζόμενος στο να κατηγορήσει τον Παπαδόπουλο για την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας το 1967.[12] Αποχωρώντας από την αίθουσα της εξέτασής του, παρέδωσε χειρόγραφο κείμενό του στους δημοσιογράφους, όπου ισχυριζόταν τα εξής:[12]
Η συνέντευξη που δημοσιοποιήθηκε μετά το θάνατο του Ιωαννίδη
Τον Ιούλιο του 2009 ο Ιωαννίδης έδωσε συνέντευξη μέσα στη φυλακή στο δημοσιογράφο Γιώργο Φράγκο, η οποία δημοσιεύθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2010, δηλαδή μετά το θάνατό του. Σε αυτή, ο Ιωαννίδης κατηγόρησε το ΚΚΕ και την καραμανλική Δεξιά, υποστηρίζοντας ότι έχουν έναν παράξενο έρωτα και αλληλοσυμπληρώνονται.[13] Αντίθετα, επαίνεσε το ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι αυτό μόνο προσπάθησε να αποκαλύψει την αλήθεια στην Εξεταστική Επιτροπή για το Κυπριακό και πρόσθεσε ότι τις καλύτερες μέρες του στη φυλακή τις πέρασε επί των ημερών του ΠΑΣΟΚ.[13]
Χένρυ Κίσινγκερ
| Χένρυ Άλφρεντ Κίσινγκερ Henry Alfred Kissinger | |
|---|---|
| 56ος Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ | |
| Περίοδος 22 Σεπτεμβρίου 1973 – 20 Ιανουαρίου 1977 | |
| Πρόεδρος | Ρίτσαρντ Νίξον Τζέραλντ Φορντ |
| Αναπληρωτής | Κένεθ Ρας Ρομπερτ Ίνκερσολ Τσαρλς Ρόμπινσον |
| Προκάτοχος | Ουίλιαμ Ρότζερς |
| Διάδοχος | Σάιρους Βανς |
| 8ος Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών | |
| Περίοδος 20 Ιανουαρίου 1969 – 3 Νοεμβρίου 1975 | |
| Πρόεδρος | Ρίτσαρντ Νίξον Τζέραλντ Φορντ |
| Προκάτοχος | Ουόλτ Ρόστοου |
| Διάδοχος | Μπρεντ Σκόουκροφτ |
| Προσωπικά στοιχεία | |
| Γέννηση | 27 Μαΐου 1923, Βαυαρία, Γερμανία |
| Εθνότητα | Γερμανική |
| Υπηκοότητα | Αμερικανική |
| Πολιτικό κόμμα | Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (ΗΠΑ) |
| Σύζυγος | Ανν Φλάισερ (1949–1964) Νάνσυ Μάτζινς (1974 - σήμερα) |
| Σπουδές | Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (BA, MA, Ph.D.) |
| Υπογραφή | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Χένρυ Άλφρεντ Κίσινγκερ (αγγλικά: Henry Alfred Kissinger, 27 Μαΐου 1923), είναι Γερμανο-Αμερικανός πολιτικός, διπλωμάτης, ακαδημαϊκός, καθηγητής πολιτικής επιστήμης και διεθνών σχέσεων και συγγραφέας, που υπηρέτησε ως 56ος υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 1973 έως το 1977 υπό τους προέδρους Ρίτσαρντ Νίξον (1973-1974) και Τζέραλντ Φορντ (1974-1977). Επίσης, από το 1969 έως το 1975, υπηρέτησε και ως Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών στη προεδρία Νίξον και στην προεδρία του προεδρία Φορντ. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Επιπλέον, το 2002, διατέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 («Επιτροπή 9/11»), προκειμένου να διερευνηθούν πλήρως οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Κίσινγκερ, θεωρείται ως μία από τις σημαντικότερες φιγούρες της διεθνούς πολιτικής και διπλωματίας κατά τον 20ο και τον 21ο αιώνα, καθώς και μία από τις πιο αμφιλεγόμενες.[1][2]Σύμφωνα με πολλούς μελετητές των Διεθνών Σχέσεων, η θητεία του ως Υπουργός Εξωτερικών, ήταν εξαιρετικά αποτελεσματική και επιτυχημένη.[3]
Το 1973, έλαβε Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, για τις ένεργειες που πραγματοποίησε για την κατάπαυση του πυρός στον Πόλεμο του Βιετνάμ.
Αποτελεί το γηραιότερο εν ζωή πρώην μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών και το τελευταίο επιζών μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου του Ρίτσαρντ Νίξον.[4](βλεπε δολοφονια Κενεντυ)
Βιογραφία
Ο Κίσινγκερ γεννήθηκε στη Γερμανία ως Χάιντς Άλφρεντ Κίσινγκερ (Heinz Alfred Kissinger) από Γερμανοεβραίους γονείς. Ο πατέρας του Λούις Κίσσινγκερ (αγγλ. Louis Kissinger, 1887-1982) ήταν δάσκαλος και η μητέρα του Πάουλα (Στερν) Κίσσινγκερ (1901-1998) νοικοκυρά. Σε νεαρή ηλικία, αγαπημένη του ασχολία ήταν το ποδόσφαιρο και μάλιστα υπήρξε παίκτης του νεανικού τμήματος της ποδοσφαιρικής ομάδας «Γκρόιτερ Φιρτ», μίας απ' τις καλύτερες τότε ομάδες της Γερμανίας. Μαζί με τους γονείς του, το 1938 διέφυγαν ΗΠΑ, στην Νέα Υόρκη υπό την απειλή του ναζιστικού καθεστώτος. Εκεί φοίτησε στο Λύκειο Τζωρτζ Ουάσινγκτον, όπου μετά τον πρώτο χρόνο παρακολουθούσε νυκτερινά μαθήματα, ενώ την ημέρα εργαζόταν σε εργοστάσιο. Κατόπιν, σπούδασε λογιστικά στο Σίτυ Κόλλετζ Νέας Υόρκης, συνεχίζοντας παράλληλα να εργάζεται.
Το 1943 οι σπουδές του διακόπηκαν, όταν κλήθηκε να υπηρετήσει στον Αμερικανικό Στρατό. Κατά την ακόλουθη περίοδο συμμετείχε σε επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μεταξύ των οποίων σε αποστολή στο Κρέφελντ και Ανόβερο της Γερμανίας. Μετά τον πόλεμο συνέχισε τις σπουδές του σε μεταπτυχιακό και διδακτορικό επίπεδο. Έλαβε διδακτορικό δίπλωμα Πολιτικών Επιστημών από το Χάρβαρντ το 1954: η διατριβή του είχε τίτλο «A World Restored: Metternich, Castlereagh and the Problems of Peace 1812-1822».[5] Το θέμα της διατριβής του -οι διασκέψεις και τα συνέδρια που οδήγησαν στην σχεδίαση και κατοχύρωση του νέου διεθνούς συστήματος μετά την ήττα του Ναπολέοντα- προκάλεσε μεγάλη εντύπωση καθώς εκείνη την εποχή (απόγειο του Ψυχρού Πολέμου) όλοι σχεδόν οι Αμερικανοί πολιτικοί επιστήμονες ασχολούνταν με θέματα όπως ο κομμουνισμός, τα πυρηνικά όπλα, οι τεχνικές ανταρτοπολέμου κτλ.
Το 1957, με την έκδοση του βιβλίου «Nuclear Weapons and Foreign Policy»[6] έγινε για πρώτη φορά γνωστός ως αξιόπιστος σχολιαστής σε θέματα διεθνών σχέσεων. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα στο Χάρβαρντ, αλλά παράλληλα συμμετείχε σε διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες και επιτροπές που αφορούσαν την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.
Εξωτερική Πολιτική
Μετά το 1969, ο Κίσινγκερ ήταν υπεύθυνος για το «άνοιγμα» των διπλωματικών σχέσεων των ΗΠΑ με την κομμουνιστική Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ και την ύφεση (détente) της ψυχροπολεμικής ρητορικής και έντασης με τη Σοβιετική Ένωση του Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Ως αποτέλεσμα των επαφών του με τον Κινέζο πρωθυπουργό Τσου Ενλάι, συμφωνήθηκε μία ενιαία αμερικανοκινεζική αντισοβιετική στρατηγική στα πλαίσια κοινών κρατικών συμφερόντων. Ο Κίσινγκερ υποστήριξε ότι αυτή η συμφωνία αποτελεί απόδειξη της υπεροχής των συμφερόντων έναντι της ιδεολογίας στην χάραξη διεθνούς πολιτικής. Λόγω δε της συμβολής του στην κατάπαυση του πυρός και την απόσυρση των ΗΠΑ από το Βιετνάμ, του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 1973 –αν και η κατάπαυση πυρός δεν είχε τελικά διάρκεια. Ταυτόχρονα, όμως, υπό την καθοδήγησή του η αμερικανική κυβέρνηση στήριξε αποφασιστικά διάφορα αυταρχικά καθεστώτα, μεταξύ των οποίων η ελληνική Χούντα των Συνταγματαρχών και η χούντα του στρατηγού Αουγούστο Πινοσέτ στη Χιλή.
Πολυγραφότατος, ο Κίσινγκερ είναι από τους πιο γνωστούς υποστηρικτές της σχολής του ρεαλισμού στις διεθνείς σχέσεις, η οποία υποστηρίζει ότι η εξωτερική πολιτική ενός κράτους πρέπει να χαράσσεται με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον, αγνοώντας παράγοντες όπως οι ηθικο-φιλοσοφικές πεποιθήσεις της εκάστοτε κυβέρνησης ή τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έτσι, έχει γίνει στόχος έντονης κριτικής από αριστερούς λόγω της υποστήριξής του προς δικτατορικά καθεστώτα εφόσον αυτά εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά και από νεοσυντηρητικούς, τις προσπάθειες των οποίων για «ανθρώπινα δικαιώματα» και «παγκόσμια εξάπλωση της δημοκρατίας» ο Κίσινγκερ αντιμετωπίζει ως επικίνδυνες αφέλειες που φανερώνουν άγνοια για το πως λειτουργεί ο κόσμος.
Έντονες επικρίσεις κατά της πολιτικής του Κίσσινγκερ έχει εκφράσει μεταξύ άλλων ο Αμερικανός δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χίτσενς στο βιβλίο του «Η Δίκη του Χένρυ Κίσσινγκερ [7], όπου διατείνεται ότι θα έπρεπε να δικαστεί για «εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» και άλλα. Ο συγγραφέας δίνει στοιχεία για την εγκληματική, κατά τον ίδιο, ανάμειξή του στα πολεμικά και δικτατορικά δρώμενα στην Ινδονησία, το Μπαγκλαντές, τη Χιλή, την Κύπρο και το Ανατολικό Τιμόρ.
Στάση στο Κυπριακό
Επί υπουργίας του, μεταξύ άλλων έλαβε χώρα το πραξικόπημα της ελληνικής Χούντας και η πολύνεκρη τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974. Όπως αποκαλύφτηκε σε εμπιστευτικά έγγραφα του Foreign Office, βασικός στόχος της πολιτικής του Κίσινγκερ στο Κυπριακό ήταν να ικανοποιηθεί η Τουρκία[8].
Από τους πρώτους που αποκάλυψε ότι Κίσσινγκερ και Στέητ Ντηπάρτμεντ ήταν εκ των προτέρων ενήμεροι για το επικείμενο πραξικόπημα της χούντας ήταν ο πολιτικός ανταποκριτής των Νιου Γιορκ Τάιμς, σε φύλλο της εφημερίδας του Αυγούστου του 1974[9][10]. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Αμερικανό δημοσιογράφο, κατά την επίσημη εκδοχή του Στέητ Ντιπάρτμεντ, έκρινε ότι έπρεπε να προειδοποιήσει το στρατιωτικό καθεστώς να μη πραγματοποιήσει το πραξικόπημα, το οποίο και έγινε έως την 9η Ιουλίου, σύμφωνα με επαναλαμβανόμενες διαβεβαιώσεις από τις υπηρεσίες του στην Αθήνα, δηλαδή την Αμερικανική πρεσβεία και τον εκεί πρέσβη κ. Τάσκα. Προχωρώντας παραπέρα, ο τότε βουλευτής της Ένωσης Κέντρου, Ιωάννης Ζίγδης δηλώνει σε αθηναϊκή εφημερίδα της εποχής[11] ότι ο Κίσσινγκερ «όχι μόνο εγνώριζε το πραξικόπημα για την ανατροπή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου πριν από τις 15 Ιουλίου αλλά και το είχε ενθαρρύνει, αν όχι παρακινήσει»[12].
Αξιοσημείωτο είναι ακόμα ότι, όπως δημοσίευσε τότε η ίδια εφημερίδα[13], έως και ανήμερα της έναρξης της εισβολής (20 Ιουλίου 1974) ο υφυπουργός του Κίσσινγκερ, Τζόσεφ Σίσκο βρισκόταν στην Άγκυρα σε επαφές με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ετζεβίτ και Υπ. Εξ. Γκιουνές. Την ίδια ημέρα μετέβη, καθ’ υπόδειξιν του Κίσσινγκερ, στην Αθήνα, για να αναχωρήσει και πάλι για την Άγκυρα, το μεσημέρι της επομένης ημέρας. Ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών δεν εξαιρούνταν από το αντι-αμερικανικό μένος που διακατείχε μεγάλο μέρος της τότε ελληνικής κοινής γνώμης, και ιδίως των νέων, το οποίο δεν αμφέβαλε για τον αρνητικό ρόλο των ΗΠΑ. Σε αντιαμερικανική διαδήλωση φοιτητών στο Ηράκλειο[11][14], λίγο μετά τη β’ φάση της τουρκικής εισβολής , ακούγονταν συνθήματα όπως «Δολοφόνε Κίσσινγκερ», «Έξω οι Αμερικανοί» και «Όχι Διχοτόμηση».
Ύστερη πορεία
Ο Κίσινγκερ, μετά την εκλογή του Κάρτερ στην προεδρία, ίδρυσε εταιρεία παροχής συμβουλών και συνέχισε τη σταδιοδρομία του ως ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Φημολογούμενες δηλώσεις
Το 1997, στο περιοδικό Νέμεσις της Λιάνας Κανέλλη δημοσιεύτηκε μια υποτιθέμενη δήλωση που ο Κίσινγκερ έκανε το 1994 σε μια συνάντηση υψηλά ισταμένων σε ένα ξενοδοχείο της Ουάσινγκτον. Η πηγή της ήταν άρθρο της Turkish Daily News.[15] Η διαβόητη υποτιθέμενη δήλωση ήταν:
«Ο λαός των Ελλήνων είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευθεί. Γι' αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθεί να συμμορφωθεί. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μάς».
Το απόσπασμα αυτό αναδημοσιεύτηκε, εκτός από το Νέμεσις, στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και στην Αυριανή, υποτίθεται ως γνήσιο. Ο Γιάννης Μαρίνος του Οικονομικού Ταχυδρόμου επικοινώνησε με τον Κίσσινγκερ, ο οποίος έστειλε επιστολή διάψευσης στο περιοδικό καθώς και στην Turkish Daily News. Η διάψευση του Κίσινγκερ δημοσιεύθηκε στα Πολιτικά Θέματα[16][17].
Από τότε, η δήλωση έχει πάρει λίγο πολύ τη θέση αστικού μύθου[18] και εξακολουθεί να επαναδημοσιεύεται και να κυκλοφορεί, ειδικά στο διαδίκτυο, σε forum και ιστολόγια, προκειμένου να υποστηριχτούν διάφορες θέσεις ή θεωρίες συνωμοσίας [17]. Στις αναδημοσιεύσεις ενίοτε αναφέρεται ότι η υποτιθέμενη δήλωση έγινε το 1974, και όχι το 1994.
σ.σ. Η ΣΥΝΟΛΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.. ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΥΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ.. ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΡΕΥΣΗ.. ΑΝΑΓΚΑΣΘΗΚΕ ΚΑΙ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΑΤΑΚΡΑΥΓΗΣ... ΝΑ ΤΗΝ .. ΠΑΡΕΙ.. ΠΙΣΩ...
Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΄΄ΝΙΚΗ ΄΄ ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΤΗΣ Α! ΜΟΙΡΑΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ ΚΑΙ ΑΕΡΟΠΟΡΟΙ
Η επιχείρηση "Νίκη" εκτελέστηκε τη νύχτα της 21/22 Ιουλίου 1974 και ήταν η μοναδική αποστολή μεταφοράς ενισχύσεων στην Κύπρο που πραγματοποιήθηκε στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
Σε μια απέλπιδα προσπάθεια σταθεροποίησης της κατάστασης, η χούντα θεωρεί πως η αποστολή Ειδικών Δυνάμεων θα επιφέρει τακτικό πλεονέκτημα χωρίς να χρειαστεί να εμπλακεί επίσημα η Ελλάδα σε πόλεμο.
Μετά την ανεπιτυχή απόπειρα αποστολής της Β' Μοίρας Καταδρομών με επιστρατευμένα αεροσκάφη της Ολυμπιακής Αεροπορίας, η Α' Μοίρα Καταδρομών υπό τον Ταγματάρχη Γεώργιο Παπαμελετίου ενημερώνεται πως αντί για τα Δωδεκάνησα θα μεταφερθεί στην Κύπρο.
Μεταγωγικά αεροσκάφη Noratlas της Πολεμικής Αεροπορίας παραλαμβάνουν τους άνδρες και τον εξοπλισμό τους και κατευθύνονται προς την Λευκωσία. Η ελληνοκυπριακή φρουρά του αεροδρομίου δεν ενημερώνεται έγκαιρα και μόλις τα Noratlas προσεγγίζουν εξαπολύει εναντίον τους σφοδρό αντιαεροπορικό πυρ. Το αποτέλεσμα ήταν η κατάρριψη ενός (Νίκη 4) ενώ άλλα τρία προσγειώθηκαν με σοβαρές ζημιές. Σύνολο 4 αεροπόροι και 29 καταδρομείς φονεύθηκαν από φίλια πυρά ενώ άλλοι 10 καταδρομείς τραυματίστηκαν. Μετά τις ανωτέρω απώλειες η μάχιμη δύναμη της Α'ΜΚ ανέρχεται σε μόλις 279 άνδρες.
Στις μάχες που ακολούθησαν η Α'ΜΚ επέφερε καίρια πλήγματα στον εχθρό και κατάφερε να διατηρήσει τον έλεγχο του αεροδρομίου της Λευκωσίας.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!! ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!! ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΗΡΩΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΜΕΝΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ
ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ...
ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΤΙΜΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ!!!
ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΤΟΥΝΤΑΣ!!!
ΠΑΡΩΝ!!!
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!
ΓΙ ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΜΙΣΕΙΤΕ ΣΙΩΝΟΜΑΣΩΝΟΠΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΣΟΔΟΜΙΤΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ ΛΟΑΤΚΙ-ΛΟΣΤΑΡΑΚΙ... ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ ΠΑΝΩ ΣΑΣ ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΘΕΟΚΤΟΝΟΙ ΣΑΤΑΝΑΔΕΣ!!! ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ!!!
Μετά τον ηρωικό θάνατο του το 1974, προήχθη επ' ανδραγαθία σε Αντισυνταγματάρχη πεζικού, ενώ με Προεδρικό Διάταγμα της 12ης Δεκεμβρίου του 2008 προήχθη στο βαθμό του Αντιστράτηγου. Το όνομα του δόθηκε στο στρατόπεδο Δελφινιού Λαγκάδας στη Χίο, όπου υπάρχει και η προτομή του. Προτομή του υπάρχει και στην Καλαμάτα.
προσωπικως εννοω αυτον ως Αρχιστρατηγον καθως ηταν και ο Λεωνιδας.. στην ιδια τιμη και στο ιδιον εργον με το παραπανω το ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ!!!
Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΠΡΟΣ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ...
χωρις να γνωριζω .. εννοω ενδεχομενως.. οτι αι δυο αυται γυναικαι ειναι αι θυγατεραι του και δια το ηλικιακον και οτι μοναι αυται κλαιουσι ως αποληφθεισαι εκ της συγγενειας αυτου... και οτι συμπαριστανται μεταξυ αλλων και εις την πρωτην σειραν των καθισματων εις εκδηλωσιν τιμητικην υπερ αυτου εις την παρουσιασιν βιβλιου εκδοθεντος υπερ αυτου..
Μην κλαιετε.. ευλογημενα τεκνα ευλογημενου πατρος.. ω!!! αν γνωριζατε την δοξα που εχει σημερα ο πατερας σας διπλα ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΟΘΕΤΗΝ ΘΕΟΝ!!! Την ευχη του να εχωμε!!!
αναδημοσιευσις
Ο Λεωνίδας της Κερύνειας»
Θα μπορούσε να έχει τίτλο «Το Χρέος».
Ένα χρέος που έπρεπε να έχουμε εκπληρώσει εδώ και χρόνια εμείς οι Έλληνες, σε έναν άνθρωπο που έδωσε τη ζωή του μένοντας πιστός στον Θεο και την Πατρίδα και στην αποστολή που του ανατέθηκε, αν και γνώριζε ότι το «παιχνίδι ήταν χαμένο και προδομένο».
Πρόκειται για το βιβλίο «Νικόλαος Κατούντας – Ο Λεωνίδας της Κερύνειας», στο οποίο οι συμμαχητές του από την 33 Μοίρα Καταδρομών εξιστορούν τις τελευταίες ηρωικές στιγμές της θυσίας του μεγάλου αυτού ήρωα, που έπεσε μαχόμενος στις πύλες της Κερύνειας, τις 22 Αυγούστου 1974, την ώρα που είχε ήδη συμφωνηθεί η κατάπαυση του πυρός και η εκεχειρία.
Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΤΟΥΝΤΑΣ... ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!! ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ
Αυτές της ηρωικές στιγμές εξιστορούν στο βιβλίο οι συμμαχητές του Κατούντα, ο επιλοχίας του, ο αγγελιαφόρος του, ο δόκιμος έφεδρος αξιωματικός και άλλοι καταδρομείς, από τους οποίους, όταν είδε ότι το παιχνίδι είναι χαμένο και προδομένο, ζήτησε να απομακρυνθούν και να σώσουν τις ζωές τους, «για να μην μαυροφορέσουν οι Κύπριες μάνες». Και σώθηκαν.
Επίσης, στο βιβλίο υπάρχουν κείμενα μελών της οικογένειάς του, στην οποία επίσης οφείλει η Πατρίδα, αφού σηκώνει το σταυρό του μαρτυρίου επί 45 χρόνια, κείμενα συμμαθητών του από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και αξιωματικών εν όπλοις, καθώς και κείμενα καταδρομέων, καθηγητών πανεπιστημίου και στρατιωτικών αναλυτών, που καλύπτουν το «φαινόμενο Κατούντας» από όλες τις πλευρές.
Όμως, εκείνο που θα μείνει ανεξίτηλο εις τους αιώνας των αιώνων, εκείνο που τον κατατάσσει στους μεγαλύτερους ήρωες του έθνους, είναι το εξής περιστατικό:
Όταν πήρε την αποστολή και κινήθηκε με το τμήμα του προς την ακτή απόβασης, όπου αποβιβαζόταν με το δεύτερο αποβατικό κύμα η «Δύναμη Ειδικής Αποστολής Bora» των Τούρκων, συνάντησε τμήματα του 251 ΤΠΖ να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους και να υποχωρούν άτακτα προς τα μετόπισθεν.
Τότε ρώτησε έναν στρατιώτη που οπισθοχωρούσε: «Πού είναι ο εχθρός;».
Ο στρατιώτης του απάντησε: «Είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Καλύτερα να φύγετε. Το δικό μας τάγμα διαλύθηκε».
Τότε ο καταδρομέας Λοχαγός Νικόλας ο Κατούντας, ως εκ θαύματος, απάντησε όπως ακριβώς ο Άγης Αρχιδάμου με το ρητό του «Ούκ έφη δε τους Λακεδαιμονίους ερωτάν πόσοι εισίν οι πολέμιοι αλλά πού εισίν».
Είπε στον υποχωρούντα στρατιώτη επιτακτικά: «Δεν σε ρώτησα πόσοι είναι, αλλά πού είναι».
Αυτό ήταν.
Ο καταδρομέας Λοχαγός Νικόλαος Κατούντας είχε γράψει εκείνη τη στιγμή την ιστορία του, την οποία επικύρωσε λίγες ώρες μετά, όταν έδιωξε έναν-έναν τους καταδρομείς του να σωθούν και έμεινε ο ίδιος μόνος να μάχεται εναντίον πολλών, τραυματισμένος, μέχρι την τελευταία σφαίρα και μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός του τον εχθρό.»
Τίτλος:
«Νικόλαος Κατούντας:
Ο Λεωνίδας της Κερύνειας»
αναδημοσιευσις
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΙΚΑΚΗΣ Ο ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ ΑΤΤΙΛΑ
ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
ΤΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΑΜΑΡΙ
ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟ
ΕΤΟΥΤΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ!!!
ΖΗΘΙ ΕΙΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΙΩΝΩΝ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ!!!
ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗ ΜΑΣ ΑΝ ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΟΙ
ΝΑ ΕΙΜΕΘΑ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΓΩΜΕΘΑ ΠΑΤΡΙΩΤΑΙ ΣΟΥ!!!
αναδημοσιευσις
Μανώλης Μπικάκης: Ο Κρητικός που
κατατρόπωσε τους εισβολείς του Αττίλα
εγώ ποτέ δεν έγραψα ούτε θα γράψω πάλι
τον θρύλο των καταδρομών που λέγανε Μανώλη
θα γράψω ώς τον ουρανό σαν δάκρυ ένα στιχάκι
να μάθει ο Ελληνισμός Μανώλη τον Μπικάκη.
με ένα τάγμα τουρκικό!!! Ακούστε αυτοθυσία!
του χάρου έστειλε πολλούς τούρκους στο μερτικό του.
πολέμαε θεονήστικος, οι τούρκοι είχαν σαστίσει…
ούτε ανδρείας παράσημο, ούτε εύφημο μνεία
και με την πίκρα αυτή έφυγε μια μέρα για τον άδη.
Ένας ακόμη Διγενής Ακρίτας καμμωμένος
από ουρανό και πέλαγο, από όνειρο κι αγάπη
Και της Ελλάδας η καρδιά χρυσά “Μπικάκης” γράφει…