Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ.. ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ!!!
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΗ ΕΡΕΥΝΑ!)
Ο Μέγας Αλέξανδρος, ο μεγαλύτερος στρατηγός της αρχαιότητας, γεννήθηκε στις 20/21 Ιουλίου 356 π.Χ. στην Πέλλα. Γονείς του ήταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας και η πριγκίπισσα Ολυμπιάδα της Ηπείρου. Διδάχθηκε από τον κορυφαίο φιλόσοφο Αριστοτέλη, ο οποίος του ενέπνευσε την αγάπη για την ελληνική παιδεία, την επιστήμη και τον Όμηρο. Ανέβηκε στον θρόνο της Μακεδονίας το 336 π.Χ., σε ηλικία είκοσι ετών, μετά τη δολοφονία του πατέρα του.
Το 334 π.Χ. διέβη τον Ελλήσποντο και ξεκίνησε τη μεγάλη εκστρατεία του. Επέτυχε ιστορικές νίκες στον Γρανικό, στην Ισσό και στα Γαυγάμηλα, ανατρέποντας τη Μυθική Περσική Αυτοκρατορία. Ο Μέγας Αλέξανδρος ανακηρύχθηκε Φαραώ της Αιγύπτου το 332 π.Χ. στη Μέμφιδα, όπου έγινε δεκτός ως απελευθερωτής από τον περσικό ζυγό. Ο τίτλος του Φαραώ αντιπροσώπευε θεϊκή εξουσία και εξασφάλιζε απόλυτη νομιμοποίηση στον αιγυπτιακό λαό, καθιστώντας τον κυρίαρχο τόσο σε πολιτικό όσο και σε θρησκευτικό επίπεδο.
Οι κατακτήσεις του έφτασαν μέχρι τις όχθες του ποταμού Ινδού. Κατά την πορεία του ίδρυσε πολυάριθμες πόλεις, με πιο διάσημες τις Αλεξάνδρειες, και συνέβαλε στη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στην Ανατολή, εγκαινιάζοντας την Ελληνιστική Περίοδο. Χάρη σε αυτή την επέκταση, η ελληνική γλώσσα έγινε η διεθνής γλώσσα της εποχής. Αυτό επέτρεψε στον Απόστολο Παύλο και στους Ευαγγελιστές να διαδώσουν το μήνυμα του Χριστιανισμού σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο.
Πέθανε στη Βαβυλώνα τον Ιούνιο του 323 π.Χ., προτού προλάβει να ολοκληρώσει τα σχέδιά του για νέες εκστρατείες. Η αιτία του θανάτου του παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο έρευνας, υπό περίεργες και ακόμη και ύποπτες συνθήκες — ιδίως όταν λάβουμε υπόψη πώς βρήκαν το τέλος τους οι σύζυγοι, τα παιδιά και η μητέρα του.
Η σύζυγός του Ρωξάνη και ο γιος του Αλέξανδρος Δ΄ δολοφονήθηκαν με εντολή του Κασσάνδρου το 310 π.Χ. στην Αμφίπολη, όπου είχαν φυλακιστεί από τον Γλαυκία. Ο Ηρακλής, γιος του Αλεξάνδρου από την άλλη σύζυγό του Βαρσίνη, δολοφονήθηκε από τον στρατηγό Πολυπέρχοντα μετά από δωροδοκία του Κασσάνδρου. Η Στάτειρα (κόρη του Δαρείου) και η αδελφή της Δρυπετίς, δεύτερη σύζυγός του, δολοφονήθηκαν αμέσως μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα. Η μητέρα του Ολυμπιάδα θανατώθηκε το 316 π.Χ. μετά από δίκη, και πάλι με εντολή του Κασσάνδρου, ο οποίος την είχε πολιορκήσει στα Πύδνα. Η αδελφή του Κλεοπάτρα δολοφονήθηκε στις Σάρδεις το 308 π.Χ. με εντολή του Αντιγόνου.
Παρακάτω καταγράφονται ιστορικά γεγονότα που εξυμνούν το ήθος, την ακεραιότητα, την αγνότητα, την αυτοθυσία, την ταπεινοφροσύνη, την ανδρεία και το μεγαλείο του:
Όταν ο Έλληνας στρατηγός Φιλόξενος πρόσφερε στον Αλέξανδρο ως δώρο δύο πολύ όμορφους νέους (Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Αλέξανδρος-Καίσαρ), ο βασιλιάς οργίστηκε τόσο πολύ που ρώτησε τον φίλο του τι αισχρή πράξη είχε δει ποτέ σε αυτόν ώστε να του προτείνει τέτοια ατιμωτικά πράγματα. Έγινε ακόμη πιο έξαλλος με την προσβολή και απαίτησε τιμωρία.
Ο Αλέξανδρος τηρούσε πολύ αυστηρό ηθικό κώδικα όσον αφορά τη συμπεριφορά του απέναντι σε αιχμαλώτους και δούλους. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, όταν έμαθε ότι δύο νέοι Μακεδόνες, ο Δάμων και ο Τιμόθεος, βίασαν τις συζύγους ορισμένων μισθοφόρων, έγινε έξω φρενών και απαίτησε την άμεση τιμωρία τους. Έστειλε επιστολή στον στρατηγό Παρμενίωνα απαιτώντας, αν αποδεικνυόταν η ενοχή τους, να εκτελεστούν σαν άγρια θηρία που βλάπτουν τους ανθρώπους. Τόνισε ότι ο ίδιος δεν είχε καν κοιτάξει τη σύζυγο του Δαρείου, την όμορφη, ούτε είχε επιτρέψει να συζητηθεί η ομορφιά της παρουσία του.
Στις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες (Βιβλίο 11), ο Ιώσηπος περιγράφει την επίσκεψη του Αλεξάνδρου στην Ιερουσαλήμ μετά τις επιτυχημένες πολιορκίες της Τύρου και της Γάζας. Ο Αρχιερέας Ιαδδούς τον συνάντησε· ο Αλέξανδρος προσκύνησε ενώπιον του Ονόματος του Θεού, εισήλθε στον Ναό του Σολομώντα και πρόσφερε θυσία σύμφωνα με τις οδηγίες των Ιουδαίων ιερέων. Οι ιερείς του έδειξαν το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ, το οποίο προφήτευε ότι ένας Έλληνας (συμβολιζόμενος ως τράγος στο όραμα) θα κατέστρεφε τη Μυθική Περσική Αυτοκρατορία. Ο Αλέξανδρος χάρηκε, πιστεύοντας ότι η προφητεία αναφερόταν στον ίδιο και στις κατακτήσεις του.
Οι Ιουδαίοι γνώριζαν πολύ καλά ότι αυτός ήταν εκείνος που είχε προφητευτεί από τον Προφήτη Δανιήλ στην Παλαιά Διαθήκη (Δανιήλ, κεφάλαιο 10). Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο τον δέχθηκαν με πλήρη επίγνωση ότι ήταν το εκλεκτό όργανο του Κυρίου, ένα εκλεκτό σκεύος, αφού ο Κύριος μαζί με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ πολεμούσαν στο πλευρό του Αλεξάνδρου. Όταν έφτασε στην Ιερουσαλήμ, ολόκληρο το Συνέδριο ήταν παρόν και οι Αρχιερείς προσκύνησαν ενώπιόν του — ναι, προσκύνησαν — διότι γνώριζαν από τον προφήτη τους Δανιήλ, τον οποίο ιδιαίτερα σεβάστηκαν, ότι ο Αλέξανδρος δεν ήταν ένας συνηθισμένος βασιλιάς και στρατηγός, αλλά ένας εκλεγμένος από τον Θεό στον οποίο πίστευαν. Γι’ αυτόν τον λόγο του επέτρεψαν, παρότι Έλληνας εθνικά που πίστευε στον Ένα Θεό ως πνευματικό απόγονο του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, να προσφέρει θυσία στον Ναό του Νόμου. Σήμερα κανείς δεν πρέπει να τολμήσει να πει στους σύγχρονους Ιουδαίους ότι οι πρόγονοί τους προσκύνησαν ενώπιον του Αλεξάνδρου, αφού ο Νόμος τους απαγόρευε ρητά την προσκύνηση ενώπιον ανθρώπου, ιδίως ενός Έλληνα εθνικά. Όλα αυτά έγιναν μέσω της ανεκφράστου Οικονομίας του Θεού: η εκστρατεία του Αλεξάνδρου δεν ήταν τυχαία ούτε συνηθισμένη, αλλά θεϊκή εκστρατεία με τον Αλέξανδρο ως όργανό της, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη διάδοση του λόγου του Αγίου Ευαγγελίου σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο περίπου 356 χρόνια αργότερα.
Εκτός από τη Ζωή του Αγίου Ανδρέου του δια Χριστόν Σαλού, η ιστορία του Αλεξάνδρου που καταδίωξε και φυλάκισε τα «ακάθαρτα έθνη» (Γωγ και Μαγώγ) πίσω από απρόσιτες πύλες βασίζεται σε μια τεράστια παράδοση. Οι κύριες πηγές περιλαμβάνουν την Αποκάλυψη του Μεθοδίου (Ψευδο-Μεθόδιος), η οποία περιγράφει πώς ο Αλέξανδρος έκλεισε τα ακάθαρτα έθνη στα βόρεια βουνά· το Ισλαμικό Κοράνιο (Σούρα Αλ-Καχφ), όπου ο Αλέξανδρος ταυτίζεται με το μυστηριώδες «Ζουλ-Καρναΐν» (ο Δίκερος), ο οποίος με τη βοήθεια του Θεού οικοδομεί ένα απροσπέλαστο τείχος από σίδηρο και χαλκό για να περικλείσει τον Γωγ και τον Μαγώγ· το Συριακό Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου («Θρύλος του Αλεξάνδρου»), το οποίο αφηγείται την κατασκευή των πυλών στις Κασπίες Πύλες· τον Ιουδαίο ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο, ο οποίος αναφέρει σιδερένιες πύλες που έχτισε ο Αλέξανδρος σε ένα πέρασμα του Καυκάσου (συνήθως τοποθετούμενο στο Νταριάλ) για να κρατήσει μακριά άγριες ορδές· και διάφορους μεταγενέστερους Έλληνες και Λατίνους μεσαιωνικούς χρονικογράφους που ενσωμάτωσαν τον θρύλο, συνδέοντας τον Μακεδόνα στρατηγό με την προφητεία του Ιεζεκιήλ σχετικά με τα έθνη του Γωγ και του Μαγώγ.
Η επική πολιορκία των Μαλλών, όπου ο Αλέξανδρος ήταν ο πρώτος που όρμησε στα τείχη του εχθρού και πολέμησε μόνος του μέχρι που τραυματίστηκε σοβαρά, περιγράφεται λεπτομερώς στα έργα των αρχαίων ιστορικών. Οι κύριες πηγές είναι η Αλεξάνδρου Ανάβασις του Αρριανού (Βιβλίο VI), η οποία αφηγείται πώς ανέβηκε στα τείχη της πόλης των Μαλλών, έσπασε τη σκάλα, σκότωσε τους υπερασπιστές και πολέμησε μόνος από πάνω ενώ οι σύντροφοί του δεν μπορούσαν να τον φτάσουν μέχρι που δέχθηκε βέλος στο στήθος· η Ιστορία του Αλεξάνδρου του Κόιντου Κούρτιου Ρούφου (Βιβλίο IX)· και οι Βίοι Παράλληλοι του Πλουτάρχου: Αλέξανδρος. Αυτή είναι μία από τις πιο εμβληματικές και συγκινητικές ιστορίες ηγεσίας. Αποτυπώνει την ικανότητά του να εμπνέει και να ταυτίζεται πλήρως με τους στρατιώτες του υπό τις πιο ακραίες συνθήκες.
Κατά την καταστροφική επιστροφή από την Ινδία το φθινόπωρο του 325 π.Χ., ενώ διέσχιζε την άγονη και άυδρη έρημο της Γεδρωσίας (σημερινό Μπαλουτσιστάν), ορισμένοι στρατιώτες βρήκαν νερό σε μια μικρή πηγή και το μάζεψαν σε ένα κράνος για να το προσφέρουν στον βασιλιά τους. Αντί να το πιει ο ίδιος, ο Αλέξανδρος το έχυσε στην άμμο μπροστά στα έκπληκτα μάτια των στρατιωτών του. Σύμφωνα με τον Αρριανό, τους είπε ότι ήταν αδύνατον να πιει ενώ οι άνδρες του υπέφεραν από δίψα, και ότι αν δεν υπήρχε αρκετό για όλους, κανείς δεν έπρεπε να πιει. Αυτή η χειρονομία δεν ήταν απλώς συμβολική αυτοθυσία. Είχε άμεση επίδραση στον στρατό. Το γεγονός ότι ο Βασιλιάς αρνήθηκε να ξεδιψάσει και υπέμενε τις ίδιες κακουχίες με τους απλούς στρατιώτες ανύψωσε το ηθικό τους και τους έδωσε το θάρρος και τη δύναμη να συνεχίσουν την πορεία μέσα από την έρημο.
Σύμφωνα με την παράδοση, πριν πεθάνει ο Μέγας Αλέξανδρος ζήτησε από τους στρατηγούς του τρεις τελευταίες επιθυμίες: οι ιατροί του να μεταφέρουν τη σορό του, για να δείξουν ότι ακόμη και οι καλύτεροι θεραπευτές είναι ανίσχυροι μπροστά στον θάνατο· ο θησαυρός του να σκορπιστεί κατά μήκος του δρόμου, ώστε ο κόσμος να καταλάβει ότι ο επίγειος πλούτος παραμένει στη γη· και τα χέρια του να κρέμονται έξω από το φέρετρο, ως σύμβολο ότι ήρθε σε αυτόν τον κόσμο με άδεια χέρια και θα τον εγκαταλείψει με άδεια χέρια, χωρίς να πάρει τίποτα μαζί του.
Συνάντησε επίσης τον Διογένη τον μεγάλο φιλόσοφο: Η ιστορική συνάντηση μεταξύ του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Κυνικού φιλοσόφου Διογένη του Σινωπέως (και ο οποιος ζουσε σε ένα πιθάρι) έλαβε χώρα στην Κόρινθο το 336 π.Χ. Αποτελεί κατι πολυ παραπανω απο μια απλη φαινομενικη αντίθεση αναμεσα σε εναν κοσμικο εξουσιαστη και εναν ''κυνικο'' φιλοσοφο της προ Χριστου εποχης με την απόλυτη ασκητική ελευθερία και αμεριμνια. Ο Αλέξανδρος, ο ισχυρότερος ηγεμόνας της εποχής του, πλησίασε τον φτωχό, ηλιοκαμένο φιλόσοφο και του ανακοίνωσε ότι θα του έκανε οποιαδήποτε χάρη επιθυμούσε. Αλέξανδρος: «Ζήτα ό,τι επιθυμείς από εμένα». Διογένης: «Μην μου στερεις αυτό που δεν μπορείς να μου δώσεις... αν θελεις κανε λιγο στην ακρη διοτι μου στερείς τον ήλιο». Αντί να προσβληθεί από την σοφή απάντηση του φιλοσόφου, ο Αλέξανδρος θαύμασε την απόλυτη αφοβία, την ταπεινοφροσύνη και την έλλειψη πλεονεξίας του Διογένη, και απάντησε: «Αν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης».
Ο Αλέξανδρος δεν μπορεί να εξηγηθεί... και το έργο του είναι παγκόσμιο ιστορικό φαινόμενο. Το πλήρες όνομά του αποκαλύπτει την αληθινή του ταυτότητα: Μέγας Αλέξανδρος. Δεν πρέπει να ονομάζεται «Μέγιστος», διότι Μέγιστος είναι μόνο ο Θεός.
Μετά την απρόβλεπτη δολοφονία του Κλείτου — ο οποίος είχε σώσει τη ζωή του Αλεξάνδρου στη Μάχη του Γρανικού — ο βασιλιάς έπεσε σε βαθιά απόγνωση και αυτοκτονική, κατατονική κατάσταση, προσπαθώντας ακόμη και να στρέψει το όπλο εναντίον του εαυτού του προτού συγκρατηθεί από τους σωματοφύλακές του. Συντετριμμένος από το βάρος των πράξεών του, ο κατακτητής υπέβαλε τον εαυτό του σε τριήμερη πλήρη νηστεία και αποχή σε μετάνοια — ξαπλωμένος προς τη γη χωρίς φαγητό και χωρίς νερό καθόλου — ακολουθώντας, όπως αναφέρεται, το παράδειγμα του βιβλικού Προφήτη-Βασιλιά Δαβίδ. Θα είχε πεθάνει στην αυτοεπιβαλλόμενη απομόνωσή του αν οι αφοσιωμένοι συνάδελφοί του και ο φιλόσοφος Ανάξαρχος δεν είχαν παρέμβει ενεργά για να διακόψουν την απεργία του και να τον περιθάλψουν μέχρι να αναρρώσει. Αυτό το βαθύ γεγονός επαληθεύεται ρητά από πρωτογενείς ιστορικές πηγές — συμπεριλαμβανομένων του Αρριανού, του Πλουτάρχου και του Κόιντου Κούρτιου Ρούφου — και αργότερα ερμηνεύθηκε από Βυζαντινούς χρονικογράφους μέσω της θεολογικής σύγκρισης με την απόλυτη μετάνοια του Βασιλιά Δαβίδ.
Έκανε ακόμη ένα πνευματικό βήμα, θεωρώντας τον εαυτό του ως τίποτα, ως μηδέν, ως ανάξιο. Πλησίασε ακόμη περισσότερο στην αποδοχή και στην αίσθηση της παρουσίας και της παντοδυναμίας του Θεού, όπως ακριβώς ο Προφήτης-Βασιλιάς Δαβίδ εξέφρασε αυτή την θαυμάσια εμπειρία και αποκάλυψη στους ιερούς και ανυπέρβλητους Ψαλμούς του. Ο Αλέξανδρος είναι, προ Χριστού, ένας από τους πατέρες μας· ανήκει στη χορωδία των Δικαίων Ελλήνων μαζί με τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα. Είναι μεταξύ των πρώτων που δέχθηκαν το κήρυγμα του Τιμίου Προδρόμου Ιωάννη στον Άδη και ακολούθησαν τον Χριστό στην Ανάσταση και στη Βασιλεία των Ουρανών. Και πώς θα μπορούσε να μην είναι, αφού γύρω στο 536 π.Χ. ο Προφήτης Δανιήλ έγραψε γι’ αυτόν (Δανιήλ, κεφάλαιο 10 Παλαιά Διαθήκη): «Και πάλι κάποιος που είχε την όψη ανθρώπου με άγγιξε και με ενδυνάμωσε. Και είπε: “Άνθρωπε αγαπητέ, μη φοβάσαι, γίνε ισχυρός και θαρραλέος”… Και είπε: “Γνωρίζεις γιατί ήρθα σε σένα; Αλλά τώρα θα επιστρέψω για να πολεμήσω εναντίον του άρχοντα του βασιλείου της Περσίας· και όταν βγω, ιδού, ο άρχοντας της Ελλάδος θα έρθει…”». Παρότι ήταν Έλληνας εθνικά, πίστευε στον Ένα Θεό, ο οποίος τον επέλεξε ως σκεύος στην ανέκφραστη Οικονομία Του και τη φιλανθρωπία Του. Γι’ αυτόν τον λόγο ονομάστηκε Μέγας.
Πολλοί τον χαρακτήρισαν σωβινιστή, τον συνέκριναν με τον Τζένγκις Χαν ή τον απεικόνισαν ως σοδομιτη (η απολυτη αλιτεια και βλασφημια του Όλιβερ Στόουν). Όσοι το έκαναν ήταν ακριβώς οι οπαδοί του ψεύδους, του σκότους και της απάτης. Κανείς δεν εμβάθυνε στις ιστορικές αλήθειες. Κανείς δεν κατάλαβε ότι μετά τον θάνατο του Κλείτου προχώρησε πνευματικά, θεωρώντας τον εαυτό του ως τίποτα. Οι σύγχρονοι ιστορικοί και σκηνοθέτες διαστρέβλωναν πλήρως την εικόνα του διότι δεν μπορούν να το χωνέψουν. Ωστόσο, ο Αλέξανδρος είναι προ Χριστου πατέρας μας, ένα εκλεκτό όργανο του Θείου σχεδίου που προετοίμασε τον δρόμο για τη διάδοση του Ευαγγελίου. Και αυτή είναι η μονη αλήθεια για τη ζωή και τον χαρακτήρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
