ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΑΤΗΡ.. ΣΚΕΥΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ..

MIA ΣΥΝΟΨΗ  ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑΣ ΣΧΟΙΝΟΠΛΟΚΑΚΗ KAI ΑΛΛΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Ο Μέγας Αλέξανδρος, ο μεγαλύτερος στρατηγός της αρχαιότητας, γεννήθηκε στις 20/21 Ιουλίου 356 π.Χ. στην Πέλλα. Γονείς του ήταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας και η πριγκίπισσα Ολυμπιάδα της Ηπείρου. Διδάχθηκε από τον κορυφαίο φιλόσοφο Αριστοτέλη, ο οποίος του ενέπνευσε την αγάπη για την Ελληνική παιδεία, την επιστήμη και τον Όμηρο. Ανέβηκε στον θρόνο της Μακεδονίας το 336 π.Χ., σε ηλικία είκοσι ετών, μετά τη δολοφονία του πατέρα του.

Αφου εγνωρισε καλα απο τον πατερα του τον Φιλιππο περι της ετοιμασιας των περσων εις το να εκστρατευσουν τριτην φοραν εναντιον της Ελλαδος με βασικο σκοπο τον αφανισμο της και την επικρατηση τους εις το Αιγαιον και την ευρωπαικην ηπειρον.. προαιρουμενος επιθετικον αιφνιδιασμον αντι αμυντικης αναμονης..

..το 334 π.Χ. διέβη τον Ελλήσποντο και ξεκίνησε τη μεγάλη αιφνιδιαστικη-επιθετικη εκστρατεία του. Επέτυχε ιστορικές νίκες στον Γρανικό, στην Ισσό και στα Γαυγάμηλα, ανατρέποντας τη Μυθική Περσική Αυτοκρατορία ..ανακηρύχθηκε Φαραώ της Αιγύπτου το 332 π.Χ. στη Μέμφιδα, όπου έγινε δεκτός ως απελευθερωτής από τον περσικό ζυγό.

Ο τίτλος του Φαραώ αντιπροσώπευε θεϊκή εξουσία και εξασφάλιζε απόλυτη νομιμοποίηση στον αιγυπτιακό λαό, καθιστώντας τον κυρίαρχο τόσο σε πολιτικό όσο και σε θρησκευτικό επίπεδο.

  H σχέση του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τη σύζυγο και την κόρη του Δαρείου Γ' καθορίστηκε από  απόλυτο σεβασμό. Μετά τη μάχη της Ισσού (333 π.Χ.), ο Αλέξανδρος επέδειξε πρωτόγνωρη εγκράτεια και τιμη, προστατεύοντας τη σύζυγο του Δαρείου, Στάτειρα Α'· αρνήθηκε ακόμη και να την κοιτάξει για να μην θιξει-προσβαλλει τη φήμη της.. 

  ..της επέτρεψε να διατηρήσει τις βασιλικές της τιμές και, όταν εκείνη πέθανε πρόωρα, της προσέφερε μια μεγαλοπρεπή κηδεία. 

  Τον ίδιο απόλυτο σεβασμό επέδειξε και προς την κόρη του Δαρείου, Στάτειρα Β', την οποία έθεσε υπό την προστασία του διατάζοντας να λάβει ελληνική παιδεία, προτού η σχέση τους εξελιχθεί τελικά το 324 π.Χ. σε έναν επίσημο γάμο στα Σούσα.

Οι κατακτήσεις του Αλεξανδρου έφτασαν μέχρι τις όχθες του ποταμού Ινδού. Κατά την πορεία του ίδρυσε πολυάριθμες πόλεις, με πιο διάσημες τις Αλεξάνδρειες, και συνέβαλε στη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στην Ανατολή, εγκαινιάζοντας την Ελληνιστική Περίοδο. Χάρη σε αυτή την επέκταση, η ελληνική γλώσσα έγινε η διεθνής γλώσσα της εποχής.

Αυτό επέτρεψε στον Απόστολο Παύλο και στους Ευαγγελιστές να διαδώσουν το μήνυμα του Χριστιανισμού σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο.. και αυτο ακριβως ηταν το Σχεδιο του Θεου, το οποιο εφερε εις περας ο Μεγας Στρατηλατης..

Πέθανε στη Βαβυλώνα τον Ιούνιο του 323 π.Χ., προτού προλάβει να ολοκληρώσει τα σχεδια του για νέες εκστρατείες.

Η αιτία του θανάτου του παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο έρευνας -ως αποτελεσμα ισως μιας εκτεταμενης συνωμοσιας, λογω προηγηθεισων δυσαρεσκειων ορισμενων στρατηγων, στην Ελλαδα και την Περσια, υπό περίεργες και ακόμη και ύποπτες συνθήκες — ιδίως όταν λάβουμε υπόψη πώς βρήκαν το τέλος τους οι σύζυγοι, τα παιδιά και η μητέρα του.

Η σύζυγός του Ρωξάνη και ο γιος του Αλέξανδρος Δ΄ δολοφονήθηκαν με εντολή του Κασσάνδρου το 310 π.Χ. στην Αμφίπολη, όπου είχαν φυλακιστεί από τον Γλαυκία.

Ο Ηρακλής, γιος του Αλεξάνδρου από την άλλη σύζυγό του Βαρσίνη, δολοφονήθηκε από τον στρατηγό Πολυπέρχοντα μετά από δωροδοκία του Κασσάνδρου.

Η Στάτειρα (κόρη του Δαρείου) και η αδελφή της Δρυπετίς, δεύτερη σύζυγός του, δολοφονήθηκαν αμέσως μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα.

Η μητέρα του Ολυμπιάδα θανατώθηκε το 316 π.Χ. μετά από δίκη, και πάλι με εντολή του Κασσάνδρου, ο οποίος την είχε πολιορκήσει στα Πύδνα.

Η αδελφή του Κλεοπάτρα δολοφονήθηκε στις Σάρδεις το 308 π.Χ. με εντολή του Αντιγόνου.

Παρακάτω αναφερονται ιστορικά γεγονότα που εξυμνούν το ήθος, την ακεραιότητα, την αγνότητα, την αυτοθυσία, την ταπεινοφροσύνη, την ανδρεία και το μεγαλείο του Αλεξανδρου:

Α) Όταν ο Έλληνας στρατηγός Φιλόξενος πρόσφερε στον Αλέξανδρο ως δώρο δύο πολύ όμορφους νέους (Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Αλέξανδρος-Καίσαρ), ο βασιλιάς οργίστηκε τόσο πολύ που ρώτησε τον φίλο του τι αισχρή πράξη είχε δει ποτέ σε αυτόν ώστε να του προτείνει τέτοια ατιμωτικά πράγματα. Έγινε ακόμη πιο έξαλλος με την προσβολή και απαίτησε τιμωρία.

Β) Ο Αλέξανδρος τηρούσε πολύ αυστηρό ηθικό κώδικα όσον αφορά τη συμπεριφορά του απέναντι σε αιχμαλώτους και δούλους. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, όταν έμαθε ότι δύο νέοι Μακεδόνες, ο Δάμων και ο Τιμόθεος, βίασαν τις συζύγους ορισμένων μισθοφόρων, έγινε έξω φρενών και απαίτησε την άμεση τιμωρία τους. Έστειλε επιστολή στον στρατηγό Παρμενίωνα απαιτώντας, αν αποδεικνυόταν η ενοχή τους, να εκτελεστούν σαν άγρια θηρία που βλάπτουν τους ανθρώπους. Τόνισε ότι ο ίδιος δεν είχε καν κοιτάξει τη σύζυγο του Δαρείου, την όμορφη, ούτε είχε επιτρέψει να συζητηθεί η ομορφιά της παρουσία του.

Γ) Στις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες (Βιβλίο 11), ο Ιώσηπος περιγράφει την εισοδο του Αλεξάνδρου στην Ιερουσαλήμ μετά τις επιτυχημένες πολιορκίες της Τύρου και της Γάζας. Ο Αρχιερέας Ιαδδούς τον συνάντησε· ο Αλέξανδρος προσκύνησε ενώπιον του Ονόματος του Θεού, εισήλθε στον Ναό του Σολομώντα και πρόσφερε θυσία σύμφωνα με τις οδηγίες των Ιουδαίων ιερέων. Οι ιερείς του έδειξαν το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ, το οποίο προφήτευε ότι ένας Έλληνας (συμβολιζόμενος ως τράγος στο όραμα) θα κατέστρεφε τη Μυθική Περσική Αυτοκρατορία. Ο Αλέξανδρος χάρηκε, πιστεύοντας ότι η προφητεία αναφερόταν στον ίδιο και στις κατακτήσεις του.

Οι Ιουδαίοι γνώριζαν πολύ καλά ότι αυτός ήταν εκείνος που είχε προφητευτεί από τον Προφήτη Δανιήλ στην Παλαιά Διαθήκη (Δανιήλ, κεφάλαιο 10). Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο τον δέχθηκαν με πλήρη επίγνωση ότι ήταν το εκλεκτό όργανο του Κυρίου, ένα εκλεκτό σκεύος, αφού ο Κύριος μαζί με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ πολεμούσαν στο πλευρό του Αλεξάνδρου. Όταν έφτασε στην Ιερουσαλήμ, ολόκληρο το Συνέδριο ήταν παρόν και οι Αρχιερείς προσκύνησαν ενώπιόν του — ναι, προσκύνησαν — διότι γνώριζαν από τον προφήτη τους Δανιήλ, τον οποίο ιδιαίτερα σεβάστηκαν, ότι ο Αλέξανδρος δεν ήταν ένας συνηθισμένος βασιλιάς και στρατηγός, αλλά ένας εκλεγμένος από τον Θεό στον οποίο πίστευαν. Γι’ αυτόν τον λόγο του επέτρεψαν, παρότι Έλληνας εθνικά που ομως πίστευε στον Ένα Θεό ως πνευματικό απόγονο του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, να προσφέρει θυσία στον Ναό του Νόμου. Σήμερα κανείς δεν πρέπει να τολμήσει να πει στους σύγχρονους Ιουδαίους ότι οι πρόγονοί τους προσκύνησαν ενώπιον του Αλεξάνδρου, αφού ο Νόμος τους απαγόρευε ρητά την προσκύνηση ενώπιον ανθρώπου, ιδίως ενός Έλληνος εθνικου. Όλα αυτά έγιναν απο την ανεκφραστο Οικονομία του Θεού: η εκστρατεία του Αλεξάνδρου δεν ήταν τυχαία ούτε συνηθισμένη, αλλά θεϊκή εκστρατεία με τον Αλέξανδρο ως όργανό της, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη διάδοση του λόγου του Αγίου Ευαγγελίου σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο περίπου 356 χρόνια αργότερα.

Εκτός από τη Ζωή του Αγίου Ανδρέου του δια Χριστόν Σαλού, η ιστορία του Αλεξάνδρου που καταδίωξε και φυλάκισε τα «ακάθαρτα έθνη» (Γωγ και Μαγώγ) πίσω από απρόσιτες πύλες βασίζεται σε μια τεράστια παράδοση. Οι κύριες πηγές περιλαμβάνουν την ''Αποκάλυψη του Μεθοδίου'', η οποία περιγράφει πώς ο Αλέξανδρος έκλεισε τα ακάθαρτα έθνη στα βόρεια βουνά· το Ισλαμικό Κοράνιο (Σούρα Αλ-Καχφ), όπου ο Αλέξανδρος ταυτίζεται με τον μυστηριώδη «Ζουλ-Καρναΐν» (ο Δίκερος), ο οποίος με τη βοήθεια του Θεού οικοδομεί ένα απροσπέλαστο τείχος από σίδηρο και χαλκό για να περικλείσει τον Γωγ και τον Μαγώγ· το Συριακό Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου («Θρύλος του Αλεξάνδρου»), το οποίο αφηγείται την κατασκευή των πυλών στις Κασπίες Πύλες· τον Ιουδαίο ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο, ο οποίος αναφέρει σιδερένιες πύλες που έχτισε ο Αλέξανδρος σε ένα πέρασμα του Καυκάσου (συνήθως τοποθετούμενο στο Νταριάλ) για να κρατήσει μακριά άγριες ορδές· και διάφορους μεταγενέστερους Έλληνες και Λατίνους μεσαιωνικούς χρονικογράφους που ενσωμάτωσαν τον θρύλο, συνδέοντας τον Μακεδόνα στρατηγό με την προφητεία του Ιεζεκιήλ σχετικά με τα έθνη του Γωγ και του Μαγώγ.

Η επική πολιορκία των Μαλλών, όπου ο Αλέξανδρος ήταν ο πρώτος που όρμησε στα τείχη του εχθρού και πολέμησε σχεδον ακαλυπτος μέχρι που τραυματίστηκε σοβαρά, περιγράφεται λεπτομερώς στα έργα των αρχαίων ιστορικών. Οι κύριες πηγές είναι η Αλεξάνδρου Ανάβασις του Αρριανού (Βιβλίο VI), η οποία αφηγείται πώς ανέβηκε στα τείχη της πόλης των Μαλλών, έσπασε τη σκάλα, σκότωσε τους υπερασπιστές και πολέμησε εντελως μόνος πάνω στα τειχη, ενώ οι σύντροφοί του δεν μπορούσαν να τον φτάσουν.. μέχρι που δέχθηκε ενα μεγαλο βέλος καταπελτη-βαλλιστρας στο στήθος και το οποιο κυριολεκτικα διαπερασε τον θωρακα της πανοπλιας και οριακα δεν κτυπησε την καρδια του·

Η Ιστορία του Αλεξάνδρου του Κόιντου Κούρτιου Ρούφου (Βιβλίο IX)· και οι Βίοι Παράλληλοι του Πλουτάρχου: Αλέξανδρος. Αυτή είναι μία από τις πιο εμβληματικές και συγκινητικές ιστορίες ηγεσίας. Αποτυπώνει την ικανότητά του να εμπνέει και να ταυτίζεται πλήρως με τους στρατιώτες του υπό τις πιο ακραίες συνθήκες.

Κατά την καταστροφική επιστροφή από την Ινδία το φθινόπωρο του 325 π.Χ., ενώ διέσχιζε την άγονη και άνυδρη έρημο της Γεδρωσίας (σημερινό Μπαλουτσιστάν), ορισμένοι στρατιώτες βρήκαν νερό σε μια μικρή πηγή και το μάζεψαν σε ένα κράνος για να το προσφέρουν στον βασιλιά τους. Αντί να το πιει ο ίδιος, ο Αλέξανδρος το έχυσε στην άμμο μπροστά στα έκπληκτα μάτια των στρατιωτών του. Σύμφωνα με τον Αρριανό, τους είπε ότι ήταν αδύνατον να πιει ενώ οι άνδρες του υπέφεραν από δίψα, και ότι αν δεν υπήρχε αρκετό για όλους, κανείς δεν έπρεπε να πιει. Αυτή η χειρονομία δεν ήταν απλώς συμβολική αυτοθυσία. Είχε άμεση επίδραση στον στρατό. Το γεγονός ότι ο Βασιλιάς αρνήθηκε να ξεδιψάσει και υπέμενε τις ίδιες κακουχίες με τους απλούς στρατιώτες ανύψωσε το ηθικό τους και τους έδωσε το θάρρος και τη δύναμη να συνεχίσουν την πορεία μέσα από την έρημο.

Σύμφωνα με την παράδοση, πριν πεθάνει ο Μέγας Αλέξανδρος ζήτησε από τους στρατηγούς του τρεις τελευταίες επιθυμίες:

α. οι ιατροί του να μεταφέρουν τη σορό του, για να δείξουν ότι ακόμη και οι καλύτεροι θεραπευτές είναι ανίσχυροι μπροστά στον θάνατο·

β. ο θησαυρός του να σκορπιστεί κατά μήκος του δρόμου, ώστε ο κόσμος να καταλάβει ότι ο επίγειος πλούτος παραμένει στη γη και..

γ. τα χέρια του να κρέμονται έξω από το νεκροκρεβατο, ως σύμβολο ότι ήρθε σε αυτόν τον κόσμο με άδεια χέρια και θα τον εγκαταλείψει με άδεια χέρια, χωρίς να πάρει τίποτε μαζί του.

Συνάντησε επίσης κατα την προεργασια της εκστρατειας του στην Ελλαδα, τον Διογένη τον μεγάλο φιλόσοφο..

Η ιστορική συνάντηση μεταξύ του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Κυνικού φιλοσόφου Διογένη του Σινωπέως (και ο οποιος ζουσε σε ένα πιθάρι) έλαβε χώρα στην Κόρινθο το 336 π.Χ. Αποτελεί κατι πολυ παραπανω απο μια απλη φαινομενικη αντίθεση αναμεσα σε εναν κοσμικο εξουσιαστη και εναν ''κυνικο'' φιλοσοφο της προ Χριστου εποχης με την απόλυτη ασκητική ελευθερία και αμεριμνια. Του συστήθηκε λέγοντας «Εγώ είμαι ο Μέγας Αλέξανδρος», ο φιλόσοφος απάντησε «Εγώ είμαι ο Διογένης ο Κύων». Στη συνέχεια, ο βασιλιάς τον ρώτησε τι χάρη επιθυμούσε να του κάνει, και ο Διογένης του ζήτησε το μόνο που πραγματικά τον εμπόδιζε εκείνη τη στιγμή: «Αποσκότησόν με», εννοώντας να μετακινηθεί ώστε να μην του κρύβει τον ήλιο, υπογραμμίζοντας έτσι την αυτάρκειά του και την αδιαφορία του για την κοσμική εξουσία. Αντί να προσβληθεί από την σοφή απάντηση του φιλοσόφου, ο Αλέξανδρος θαύμασε την απόλυτη αφοβία, την ταπεινοφροσύνη και την έλλειψη πλεονεξίας του Διογένη, και απάντησε: «Αν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης».

Ο Αλέξανδρος δεν μπορεί να εξηγηθεί... και το έργο του είναι παγκόσμιο ιστορικό φαινόμενο. Το πλήρες όνομά του αποκαλύπτει την αληθινή του ταυτότητα: Μέγας Αλέξανδρος. Δεν πρέπει να ονομάζεται «Μέγιστος», διότι Μέγιστος είναι μόνο ο Θεός.

Μετά τον εν θερμω φονο του Κλείτου (είχε σώσει τη ζωή του Αλεξάνδρου στη Μάχη του Γρανικού), ο οποιος φονος ηταν αποτελεσμα φραστικης ασεβειας και προσβολης του βασιλικου αξιωματος του Αλεξανδρου απο τον Κλειτο ενωπιον και των αλλων δορυφορων και ομοσκηνων του Αλεξανδρου εν ωρα συμποσιου, ο βασιλιάς έπεσε σε βαθιά απόγνωση και αυτοκτονική, κατατονική κατάσταση, επιχειρων να θανατωθει δια βιαιας κινησεως στρεφων εναντιον του ιδιου εαυτου, το ξιφος και το οποιον απετρεψαν οριακα οι συμπαρισταμενοι.   Συντετριμμένος από το βάρος των πράξεών του, ο κατακτητής υπέβαλε τον εαυτό του σε τριήμερη τελεια νηστεία και μετάνοια, πρηνης επι της γης χωρίς να γευθει και να πιει το παραμικρο,  ακολουθώντας, όπως αναφέρεται, το παράδειγμα του βιβλικού Προφήτη-Βασιλεα Δαβίδ. 

  Θα είχε πεθάνει στην αυτοεπιβληθεισα απομόνωσή του αν οι αφοσιωμένοι συνάδελφοί του και ο φιλόσοφος Ανάξαρχος δεν είχαν παρέμβει ενεργά ωστε να διακόψουν την νηστεια του και να τον περιθάλψουν μέχρι να αναρρώσει. 

  Αυτό το συντριπτικο γεγονός επαληθεύεται ρητά από πρωτογενείς ιστορικές πηγές — συμπεριλαμβανομένων του Αρριανού, του Πλουτάρχου και του Κόιντου Κούρτιου Ρούφου — και αργότερα ερμηνεύθηκε και από Βυζαντινούς χρονικογράφους δια της θεολογικής σύγκρισης με την  μετάνοια του Βασιλεα Δαυίδ, μετα την δολοφονια του στρατηγου του Ουρια με σκοπο να αποκτησει την συζυγο του Βηρσαβεε.

Μετα το γεγονος αυτο.. εκανε ακόμη ένα πνευματικό βήμα, θεωρώντας τον εαυτό του ως τίποτε, ως μηδέν, ως ανάξιο. Πλησίασε ακόμη περισσότερο στην αποδοχή και στην αίσθηση της παρουσίας και της παντοδυναμίας του Θεού, όπως ακριβώς ο Προφήτης-Βασιλεας Δαβίδ, ο οποιος εξέφρασε αυτή την θαυμάσια εμπειρία και αποκάλυψη στους Ιερούς και ανυπέρβλητους Ψαλμούς του.

Ο Αλέξανδρος είναι, προ Χριστού, ένας από τους πατέρες μας· ανήκει στη χορωδία των Δικαίων Ελλήνων μαζί με τον Σωκράτη τον Πλάτωνα τον Αριστοτελη και αλλους πολλους.

Είναι μεταξύ των πρώτων που δέχθηκαν το κήρυγμα του Τιμίου Προδρόμου Ιωάννη στον Άδη και ακολούθησαν τον Χριστό στην Ανάσταση και στη Βασιλεία των Ουρανών.

Και πώς θα μπορούσε να μην είναι, αφού γύρω στο 536 π.Χ. ο Προφήτης Δανιήλ έγραψε σχετικα με αυτον (Δανιήλ, κεφάλαιο 10 Παλαιά Διαθήκη): «Και πάλι κάποιος που είχε την όψη ανθρώπου με άγγιξε και με ενδυνάμωσε. Και είπε: “Άνθρωπε αγαπητέ, μη φοβάσαι, γίνε ισχυρός και θαρραλέος”… Και είπε: “Γνωρίζεις γιατί ήρθα σε σένα; Αλλά τώρα θα επιστρέψω για να πολεμήσω εναντίον του άρχοντα του βασιλείου της Περσίας· και όταν βγω, ιδού, ο άρχοντας της Ελλάδος θα έρθει…”».

Παρότι ήταν Έλλην εθνικος, πίστευε στον Έναν Θεό, ο οποίος τον επέλεξε ως σκεύος στην ανέκφραστη Οικονομία Του και τη φιλανθρωπία Του.

Δι' αυτην την εκλογην και το εργον το οποιον Οικονομικως επετελεσε, ονομάσθηκε Μέγας.

Πολλοί τον χαρακτήρισαν σωβινιστή, τον συνέκριναν με τον Τζένγκις Χαν ή τον απεικόνισαν ως σοδομιτη (η απολυτη αλιτεια και βλασφημια του Όλιβερ Στόουν).

Όσοι το έκαναν ήταν ακριβώς οι οπαδοί του ψεύδους, του σκότους και της απάτης.

Κανείς δεν εμβάθυνε στις ιστορικές αλήθειες.

Κανείς δεν κατάλαβε ότι μετά τον θάνατο του Κλείτου προχώρησε πνευματικά, θεωρώντας τον εαυτό του ως τίποτε.

Οι σύγχρονοι ιστορικοί και σκηνοθέτες διαστρεβλωνουν πλήρως την εικόνα του διότι δεν μπορούν να εννοησουν την πνευματικη κατασταση, τον σκοπο και την αποστολη του Αλεξανδρου.

Ο Μεγας Αλέξανδρος είναι προ Χριστου πατέρας μας!!!

..ένα εξεχον και εκλεκτό όργανο της Θείας Προνοιας, του Θειου Σχεδίου, της Θειας Οικονομιας, ενας Σκευος Εκλογης του Θεου του Αγιου του Ζωντος και το οποιον προκαταγγελεται ήδη απο την Παλαιαν Διαθηκην απο το 536 π.Χ. σχετικα με το εργο και την δραση του και τα οποια θα εμφανισθει και θα πραγματοποιησει περιπου 200 ετη αργοτερα.. ετοιμαζοντας τον δρόμο για τη διάδοση του Ιερου Ευαγγελίου.

Και αυτή είναι η μονη αλήθεια για τη ζωή, τον χαρακτήρα και το εργο του Μεγάλου Αλεξάνδρου!!!

ακολουθει αποσπασμα απο δημοσιευση Διονυσιου Μακρη

λογοι του Μακαριστου Ιερεως Παναγιωτου Τσιωλη:

Ἔχει σχέδιο ὁ Θεὸς καὶ ἐμεῖς ἁπλὰ πρέπει νὰ τὸ ἀκολουθοῦμε καὶ ὄχι νὰ ἐπιμένουμε νὰ πείσουμε τὸν Χριστό μας νὰ ἀποδεχθεῖ τὸ δικὸ μας σχέδιο. Νὰ ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοιά Του.

Ξέρεις παιδί μου γιατί ὁ Χριστὸς μας εὐλόγησε τοὺς Ἕλληνες καὶ τὴν Ἑλλάδα; 

-Τὴν μεγάλη εὐλογία ποὺ λάβαμε τὴν ὀφείλουμε στὸ ἅγιο παλικάρι καὶ βασιλιά μας, στὸ καμάρι τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἑλλάδας, τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο. Δὲν ἦταν μόνο βασιλιάς, ἀλλὰ ἦταν καὶ ταπεινὸς καὶ παράδειγμα εὐσεβείας. Ἦταν κόσμημα ἀρετῆς. Αὐτὸς ὄργωσε τὸ χωραφάκι, πάνω στὸ ὁποῖο ἔριξε τοὺς σπόρους τῆς σωτηρίας ὁ Χριστός μας. Ὁ δάσκαλος του τὸν εἶχε ἐμποτίσει μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ὡραῖες διδασκαλίες πού σοῦ ἀνοίγουν τὸν δρόμο πρὸς τὸν Θεό. Δοχεῖο τῆς χάριτος ἦταν καὶ ἀκόμη εἶναι ὁ βασιλιὰς μας Ἀλέξανδρος. Αὐτὸς ἡγεῖται τώρα τῶν πνευματικῶν δυνάμεων ποὺ θὰ ἐλευθερώσουν τὴ Βασιλεύουσα, τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ θὰ τὴν παραδώσει στὸν ἅγιο βασιλιά, Ἰωάννη Βατάτζη. Αὐτὸς θὰ βγάλει τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ βοῦρκο τῆς ἀμετανοησίας καὶ θὰ ἐπιφέρει τὴν πολυπόθητη ἑνότητα, ποὺ ἐξασφαλίζει ἡ μετάνοια.

-Κάποιοι νομίζουν πὼς ἔχω χάσει τὰ λογικά μου καὶ ἔχω μπερδευτεῖ. Βλέπετε αὐτὰ δὲν τοὺς τὰ δίδαξαν στὰ σχολειά τους. Δὲν τοὺς εἶπαν λ.χ. ὅτι τὸ ἅγιο αὐτὸ παλικάρι δὲν ἦταν κατακτητὴς ἀλλὰ ἐκπολίτισε τοὺς λαούς. Τοὺς γνώρισε τὸ μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τῆς γλώσσας τῶν Ἀγγέλων, τῆς γλώσσας τοῦ οὐρανοῦ. Τοὺς ἔφερε τὸν πολιτισμό. Καὶ ξέρετε γιατί τὸν πῆρε κοντὰ του ὁ Χριστός μας, στὸ ἄνθος τῆς ἡλικίας του; Γιατί ἤθελε νὰ τὸν κρατήσει ἀμόλυντο, καθαρό. Νὰ τὸν προφυλάξει ἀπὸ τὶς κακοτοπιὲς καὶ τὶς βαβυλώνιες ἀκολασίες. Ἄλλωστε εἶχε ὁλοκληρώσει τὸ ἔργο ποὺ τοῦ εἶχε ἀναθέσει ὁ Θεός. Ὅταν ὁ Θεὸς ἐπιτρέψει καὶ φανερωθεῖ ὁ τάφος τοῦ βασιλιᾶ Ἀλέξανδρου, τότε θὰ δεῖτε θὰ εὐωδιάσει ὅλος ὁ τόπος,. Καὶ ἡ εὐωδία εἶναι σημάδι ἁγιότητας.

-Στὴν Ἑλλάδα βρίσκεται θαμμένος ὁ βασιλιὰς Ἀλέξανδρος. Καὶ ὁ τάφος του θὰ ἀποκαλυφθεῖ ὅταν οἱ Ἕλληνες καταφέρουν καὶ λύσουν τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας. Γιατί σήμερα εἴμαστε δεμένοι στὴν κολοκύθα τοῦ Διαβόλου, βουτηγμένοι στὰ πάθη καὶ στὴν ἁμαρτία.

-Στὴν Αἴγυπτο ἔγινε μία εἰκονικὴ ταφὴ καὶ στὴν Ἑλλάδα ἔγινε ἡ πραγματική (κοντα στην Παναγια την Κονταριωτισσα-σαρισες- Οσιος Πορφυριος) Τότε τοὺς νεκροὺς βασιλιάδες τοὺς ἔθαβαν μαζὶ μὲ χρυσὸ καὶ ἄλλα πολύτιμα μέταλλα καὶ πολύτιμους λίθους γιατί πίστευαν οἱ καημένοι πὼς ὁ πλοῦτος θὰ τοῦ χρειαζόταν καὶ στὴν μετὰ θάνατον ζωή. Κάπου στὴ Μακεδονία εἶναι ὁ τάφος τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου καὶ τὸ χρυσάφι ὅμως τὸ πῆραν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸ μετέφεραν σὲ ἀσφαλῆ χῶρο σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ εὐλογημένα βουνὰ τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὸ τὸ χρυσάφι θὰ χρησιμοποιήσει ὁ Ἅγιος βασιλιὰς Ἰωάννης Βατάτζης, μόλις ἀναλάβει τὰ ἡνία τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἔχει σχέδιο ὁ Θεός. Τ’ ἀκοῦς θεολόγε; Ἔχει σχέδιο ὁ Θεὸς καὶ ἐμεῖς ἁπλὰ πρέπει νὰ τὸ ἀκολουθοῦμε καὶ ὄχι νὰ ἐπιμένουμε νὰ πείσουμε τὸν Χριστό μας νὰ ἀποδεχθεῖ τὰ δικά μας σχέδια. Νὰ ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοιά Του.

  Πίστευε καὶ θὰ σὲ ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ κοινωνήσεις στὴν Μεγάλη Ἐκκλησιά μας, τὴν Ἁγιὰ Σοφιά. Τὴν ἁγιότητα τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου τὴ γνωρίζει ὁ Ἀντίδικος. Γι’ αὐτὸ ἔχει ἐξαπολύσει ὅλα τὰ ὄργανά του τὰ ἐπιχώρια καὶ τῆς ἀλλοδαπῆς καὶ πότε τὸν συκοφαντοῦν ὡς ἀνώμαλο, πότε ὡς φονιά, ὡς δολοφόνο κατακτητή. 

  Γιὰ νὰ ἀμαυρώσει τὴ μνήμη του καὶ τὸ ἔργο του κίνησε τὸ Βατικανὸ γιὰ νὰ ἱδρύσει ἕνα ψευδεπίγραφο πολυπολιτισμικὸ κράτος καὶ νὰ τὸ ὀνομάσει Μακεδονία. 

  Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ Πάπας ἔτρεξε πρῶτος νὰ ἀναγνωρίσει τὸ σλαβικὸ κρατίδιο (''τον παπα να καταρρασθε''-Αγιος Κοσμας Αιτωλος.. αν και δεν το εχει αναγκη.. αυτοκαταρρατος ων), δίνοντας τὸ σύνθημα καὶ στοὺς ἄλλους νὰ πράξουν τὸ ἴδιο. Κοντοζυγώνει ὅμως ἡ ἡμέρα ποὺ τὰ Σκόπια θὰ διαλυθοῦν, ὅσο κι ἂν θέλουν κάποιοι ψευτο-πολιτικοὶ δικοί μας καὶ ξένοι νὰ τὰ στηρίξουν…

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΒΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

• 21 Ιουλίου 356 π.Χ.: Γέννηση του Αλεξάνδρου Γ΄ στην Πέλλα της Μακεδονίας, γιος του βασιλιά Φιλίππου Β΄ και της Ολυμπιάδας (κόρης του βασιλιά της Ηπείρου Νεοπτόλεμου Α΄). Την ίδια ημέρα καταστρέφεται ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο.
• Περίπου 346 π.Χ.: Ο Αλέξανδρος (σε ηλικία περίπου 10 ετών) δαμάζει το άλογο Βουκεφάλα, που θα τον συνοδεύσει σε όλες σχεδόν τις εκστρατείες.
• 343–340 π.Χ.: Ο Φίλιππος Β΄ καλεί τον Αριστοτέλη ως παιδαγωγό του Αλεξάνδρου στο Μίεζα. Ο Αλέξανδρος σπουδάζει φιλοσοφία, ιατρική, λογοτεχνία (ιδίως την Ιλιάδα) και επιστήμες μαζί με συντρόφους όπως ο Ηφαιστίων, ο Πτολεμαίος και ο Κάσσανδρος.
• 340 π.Χ.: Σε ηλικία 16 ετών ο Αλέξανδρος αναλαμβάνει αντιβασιλέας στη Μακεδονία κατά την εκστρατεία του Φιλίππου στη Θράκη. Καταστέλλει εξέγερση των Μαίδων και ιδρύει την Αλεξανδρούπολη.
• 338 π.Χ. (Αύγουστος): Μάχη της Χαιρώνειας. Ο Αλέξανδρος (18 ετών) διοικεί το αριστερό κέρας του μακεδονικού στρατού (κυρίως το ιππικό των Εταίρων). Μακεδονικός στρατός: περίπου 30.000 πεζοί και 2.000 ιππείς. Αντίπαλοι (Αθηναίοι, Θηβαίοι και σύμμαχοι): περίπου 35.000–40.000. Ο Αλέξανδρος συντρίβει τον Ιερό Λόχο των Θηβαίων. Νίκη των Μακεδόνων· υποταγή της νότιας Ελλάδας. Ίδρυση της Συμμαχίας της Κορίνθου υπό μακεδονική ηγεμονία.
• 336 π.Χ. (Οκτώβριος): Δολοφονία του πατέρα του, Φιλίππου Β΄, από τον Παυσανία τον Ορεστίδη στις Αιγές, κατά τη διάρκεια των γαμήλιων εορτών της κόρης του Κλεοπάτρας. Ο Αλέξανδρος (20 ετών) ανακηρύσσεται αμέσως βασιλιάς της Μακεδονίας. Εξαλείφει πιθανούς αντιπάλους του θρόνου· μεταξύ αυτών ο εξάδελφός του Αμύντας Δ΄ (γιος του προηγούμενου βασιλιά Περδίκκα Γ΄), οι δύο γιοι του Λυγκηστή Αέροπου (ένας από αυτούς εκτελέστηκε αργότερα) και άλλοι ευγενείς που θεωρήθηκαν απειλή. Η μητριά του Κλεοπάτρα (τελευταία σύζυγος του Φιλίππου) και η νεογέννητη κόρη της θανατώνονται λίγο αργότερα με εντολή ή ανοχή της Ολυμπιάδας. Αναγνωρίζεται ως ηγεμών της Συμμαχίας της Κορίνθου και στρατηγός αυτοκράτωρ της Ελλάδας για την εκστρατεία κατά των Περσών.
• 335 π.Χ. (άνοιξη–καλοκαίρι): Εκστρατεία στα Βαλκάνια. Νίκες κατά Θρακών, Τριβαλλών και Γετών στον Δούναβη. Καταστολή ιλλυρικής εξέγερσης (Κλείτος και Γλαυκίας). Επιστροφή στη νότια Ελλάδα μετά από εξέγερση Θηβαίων και Αθηναίων.
• 335 π.Χ. (Σεπτέμβριος): Καταστροφή της Θήβας. Η πόλη ισοπεδώνεται σχεδόν ολοσχερώς· χιλιάδες Θηβαίοι σκοτώνονται στη μάχη και στην επακόλουθη σφαγή ή πωλούνται ως δούλοι. Η Αθήνα υποτάσσεται χωρίς μάχη.
• 334 π.Χ. (Μάιος): Ο Αλέξανδρος διασχίζει τον Ελλήσποντο με στρατό περίπου 30.000–40.000 πεζούς και 5.000–6.000 ιππείς (μακεδονική φάλαγγα, υπασπιστές, Εταίροι, Θεσσαλοί, Θράκες, Αγριάνες κ.ά.). Αφήνει τον Αντίπατρο ως αντιβασιλέα στη Μακεδονία με περίπου 12.000–13.000 άνδρες.
• 334 π.Χ. (αρχές Ιουνίου): Μάχη του Γρανικού. Μακεδονικός στρατός: περίπου 30.000–40.000 ( + 5-6.000 ιππικό). Περσικός στρατός (σατράπες Μικράς Ασίας + Έλληνες μισθοφόροι υπό Μέμνονα τον Ρόδιο): περίπου 30.000–40.000 (με έμφαση στο ιππικό). Νίκη των Μακεδόνων με ελάχιστες απώλειες (περίπου 300 νεκροί). Ο Αλέξανδρος σκοτώνει προσωπικά αρκετούς Πέρσες ευγενείς στη συμπλοκή. Ο Σπιθριδάτης παρ΄ολιγον να  τον θανατωσει με πέλεκυ, αλλά σώζεται από τον Κλείτο τον Μέλανα, ο οποίος προλαβαινει και σκοτώνει τον Σπιθριδάτη. Οι Πέρσες ηττώνται· πολλοί ευγενείς σκοτώνονται. Απελευθέρωση ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας.
• 334 π.Χ. (Ιούλιος–Αύγουστος): Κατάληψη Μιλήτου. Έναρξη πολιορκίας Αλικαρνασσού (υπό Μέμνονα).
• 333 π.Χ. (χειμώνας–άνοιξη): Κατάκτηση Καρίας, Λυκίας, Παμφυλίας και Φρυγίας. Ο Αλέξανδρος στο Γόρδιο κόβει τον Γόρδιο δεσμό.
• 333 π.Χ. (Ιούλιος): Θάνατος του Μέμνονα του Ροδίου.
• 333 π.Χ. (Σεπτέμβριος–Οκτώβριος): Ο Αλέξανδρος αρρωσταίνει στην Ταρσό της Κιλικίας.
• 333 π.Χ. (περ. 5 Νοεμβρίου): Μάχη της Ισσού. Μακεδονικός στρατός: περίπου 35.000 (5.000–6.000 ιππείς). Περσικός στρατός υπό Δαρείο Γ΄: περιπου 500.000 (με σημαντικό ιππικό και Έλληνες μισθοφόρους), αντιστοιχια περιπου 1 Ελληνας/14 Περσες. Νίκη των Μακεδόνων. Ο Δαρείος φεύγει· αιχμαλωσία της οικογένειάς του (μητέρα, σύζυγος, κόρες). Μεγάλες περσικές απώλειες. Ο Αλέξανδρος φέρεται με σεβασμό στην αιχμάλωτη οικογένεια του Δαρείου, αλλά εκτελούνται ή θανατώνονται ορισμένοι Πέρσες αξιωματούχοι και Έλληνες μισθοφόροι που πολέμησαν εναντίον του.
• 332 π.Χ. (Ιανουάριος–Ιούλιος): Πολιορκία της Τύρου (7 μήνες). Κατασκευή μόλου. Πτώση της πόλης· περίπου 6.000–8.000 Τύριοι σκοτώνονται, 30.000 αιχμάλωτοι. Ο βασιλιάς Αζέμιλκος και η οικογένειά του σώζονται, αλλά πολλοί αξιωματούχοι εκτελούνται.
• 332 π.Χ. (Σεπτέμβριος–Νοέμβριος): Πολιορκία της Γάζας. Πτώση μετά από σκληρή αντίσταση. Ο διοικητής Βάτις συλλαμβάνεται ζωντανός· σύμφωνα με αρχαίες πηγές, ο Αλέξανδρος τον δένει σε άρμα και τον σέρνει γύρω από την πόλη μέχρι θανάτου (μιμούμενος τον Αχιλλέα με τον Έκτορα).
• 332 π.Χ. (τέλη): Είσοδος στην Αίγυπτο χωρίς αντίσταση. Ο Αλέξανδρος ανακηρύσσεται φαραώ.
• 331 π.Χ. (Ιανουάριος–Μάρτιος): Επίσκεψη στο μαντείο του Άμμωνα στη Σίβα. Αναγνώριση ως «γιος του Άμμωνα/Δία».
• 331 π.Χ. (7 Απριλίου περίπου): Ίδρυση της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο.
• 331 π.Χ. (1 Οκτωβρίου): Μάχη των Γαυγαμήλων (κοντά στα Άρβηλα). Μακεδονικός στρατός: περίπου 47.000 (31.000 βαριά πεζικά, 9.000 ελαφρά, 7.000 ιππείς). Περσικός στρατός υπό Δαρείο Γ΄: περιπου 1.000.000 αντιστοιχια 1 Ελληνας/20 Περσες (με άρματα δρεπανηφόρα και ελεφάντες). Αποφασιστική νίκη των Μακεδόνων. Ο Δαρείος φεύγει ξανά. Ο Αλέξανδρος ανακηρύσσεται «Βασιλεύς της Ασίας».
• 331 π.Χ. (Οκτώβριος–Δεκέμβριος): Είσοδος στη Βαβυλώνα (παράδοση από τον Μαζαίο). Κατάληψη των Σούσων.
• 330 π.Χ. (Ιανουάριος): Μάχη της Περσικής Πύλης. Νίκη κατά του Αριοβαρζάνη. Είσοδος στην Περσέπολη. Λεηλασία και πυρπόληση-ισοπεδωση των ανακτόρων (άνοιξη/καλοκαίρι).
• 330 π.Χ. (Ιούλιος): Ο Δαρείος Γ΄ δολοφονείται από τον σατράπη Βήσσο (και συνεργάτες του) κοντά στο Χοάρα, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει. Ο Αλέξανδρος βρίσκει το σώμα, τον θάβει με βασιλικές τιμές και κυνηγάει τους δολοφόνους. Ο Βήσσος αυτοανακηρύσσεται βασιλιάς ως Αρταξέρξης Ε΄.
• 330 π.Χ. (φθινόπωρο, Δραγγιανή): Κατάκτηση Υρκανίας, Παρθίας, Αρείας. Αποκάλυψη συνωμοσίας κατά του Αλεξάνδρου. Ο Φιλώτας (γιος του Παρμενίωνα και διοικητής των Εταίρων) κατηγορείται για συνενοχή ή απόκρυψη· δικάζεται και εκτελείται με ακοντισμό από τον μακεδονικό στρατό. Λίγο μετά ο Αλέξανδρος διατάζει τη δολοφονία του Παρμενίωνα (πατέρα του Φιλώτα και μέχρι τότε δεύτερου άνδρα της εκστρατείας) στα Εκβάτανα, όπου βρισκόταν ως διοικητής· ο Παρμενίων σκοτώνεται από απεσταλμένους χωρίς δίκη, για να αποφευχθεί πιθανή ανταρσία.
• 329 π.Χ.: Διάβαση Ινδοκούς. Σύλληψη του Βήσσου (αυτοανακηρυχθέντος Αρταξέρξη Ε΄)· παραδίδεται στον Αλέξανδρο, ακρωτηριάζεται  και εκτελείται. Ίδρυση Αλεξάνδρειας Εσχάτης στον Ιαξάρτη. Μάχη στον Ιαξάρτη κατά Σκυθών· νίκη Μακεδόνων. Εξεγέρσεις στη Σογδιανή υπό Σπιταμένη.
• 328 π.Χ.: Εκστρατείες στη Σογδιανή και Βακτρία. Φθινόπωρο στη Μαράκανδα/Σαμαρκάνδη: σε συμπόσιο, μετά από λογομαχία, ο Αλέξανδρος σε κατάσταση μέθης σκοτώνει με δόρυ τον Κλείτο τον Μέλανα (τον άνθρωπο που του είχε σώσει τη ζωή στον Γρανικό)· μετά το γεγονός μετανοεί βαθιά και αποσύρεται για 3 ημέρες χωρις φαγητο και νερο. Θάνατος του Σπιταμένη.
• 327 π.Χ. (άνοιξη): Κατάληψη του Σογδιανού Βράχου. Γάμος με τη Ρωξάνη. Εισαγωγή ειδικης τιμης προς το βασιλικο του αξιωμα και συνωμοσία των βασιλικών παίδων (νεαρών ευγενών που υπηρετούσαν ως ακόλουθοι)· ο επικεφαλής Ερμόλαος και άλλοι εκτελούνται. Ο Καλλισθένης (ανιψιός του Αριστοτέλη και επίσημος ιστοριογράφος της εκστρατείας) κατηγορείται για συμμετοχή ή υποκίνηση· φυλακίζεται και πεθαίνει αργότερα.
• 327–326 π.Χ.: Εισβολή στην Ινδία. Διάσχιση Κιμπερ. Εκστρατεία στην κοιλάδα Σουάτ. Κατάληψη της Αόρνου Πετρας ακατακτητης μεχρι τοτε, με απολυτα ριψοκινδυνη αναρριχηση απο εθελοντες, απο τους οποιους πολλοι επεσαν και τσακιστηκαν απο τον ακροτομο αυτο μονολιθο βραχο.
• 326 π.Χ. (Μάιος): Μάχη του Υδάσπη (Τζέλουμ). Μακεδονικός στρατός: περίπου 47.000 (με ασιατικά σώματα). Στρατός του Πώρου: περίπου 50.000 πεζοί, 2.000–4.000 ιππείς, 85–200 ελέφαντες, άρματα. Νίκη των Μακεδόνων μετά από σκληρή μάχη (οι ελέφαντες προκαλούν μεγάλες απώλειες, οι στρατιωτες του Αλεξανδρου αναγκαζονταν να μπαινουν απο κατω τους και να τους κοβουν τους τενοντες για να τους γειωνουν). Ο Πώρος αιχμαλωτίζεται και επανατοποθετείται ως σύμμαχος βασιλιάς. Θάνατος του Βουκεφάλα· ίδρυση Νικαίας και Βουκεφάλας.
• 326 π.Χ. (Ιούλιος): Στάση του στρατού στον Ύφαση (Μπέας). Οι στρατιώτες αρνούνται να προχωρήσουν ανατολικότερα. Ο Αλέξανδρος αναγκάζεται να γυρίσει πίσω.
• 326–325 π.Χ.: Κατάπλους του Υδάσπη και Ινδού. Εκστρατεία κατά των Μαλλών· ο Αλέξανδρος τραυματίζεται σοβαρά στο στήθος από ισχυρο βέλος βαλλιστρας-καταπελτη κατά την πολιορκία της πόλης των Μαλλών (Μουλτάν). Πολλοί Μαλλοί σκοτώνονται στη σφαγή που ακολουθεί την πτώση της πόλης.
• 325 π.Χ.: Ο Κρατερός οδηγεί μέρος του στρατού (κυρίως βετεράνους) μέσω Αραχωσίας προς Καρμανία. Ο Αλέξανδρος διασχίζει την έρημο Γεδρωσίας με μεγάλες απώλειες. Ο Νέαρχος πραγματοποιεί παράπλου από τον Ινδό έως τον Περσικό Κόλπο.
• 324 π.Χ.: Άφιξη στα Σούσα. Μαζικοί γάμοι Μακεδόνων με Περσίδες (ο Αλέξανδρος παντρεύεται τη Στάτειρα και την Παρύσατη). Στάση στο Ώπη· συμφιλίωση. Ο Κρατερός διατάσσεται να οδηγήσει 10.000 περίπου βετεράνους πίσω στη Μακεδονία και να αντικαταστήσει τον Αντίπατρο. Θάνατος του Ηφαιστίωνα στα Εκβάτανα· μεγάλο πένθος του Αλεξάνδρου, ο οποίος διατάζει εκτελέσεις γιατρών και μεγάλες θυσίες· ορισμένοι ιστορικοί αναφέρουν ότι θανάτωσε και ορισμένους που θεώρησε υπεύθυνους.
• 323 π.Χ. (άνοιξη): Επιστροφή στη Βαβυλώνα. Σχέδια για εκστρατεία στην Αραβία και δυτικά.
• 323 π.Χ. (10 ή 11 Ιουνίου): Θάνατος του Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα σε ηλικία 32 ετών (πιθανές από πυρετό, ελονοσία, τύφο ή δηλητηρίαση· η ακριβής αιτία παραμένει άγνωστη). Το σώμα δεν αποσυντίθεται για ημέρες σύμφωνα με αρχαίες πηγές.
• 323 π.Χ. (αμέσως μετά): Διαίρεση της Βαβυλώνας. Οι διάδοχοι  μοιράζουν τις σατραπείες: Περδίκκας ως επίτροπος/αντιβασιλέας (μέχρι την ενηλικίωση του  γιου Αλεξάνδρου Δ΄ και του Φιλίππου Γ΄ Αρριδαίου), Κρατερός ως προστάτης της βασιλικής οικογένειας, Αντίπατρος στη Μακεδονία και Ελλάδα, Πτολεμαίος στην Αίγυπτο, Λυσίμαχος στη Θράκη, Αντίγονος στη Μεγάλη Φρυγία κ.ά. Ο Φίλιππος Γ΄ Αρριδαίος (ετεροθαλής αδελφός) και ο Αλέξανδρος Δ΄ ανακηρύσσονται συμβασιλείς. Αρχίζουν οι πρώτες δολοφονίες και εκτελέσεις μεταξύ των Διαδόχων.
• 323–321 π.Χ.: Το σώμα του Αλεξάνδρου μεταφέρεται σε μεγαλοπρεπή άμαξα προς τη Μακεδονία για ταφή στις Αιγές. Ο Πτολεμαίος το υφαρπάζει και το μεταφέρει στην Αίγυπτο (τελικά στην Αλεξάνδρεια, όπου παραμένει για αιώνες). Ο Κρατερός φτάνει στη Μικρά Ασία/Κιλικία με τους βετεράνους· μαθαίνει τον θάνατο του Αλεξάνδρου και συνεχίζει προς Μακεδονία. Ο Αντίπατρος αντιμετωπίζει τον Λαμιακό Πόλεμο στην Ελλάδα. Οι λοιποί στρατοί και οι περισσότεροι Μακεδόνες στρατιώτες επιστρέφουν σταδιακά στη Μακεδονία και την υπόλοιπη Ελλάδα ή εγκαθίστανται στις νέες σατραπείες. Αρχίζουν οι Πόλεμοι των Διαδόχων (323–281 π.Χ.), που διαλύουν οριστικά την ενιαία αυτοκρατορία.
• 316 π.Χ.: Εκτέλεση της Ολυμπιάδας (μητέρας του Αλεξάνδρου) από τον Κάσσανδρο μετά από σκληρές συγκρούσεις.
• 310 π.Χ.: Δολοφονία της Ρωξάνης (συζύγου του Αλεξάνδρου) και του γιου τους Αλεξάνδρου Δ΄ από τον Κάσσανδρο. Ο Περδίκκας (επίτροπος) είχε διατάξει νωρίτερα την εκτέλεση της Κλεοπάτρας (αδελφής του Αλεξάνδρου) και άλλων μελών της βασιλικής οικογένειας σε μεταγενέστερα στάδια των πολέμων.