Ο ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΕΤΡΕΠΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΡΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ-ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΜΙΑΣ ΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΧΩΡΑΣ ΕΝΟΣ ΑΜΙΓΩΣ ΦΡΟΝΟΥΝΤΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΑΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑΝ ΑΥΤΗΝ ΕΛΕΓΟΝ ΚΥΠΡΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΙΝ ΤΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ ΕΝΩΣΙΝ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΓΚΙΣΤΡΩΣΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΙΩΝΟΜΑΣΩΝΙΚΟΝ ΑΣΦΥΚΤΙΚΟΝ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ!!!
| Επιστολή Αγίου Παϊσίου για την αντικανονική «καθαίρεση» του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ και τα γεγονότα του 1974 στην Κύπρο |
Ο προσφάτως διακυρυχθείς άγιος της Εκκλησίας μας μοναχός Παίσιος Αγιορείτης σε επιστολή του στον αδελφό Ε. στις 11 Αυγούστου 1974, η οποία περιέχεται στο βιβλίο: Γέροντος (Ὁσίου) Παϊσίου ἐπιστολή ἀρ. 65, από το βιβλίο Γ.Α. (επιμ.), Γέροντος Παϊσίου, Ἁγιορείτου, Διδαχὲς καὶ Ἀλληλογραφία, (ἐκδ.) Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Μήλεσι 2007, σσ. 209-210. Αναφέρεται στην αντικανονική «καθαίρεση» του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ την 7η Μαρτίου 1973 από τους τρεις Μητροπολίτες γράφοντας τα εξής: «Πολλούς χαιρετισμούς σ’ αυτούς που ασχοληθήκανε με τον Μακάριο και τον κτυπήσανε για αντικανονικό μαζί με τους Αγγλοαμερικάνους και τους Τούρκους, οι οποίοι χρησιμοποιήσανε το Πηδάλιο μαζί με τους πατέρας (τους αδιάκριτους της εποχής μας)», αλλά και στα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν. Ολόκληρη η Επιστολή του Αγίου Τίμιος Σταυρός, τη 11-8-74 Αγαπητέ μου αδελφέ Ε. Χαίρε. Πέρασα από την Αθήνα περαστικός αλλά δε μπόρεσα να σας δω, λείπατε. Φυσικά, για δύο ημέρες κατέβηκα στο Ι. Ησυχαστήριο Σουρωτής (για μια συνάντηση) και από εκεί εκτάκτως στον Όσιο Πατάπιο, Λουτράκι, (για μια άλλη συνάντηση). Πηγαίνοντας είχα 3 ώρες διαθέσιμες, δύο για την Ε.σ., που δεν μπορεί να έλθει στο Άγιον Όρος και μία για τον Ε. που μπορεί. Ίσως να μην ήτο ανάγκη. Χάρηκα πολύ που ταχτοποιηθήκατε και έχετε ειρήνη. Ο Καλός Θεός ας δώσει και γενικά σ’ όλον τον κόσμο την διπλή ειρήνη (την εσωτερική και εξωτερική). Αμήν. Χάρηκα επίσης που σας ανέλαβε ο πατήρ Πορφύριος. Μην τον αφήνετε ούτε να πεθάνει. Θα σας βοηθήσει κατά πάντα. Εγώ θα εύχομαι να σας χαρίζει υγείαν ο Θεός εις δόξαν Του. Δεν έχω τίποτε άλλο. Πολλούς χαιρετισμούς σ’ αυτούς που ασχοληθήκανε με τον Μακάριο και τον χτυπήσανε για αντικανονικό μαζί με τους Αγγλοαμερικανούς και τους Τούρκους, οι οποίοι χρησιμοποιήσανε το Πηδάλιο μαζί με τους πατέρας (τους αδιάκριτους της εποχής μας). Λες και όλα που γίνονται είναι όλα κανονικά, και η αντικανονικότητα του Μακαρίου είχε μείνει. Τώρα, μετά από πολλά θύματα και καταστροφές (και αυτά που δεν λέγονται) που υπέστησαν οι αδελφοί μας Κύπριοι και οι αδελφές μας από τους βαρβάρους και βρωμερούς Τούρκους, συγκατατεθήκανε να επανέλθουν στην προηγούμενη κατάσταση που βρίσκονταν η Κύπρος επί Μακαρίου. Ο Θεός να μας ελεήσει, αδελφέ μου Ε, και καλή σύνεση να δίδει στους πατέρας της Εκκλησίας μας. Αμήν. Σου έγραψα τον πόνο μου, γιατί δεν είναι εύκολο να τον πω οπουδήποτε, γιατί ό,τι έγινε έγινε. Με αγάπη Χριστού Πολλούς χαιρετισμούς στην αδελφή Ε.σ. και σ’ όλους τους γνωστούς. Ο αδελφός σας, Μ. Παΐσίος Β) ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ <<Ελληνικέ λαέ της Κύπρου, η χούντα αποφάσισε να καταστρέψει την Κύπρο, να τη διχοτομήσει, αλλά δεν θα το επιτύχει. Αντισταθείτε στη χούντα με κάθε τρόπο. Μη φοβάστε, δείξτε καθαρά τη θέση σας και την απόφασή σας να αντισταθείτε, να πολεμήσετε. Ο αγώνας είναι ιερός και η νίκη είναι δική μας. Ζήτω η ελευθερία, ζήτω ο ελληνοκυπριακός λαός, ζήτω το έθνος». Μακάριος: «Ας με δολοφονούσαν, θα γλιτώναμε την εισβολή». Και αναρωτήθηκε: «Είναι στα καλά τους αυτοί οι άνθρωποι; Θα έχουμε νέο 1922 με αυτούς», είπε. σ.σ. αυτο εξαγεται και απο την δραματικη του εκκληση στο συμβουλιο του ΟΗΕ οπου καλουσε την διεθνη κοινοτητα να αποτρεψει την επεκταση του πραξικοπηματος στην Κυπρο και να αποκαταστησει την νομιμοτητα ωστε να μην οδηγηθει το Νησι σε Εθνικη περιπετεια... ... ποσο περισσοτερο να συκοφαντηθει ενας ανθρωπος... απο το να του διαστρεφουν τις προθεσεις και το νοημα των ενεργειων του... και να τον κατηγορουν για εγκληματα που αλλοι διεπραξαν.. Ο ΜΕΓΑΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΕΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ... Η ΔΡΥΣ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΣΕΙ.. ΠΑΣΑ ΓΗ ΞΥΛΕΥΕΤΑΙ... Γ) ΟΙ ΑΝΥΣΤΑΚTΟΙ KAI ΑΓΡΥΠΝΟΙ ΑΥΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ!!! ΜΕ ΑΠΟΛΕΙΦΘΕΝ ΑΓΓΛΙΚΟ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!!! (ΟΙ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ''ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ'' ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΓΛΟ ΕΠΙΤΡΟΠΟ) ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η περίοδος της Αγγλοκρατίας στην Κύπρο διήρκεσε 82 χρόνια, από το 1878 έως το 1960, κατά τα οποία το νησί βρισκόταν υπό βρετανική αποικιακή κυριαρχία. Αρχικά, η διοίκηση ασκούνταν από Ύπατους Αρμοστές, οι οποίοι λειτουργούσαν ως οι ανώτατοι άρχοντες («Κυβερνήτες») εκπροσωπώντας το Βρετανικό Στέμμα, πριν η Κύπρος ανακηρυχθεί επίσημα αποικία του Στέμματος το 1925. Η βρετανική διοίκηση χαρακτηριζόταν από συγκεντρωτισμό, με όλες τις εξουσίες να συγκεντρώνονται στα χέρια του Άγγλου Κυβερνήτη, ενώ οι Κύπριοι στερούνταν του δικαιώματος να εκλέγουν την κυβέρνησή τους. Παρά τις αρχικές ελπίδες των Ελληνοκυπρίων για ένωση με την Ελλάδα, οι βρετανικές αρχές εφάρμοσαν πολιτική που εξυπηρετούσε τα στρατηγικά τους συμφέροντα, καταπνίγοντας κάθε ενωτικό κίνημα και εισάγοντας μαζικά το αγγλικό δίκαιο μετά το 1935. Σημαντικό ρόλο στην ιστορία αυτής της περιόδου διαδραμάτισε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ', ο οποίος εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Κύπρου το 1950. Κατά την ενθρόνισή του, ορκίστηκε ενώπιον πλήθους κόσμου ότι δεν θα κατέπαυε τον αγώνα του μέχρι να επιτύχει την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, μετατρέποντας το εκκλησιαστικό του αξίωμα σε εθνικό ηγετικό βήμα. Ως εθνάρχης πλέον, ο Μακάριος πρωτοστάτησε στην οργάνωση του ενωτικού αγώνα, υπογράφοντας το ψήφισμα της Ένωσης το 1951 και αναλαμβάνοντας την πολιτική ηγεσία του κινήματος. Όταν οι διπλωματικές προσπάθειες προσέκρουσαν σε αδιέξοδο, ο Μακάριος ενέκρινε την έναρξη του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955, υπό τη στρατιωτική ηγεσία του Γεωργίου Γρίβα-Διγενή. Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα (1955-1959), το βρετανικό καθεστώς κλιμάκωσε τη βία και τα κατασταλτικά μέτρα. Οι Βρετανοί εξόρισαν τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο στις Σεϋχέλλες τον Μάρτιο του 1956, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την εξέγερση, γεγονός που προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις και ενίσχυσε το ηθικό του αγώνα. Παράλληλα, εφαρμόζονταν θανατικές ποινές σε αγωνιστές, οι οποίοι θάβονταν εντός των φυλακών Λευκωσίας στα λεγόμενα «Φυλακισμένα Μνήματα», στερώντας τις οικογένειές τους το δικαίωμα της ταφής. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ και οι διεθνείς εξελίξεις οδήγησαν τελικά στην απελευθέρωση του Μακαρίου το 1957 και στις διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Η μεταβατική διαδικασία κορυφώθηκε τον Αύγουστο του 1960, όταν εκδόθηκαν οι τελευταίες νομοθετικές πράξεις από τη βρετανική διοίκηση για τη μεταβίβαση της εξουσίας. Στις 16 Αυγούστου 1960, η βρετανική σημαία υποστάλθηκε οριστικά, τερματίζοντας την αποικιοκρατία και ιδρύοντας την Κυπριακή Δημοκρατία. Πρώτος Πρόεδρος της νεοσύστατης δημοκρατίας εξελέγη ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ', ο οποίος είχε οδηγήσει το κυπριακό έθνος από την αποικιακή υποδούλωση στην ανεξαρτησία, με τελευταίο Βρετανό Κυβερνήτη τον Σερ Χιου Φουτ. ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ: Ως Πρόεδρος του Γραφείου Εθναρχίας, πήγε το 1949 στην Ελλάδα όπου είχε συνομιλίες με τον Βασιλιά, τον Πρωθυπουργό και άλλους επισήμους, για το Κυπριακό πρόβλημα. Μετά από εισήγησή του, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου οργάνωσε στις 15 Ιανουαρίου 1950 Παγκύπριο Δημοψήφισμα κατά το οποίο 97% του Ελληνικού Κυπριακού πληθυσμού ψήφισαν υπέρ της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Στις 20 Οκτωβρίου 1950 εκλέγηκε Αρχιεπίσκοπος και Εθνάρχης, σε διαδοχή του Μακαρίου Β΄. Αμέσως μετά την εκλογή του ως Αρχιεπισκόπου, ίδρυσε την Παγκύπρια Εθνική Οργάνωση Νεολαίας. Αργότερα επισκέφτηκε και πάλι την Αθήνα, όπου προσπάθησε να πείσει την Ελληνική Κυβέρνηση να προσφύγει στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό ζήτημα. Επιστρέφοντας στην Κύπρο υπέβαλε διαμαρτυρία στην Επιτροπή μη αυτοκυβερνωμένων εδαφών των Ηνωμένων Εθνών για την παράλειψη της Μ. Βρετανίας να υποβάλει έκθεση για την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο. Τον Οκτώβριο του 1952 πήγε στη Νέα Υόρκη, όπου συγκροτείτο η Ζ΄ Σύνοδος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, για να προωθήσει το Κυπριακό ζήτημα στο διεθνές πεδίο. Ερχόμενος πίσω στην Κύπρο απηύθυνε επιστολή στον Κυβερνήτη ζητώντας του την προώθηση της εφαρμογής του δικαιώματος αυτοδιάθεσης. Η απάντηση του Κυβερνήτη ήταν αρνητική και ο Αρχιεπίσκοπος επέκρινε την πολιτική της Μεγάλης Βρετανίας στην Κύπρο. Τον Αύγουστο του 1953 απηύθυνε αίτηση προς το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ για να περιληφθεί στην ημερήσια διάταξη της Η΄ Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού θέμα εφαρμογής του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του Κυπριακού λαού. Στις 9 Μαρτίου 1956 εξορίστηκε στις Σεϋχέλλες, αφού οι συνομιλίες που είχε με τον Κυβερνήτη για το μέλλον της Κύπρου δεν κατέληξαν σε συμφωνία. Αφού αφέθηκε ελεύθερος, μετά από ένα περίπου χρόνο, η Βρετανική Κυβέρνηση τον κάλεσε στο Λονδίνο, όπου και υπογράφηκε η Συμφωνία του Λονδίνου, που ήταν η συνέχεια της Συμφωνίας της Ζυρίχης. Με τις Συμφωνίες αυτές η Κύπρος θα ανακηρυσσόταν ανεξάρτητη Δημοκρατία. Στις 16 Αυγούστου του 1960 η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη Δημοκρατία και ο Μακάριος ανέλαβε καθήκοντα προέδρου, αφού κέρδισε τις εκλογές στις 13 Δεκεμβρίου 1959, με ποσοστό 66.29% Στις 25 Φεβρουάριου του 1968 ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επανεκλέγηκε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις 8 Μαρτίου 1970 έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον του Μακαρίου, ο οποίος επέβαινε ελικοπτέρου, που θα τον μετέφερε στην ιερά Μονή Μαχαιρά για το μνημόσυνο του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου. Ο Μακάριος δεν έπαθε τίποτε, αλλά τραυματίσθηκε ο χειριστής του ελικοπτέρου, ο οποίος κατόρθωσε να το προσγειώσει σε οικόπεδο κοντά στην Αρχιεπισκοπή. Μεγάλη σημασία έδιδε επίσης ο Μακάριος και στα θρησκευτικά του καθήκοντα ως προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου, αλλά και ως ηγετική φυσιογνωμία στο χώρο της Ορθοδοξίας. Έτσι, το Μάρτιο του 1971 μετέβη στην Κένυα, όπου κατέθεσε το θεμέλιο λίθο της Ιερατικής Σχολής, η οποία περατώθηκε το 1974 με δαπάνες της Αρχιεπισκοπής. Κατά την επίσκεψη του στην Κένυα προέβη σε ομαδικές βαπτίσεις πέντε χιλιάδων ιθαγενών περίπου. Το Φεβρουάριο του 1973 ο Μακάριος επανεξελέγη για τρίτη φορά Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την 7ην Μαρτίου του ιδίου έτους οι τρεις Μητροπολίτες της Κύπρου αποφάσισαν «την καθαίρεσιν του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ από του Επισκοπικού και κληρικού καθόλου αξιώματος και την επαναφοράν τούτου εις την τάξιν των λαϊκών», διότι δεν ανταποκρίθη εις την απαίτησίν των να παραιτηθεί του Προεδρικού αξιώματος. Η πράξη αυτή των τριών Μητροπολιτών καταδικάσθηκε από το λαό και δεν αναγνωρίσθηκε από τους Αρχηγούς των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Από της 5ης μέχρι της 14ης Ιουλίου 1973 συνήλθε στη Λευκωσία Μείζων και Υπερτελής Σύνοδος, η οποία, αφού εκήρυξε αντικανονικήν και, κατ’ ακολουθίαν, άκυρον, ανυπόστατον και ανενέργητον την απόφαση των τριών Μητροπολιτών, εκάλεσεν αυτούς εις επάνοδον εις την μετά του Αρχιεπισκόπου προτέραν κανονικήν σχέσιν και κοινωνίαν και εν συνεχεία καθήρεσεν αυτούς, επειδή παρήκουσαν στις υποδείξεις και προτροπάς αυτής. Την 15ην Ιουλίου του 1974 το στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών διενήργησε πραξικόπημα για την ανατροπή του Μακαρίου. Ο Μακαριώτατος, διασωθείς ως εκ θαύματος, αναχώρησε την επομένη, μέσω Μάλτας, στη Βρετανία και από εκεί στις Ηνωμένες Πολιτείας Αμερικής, όπου και μίλησε ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας. Την 20ην Ιουλίου του ιδίου έτους, η Τουρκία χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το πραξικόπημα, εισέβαλε στην Κύπρο και κατέλαβε το 36% περίπου του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκδίωξε το 28% περίπου των Ελληνοκυπρίων από τις πατρογονικές τους εστίες, σκότωσε αμάχους και προκάλεσε τεράστιες καταστροφές. Απεβίωσε στις 3 Αυγούστου του 1977. Δ) ΣΥΝΟΨΙΣ: Ο Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος Μακάριος Γ΄ δεν πρόδωσε ποτέ την Κύπρο. Αντίθετα, στάθηκε ως ο ένας εναντίον όλων, υπερασπιζόμενος μέχρι τέλους την ανεξαρτησία, την ενότητα και τη λαϊκή βούληση του κυπριακού λαού. Στάθηκε μόνος εναντίον όλων και υπερασπίστηκε μέχρι την τελευταία του πνοή την ανεξαρτησία, την ενότητα και την ελεύθερη βούληση του κυπριακού λαού. Η συνολική, μεγάλη προδοσία σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από τον Χένρι Κίσινγκερ ως αρχιτέκτονα, με όργανο τη χούντα του Δημητρίου Ιωαννίδη, αφού προηγουμένως απομακρύνθηκε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος μέσω του προσχεδιασμένου «Πολυτεχνείου» του 1973 ακριβώς για να ανοίξει ο δρόμος της κυπριακής καταστροφής. Οι αγνοί Έλληνες πολεμιστές – καταδρομείς, έφεδροι, αξιωματικοί και στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ και της Εθνικής Φρουράς – ήταν εντελώς άσχετοι με την προδοσία των μεγάλων. Έδωσαν τη ζωή τους προασπίζοντας τους αδελφούς τους Κυπρίους και άφησαν πίσω χήρες και ορφανά. Η προδοσία δεν ήταν δική τους· ήταν η προδοσία που τους έστειλε σε μάχες άνισες, με διαταγές εξόντωσης, με σιωπή ασυρμάτων και με «φίλια» πυρά. Ο Μακάριος, από τη δεκαετία του 1950, αγωνίστηκε με συνέπεια και αδιάλειπτη αποφασιστικότητα για την αυτοδιάθεση και την ένωση. Ως Πρόεδρος του Γραφείου Εθναρχίας πήγε το 1949 στην Ελλάδα για συνομιλίες με τον Βασιλιά και τον Πρωθυπουργό. Μετά από εισήγησή του, η Ιερά Σύνοδος οργάνωσε στις 15 Ιανουαρίου 1950 το Παγκύπριο Δημοψήφισμα, όπου το 97 % του ελληνικού κυπριακού πληθυσμού ψήφισε υπέρ της ένωσης. Στις 20 Οκτωβρίου 1950 εκλέχθηκε Αρχιεπίσκοπος και Εθνάρχης. Ίδρυσε αμέσως την Παγκύπρια Εθνική Οργάνωση Νεολαίας, πίεσε επανειλημμένα την ελληνική κυβέρνηση να προσφύγει στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, υπέβαλε επίσημες διαμαρτυρίες για την παράλειψη της Μεγάλης Βρετανίας να υποβάλει έκθεση σχετικά με την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο και το 1953 απηύθυνε αίτηση προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ για να περιληφθεί στην ημερήσια διάταξη της Γενικής Συνέλευσης το θέμα της εφαρμογής του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού. Εξορίστηκε στις Σεϋχέλλες στις 9 Μαρτίου 1956. Μετά την απελευθέρωσή του συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Στις 16 Αυγούστου 1960 η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη Δημοκρατία και ο Μακάριος ανέλαβε την προεδρία μετά τη νίκη του στις εκλογές του Δεκεμβρίου 1959 με ποσοστό 66,29 %. Επανεκλέχθηκε το 1968 και το 1973. Παράλληλα άσκησε με αφοσίωση τα θρησκευτικά του καθήκοντα ως προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου, ίδρυσε Ιερατική Σχολή στην Κένυα και προέβη σε μαζικές βαπτίσεις χιλιάδων ιθαγενών. Το 1973 αντιμετώπισε την αντικανονική «καθαίρεση» από τρεις μητροπολίτες, πράξη που ακυρώθηκε πλήρως από Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο, η οποία καθαίρεσε τους ίδιους τους μητροπολίτες. Δύο φορές έγινε στόχος οργανωμένων δολοφονικών αποπειρών. Την 8η Μαρτίου 1970, ενώ επιβιβαζόταν σε ελικόπτερο για να μεταβεί στο μνημόσυνο του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου στη Μονή Μαχαιρά, το ελικόπτερο δέχθηκε καταιγισμό πυρών. Ο Μακάριος σώθηκε ως εκ θαύματος· τραυματίστηκε βαριά ο χειριστής, ο οποίος ωστόσο κατόρθωσε να προσγειώσει το αεροσκάφος σε οικόπεδο κοντά στην Αρχιεπισκοπή. Η απόπειρα συνδέθηκε με κύκλους της ακροδεξιάς και με πρόσωπα που διατηρούσαν στενούς δεσμούς με την Αθήνα. Αργότερα, στο πλαίσιο της συνολικής συνωμοσίας που κορυφώθηκε το 1974, η ζωή του παρέμεινε μόνιμος και συνεχής στόχος. Ο ίδιος δήλωσε χαρακτηριστικά: «Ας με δολοφονούσαν, θα γλιτώναμε την εισβολή». Και αναρωτήθηκε με πικρία: «Είναι στα καλά τους αυτοί οι άνθρωποι; Θα έχουμε νέο 1922 με αυτούς». Το Κυπριακό ήταν ο πραγματικός και βαθύτερος λόγος για τον οποίο έπρεπε να απομακρυνθεί ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο Παπαδόπουλος, παρά την πίστη του στη δυτική συμμαχία, δεν αποδέχθηκε να προχωρήσει σε ενέργειες που θα έθεταν σε θανάσιμο κίνδυνο την Ελλάδα και την Κύπρο. Αρνήθηκε να παίξει τον ρόλο που του ζητήθηκε σε σχέδια που στρέφονταν κατά της συμμάχου Ελλάδος και του ελληνικού γένους. Γι’ αυτό ακριβώς χρησιμοποιήθηκε το Πολυτεχνείο του Νοεμβρίου 1973 ως πλαστή αφορμή και πρόσχημα. Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου αξιοποιήθηκαν συστηματικά για να παρουσιαστεί ο Παπαδόπουλος ως «αδύναμος» και «χαλαρός». Έτσι, στις 25 Νοεμβρίου 1973, ο Δημήτριος Ιωαννίδης ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο με αντιπραξικόπημα και ανέλαβε τον πραγματικό έλεγχο της χούντας. Ο σκοπός ήταν σαφής και αδυσώπητος: να εγκατασταθεί στην Αθήνα η ηγεσία που θα εκτελούσε χωρίς ενδοιασμούς το σχέδιο κατά του Μακαρίου και της Κύπρου. Ο Χένρι Κίσινγκερ υπήρξε ο αρχιτέκτονας της εισβολής. Τα αποχαρακτηρισμένα ντοκουμέντα του State Department, τα βρετανικά αρχεία, οι μαρτυρίες του Τζέιμς Κάλαχαν και όλες οι σοβαρές μεταγενέστερες ιστορικές μελέτες αποδεικνύουν χωρίς κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι ο Κίσινγκερ γνώριζε εκ των προτέρων τις προθέσεις της χούντας Ιωαννίδη, ότι δεν άσκησε ουσιαστική πίεση στην Άγκυρα να μην εισβάλει, ότι απέρριψε κατηγορηματικά τη βρετανική πρόταση για κοινή ναυτική επιχείρηση που θα εμπόδιζε την τουρκική απόβαση και ότι προτίμησε συνειδητά τη διχοτόμηση της Κύπρου για γεωπολιτικούς λόγους. Ο Κάλαχαν ομολόγησε αργότερα ότι ο Κίσινγκερ όχι μόνο αρνήθηκε τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά απείλησε ευθέως με βέτο. Ο Κίσινγκερ «αποκοίμιζε» τον Πρόεδρο Νίξον με δήθεν ανησυχίες περί κομμουνιστικής στροφής του Μακαρίου, ενώ στην πραγματικότητα προωθούσε την αποσταθεροποίηση του νησιού. Η στρατηγική θέση της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο καθιστούσε τη διχοτόμησή της εξαιρετικά επιθυμητή για τα αμερικανικά και νατοϊκά συμφέροντα της εποχής. Οι Σοβιετικοί τήρησαν πλήρη αδιαφορία και απόλυτη απουσία από τα τεκταινόμενα· δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αντίδραση που να εμποδίσει την εισβολή ή να στηρίξει την Κυπριακή Δημοκρατία. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 οργανώθηκε και εκτελέστηκε από τη χούντα Ιωαννίδη με την ανοχή και την ενθάρρυνση του Κίσινγκερ. Οι πραξικοπηματίες διέδωσαν αμέσως ότι ο Μακάριος ήταν νεκρός. Εκείνος, διασωθείς ως εκ θαύματος, απηύθυνε την ίδια ημέρα από ραδιοφωνικό σταθμό της Πάφου το ιστορικό του διάγγελμα: «Ελληνοκυπριακέ λαέ. Η φωνή που ακούτε σας είναι γνωστή. Γνωρίζετε ποιος σας ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι αυτός που εκλέξατε αρχηγό σας. Το πραξικόπημα της χούντας απέτυχε. Ήμουν ο στόχος. Και όσο είμαι ζωντανός, η χούντα στην Κύπρο δεν θα περάσει. Ο λαός της Κύπρου δεν ανέχεται πραξικοπήματα και δικτάτορες. Μην υπακούετε καμία οδηγία ή διαταγή που μεταδίδει η χούντα από το σταθμό αυτό. Ελληνικέ λαέ της Κύπρου, η χούντα αποφάσισε να καταστρέψει την Κύπρο, να τη διχοτομήσει, αλλά δεν θα το επιτύχει. Αντισταθείτε στη χούντα με κάθε τρόπο. Μη φοβάστε, δείξτε καθαρά τη θέση σας και την απόφασή σας να αντισταθείτε, να πολεμήσετε. Ο αγώνας είναι ιερός και η νίκη είναι δική μας. Ζήτω η ελευθερία, ζήτω ο ελληνοκυπριακός λαός, ζήτω το έθνος». Αυτό το διάγγελμα δεν περιέχει ούτε ίχνος πρόσκλησης προς την Τουρκία. Αντίθετα, καλεί με πάθος τον λαό σε αντίσταση κατά της χούντας και καταγγέλλει ρητά και κατηγορηματικά ότι η χούντα σχεδιάζει τη διχοτόμηση της Κύπρου. Ο Μακάριος δεν έδωσε ποτέ άλλοθι στους Τούρκους. Το άλλοθι το έδωσαν οι ίδιοι οι πραξικοπηματίες. Αναχωρώντας μέσω Μάλτας στη Βρετανία και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μακάριος εμφανίστηκε ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 19 Ιουλίου 1974. Εκεί κατήγγειλε με απόλυτη σαφήνεια και δραματική ένταση ότι η ελληνική στρατιωτική χούντα είχε παραβιάσει βάναυσα την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, επεκτείνοντας τη δικτατορία της στο νησί χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση και ερήμην της βούλησης του κυπριακού λαού. Ζήτησε άμεση παρέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την αποκατάσταση της νομιμότητας, την απόσυρση των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων που δεν βασίζονταν στις διεθνείς συμφωνίες και την αποτροπή κάθε περαιτέρω επέμβασης που θα οδηγούσε το νησί σε εθνική καταστροφή. Δεν κάλεσε ποτέ τους Τούρκους. Κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να σταματήσει τη συνωμοσία που ήδη εξελισσόταν. Η Τουρκία εισέβαλε στις 20 Ιουλίου 1974 με την Επιχείρηση Αττίλας 1, επικαλούμενη τη Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960. Η Συνθήκη προέβλεπε δυνατότητα μονομερούς δράσης μόνο για την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης που είχε δημιουργηθεί το 1960. Το πραξικόπημα Ιωαννίδη παρείχε ακριβώς το νομικό και πολιτικό πρόσχημα που χρειαζόταν η Άγκυρα. Οι τουρκικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν ανενόχλητες στις ακτές της Κερύνειας, γιατί η ηγεσία στην Αθήνα και στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς δεν έδωσε έγκαιρες και αποφασιστικές εντολές αντίστασης, γιατί οι επικοινωνίες σαμποταρίστηκαν συστηματικά και γιατί η διεθνής κοινότητα παρέμεινε αδρανής. Κατέλαβαν καίριες στρατηγικές θέσεις, αεροδρόμια και υψώματα. Ακολούθησε ο Αττίλας 2 στις 14 Αυγούστου 1974, μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στη Γενεύη, με τον οποίο η Τουρκία ολοκλήρωσε την κατοχή περίπου του 36 % του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκδίωξε περίπου το 28 % των Ελληνοκυπρίων από τις πατρογονικές τους εστίες, σκότωσε αμάχους, προέβη σε μαζικούς βιασμούς γυναικών κάθε ηλικίας, απαγωγές, βομβαρδισμούς ακόμη και με ναπάλμ, και άφησε πίσω εκατοντάδες αγνοούμενους που ακόμη αναζητούνται. Μέσα σε αυτή την κόλαση, οι αγνοί Έλληνες πολεμιστές πολέμησαν με ανυπέρβλητο ηρωισμό, εντελώς άσχετοι με την προδοσία των επιτελείων. Στην Επιχείρηση Νίκη, τη νύχτα της 21ης προς 22η Ιουλίου 1974, αεροσκάφη Noratlas μετέφεραν καταδρομείς από την Κρήτη σε μια αποστολή ενίσχυσης που μετατράπηκε σε τραγωδία. Λόγω καθυστερημένης, ελλιπούς και προδοτικής ενημέρωσης του ΓΕΕΦ, τα αντιαεροπορικά στοιχεία εκτός του αεροδρομίου Λευκωσίας θεώρησαν τα αεροσκάφη εχθρικά. Το Νίκη-4 καταρρίφθηκε από «φίλια» πυρά και συνετρίβη· σκοτώθηκαν οι αεροπόροι και είκοσι έξι καταδρομείς. Άλλα αεροσκάφη επλήγησαν σοβαρά. Ήταν η προδοσία του ασυρμάτου και της συντονισμένης ενημέρωσης. Στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, οι Ταγματάρχες Γεώργιος Παπαμελετίου και Βασίλειος Μανουράς, με τους άνδρες τους, κράτησαν τις θέσεις απέναντι στους Τούρκους που καραδοκούσαν να τις καταλάβουν με την ανοχή ή ακόμη και τη συνεργασία ξένων στοιχείων. Αρνήθηκαν επανειλημμένα και κατηγορηματικά τις εντολές αποχώρησης που έρχονταν από το ΓΕΕΦ, κέρδισαν πολύτιμο χρόνο και παρέδωσαν το αεροδρόμιο μόνο στους κυανόκρανους του ΟΗΕ, εμποδίζοντας τους Τούρκους να υψώσουν τη σημαία τους. Η στάση τους υπήρξε υπόδειγμα στρατιωτικής τιμής, θάρρους και πολιτικής διορατικότητας. Αλλού, οι ήρωες Κατούντας, Μπικάκης, Μπορμπόκης, Κατσάνης και εκατοντάδες άλλοι αγωνίστηκαν με αυτοθυσία σε άνισες μάχες. Μικρά αποσπάσματα ΛΟΚ στάλθηκαν με προδοτικές διαταγές σε επιθέσεις εναντίον κατοχυρωμένων τουρκικών θέσεων, με αποκλειστικό γνωμόνα και σκοπό τη σταδιακή και ολοκληρωτική εξόντωση των Ελλήνων κομάντος. Πολέμησαν μέχρις εσχάτων, χωρίς επαρκή υποστήριξη, χωρίς συντονισμό, χωρίς την κάλυψη που όφειλαν να έχουν. Πολλοί έπεσαν. Άφησαν πίσω χήρες γυναίκες και παιδιά. Έπεσαν με τιμή. Δεν πρόδωσαν. Προδόθηκαν. Η θυσία τους είναι ιερή· η προδοσία που τους οδήγησε εκεί ανήκει αποκλειστικά στους αρχιτέκτονες και στους εκτελεστές της μεγάλης συνωμοσίας. Ο Μακάριος δεν υπήρξε ποτέ συνεργός σε αυτό το σχέδιο. Αντιθέτως, ήταν το κύριο και ανυπέρβλητο εμπόδιο στη συνωμοσία. Στάθηκε απέναντι στη χούντα, απέναντι στους ακροδεξιούς τρομοκράτες της ΕΟΚΑ Β΄, απέναντι σε όσους επιδίωκαν τη διχοτόμηση. Ο αγώνας του ήταν αγώνας για την κυπριακή ανεξαρτησία και την ενότητα του κράτους. Όσοι τον κατηγορούν σήμερα για προδοσία ή ολιγωρία αντιστρέφουν την ιστορική πραγματικότητα και κατεσπιλώνουν την ιερή μνήμη του σεπτού ιεράρχου. Οι ίδιοι επιτήδειοι που επί δεκαετίες συκοφαντούν τον Μακάριο, αποκρύπτουν την ευθύνη του Κίσινγκερ, του Ιωαννίδη και της διεθνούς αδιαφορίας, και επιχειρούν να φορτώσουν στους ώμους του Εθνάρχη τα εγκλήματα που διέπραξαν άλλοι. Γι’ αυτό τον συκοφάντησαν τότε και εξακολουθούν να τον συκοφαντούν σήμερα. Ο Μακάριος απεβίωσε στις 3 Αυγούστου 1977. Πολλοί μύθοι και υποψίες που ποτέ δεν επιβεβαιώθηκαν συνόδευσαν τον θάνατό του. Ο ξαφνικός χαρακτήρας του θανάτου, σε συνδυασμό με την ηγετική του φυσιογνωμία, έκανε κάθε σχετική συζήτηση πρώτο θέμα σε ολόκληρο το νησί. Λίγο μετά τον θάνατο πολλοί μίλησαν για το ενδεχόμενο δολοφονίας: ότι η καρδιακή προσβολή ήταν αποτέλεσμα δολοφονικής ενέργειας, ότι η καρδιά του ράγισε από φάρμακα που του είχαν χορηγηθεί είτε εντός είτε εκτός Κύπρου. Τρεις περίπου μήνες αργότερα οι φήμες πήραν μορφή δημοσιευμάτων στον Τύπο που επέμεναν ότι τα αίτια δεν ήταν φυσιολογικά. Ο Γενικός Εισαγγελέας διέταξε ανακρίσεις· τα δημοσιεύματα σταμάτησαν, όμως οι ανακρίσεις δεν έγιναν ποτέ. Η εφημερίδα «Απογευματινή» στις 19 Νοεμβρίου 1977 έγραφε σε ολοσέλιδο τίτλο: «Συγκλονιστικό. Ανάλυση και έκθεση Άγγλου ιατρού υπονοεί ότι δολοφονήθηκε ο Εθνάρχης. Μεγάλα ποσοστά μολύβδου βρέθηκαν στην καρδιά του». Σύμφωνα με την έκθεση Βρετανού επιστήμονα που ταρίχευσε την καρδιά, διαπιστώθηκαν αυξημένα ποσοστά μολύβδου πολύ πέρα από τις κανονικές ποσότητες, στοιχεία που σχετίζονται με το αρσενικό. Ο Άγγλος ειδικός δεν μπορούσε επίσημα να υποστηρίξει δηλητηρίαση, αλλά διατηρούσε σοβαρές επιφυλάξεις για τα ακριβή αίτια του θανάτου. Ο Μακάριος ήταν συνεχώς στόχος αδίστακτων συνωμοσιών και πριν από την πρώτη καρδιακή προσβολή εξέφραζε φόβους ότι αυτές θα κορυφώνονταν. Είχε προηγηθεί η αποδοχή της αρχής της δικοινοτικής ομοσπονδίας· δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να πέσει θύμα δολοφονίας ώστε να μην υπάρχει πλέον περίπτωση ελιγμών ή αλλοίωσης των θέσεων που ο ίδιος είχε χαράξει για να διατηρήσει τον ενιαίο χαρακτήρα της Κύπρου. Στις 4 Μαρτίου 1978 η ίδια εφημερίδα αποκάλυψε επιστολή από το προσωπικό αρχείο του Μακαρίου: ενυπόγραφη καταγγελία με την οποία προειδοποιείτο ότι είχε αποφασιστεί η εξόντωσή του με δηλητηρίαση και κατονομάζονταν συγκεκριμένα πρόσωπα. Το έγγραφο άνοιξε στην παρουσία του Προέδρου Σπύρου Κυπριανού και του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου. Και σε αυτή την περίπτωση ο Γενικός Εισαγγελέας διέταξε έρευνα που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο γιατρός Πάνος Σταυρινός, που διενήργησε τη νεκροψία στο κρεβάτι όπου πέθανε ο Μακάριος παρουσία των ιατρών Λυσσαρίδη και Καλπιάν, ανέφερε ότι δεν καταγράφηκε επίσημη νεκροτομική έκθεση λόγω παρεμβάσεων του στενού περιβάλλοντος. Αφαίρεσε την καρδιά (που παρουσίαζε υπερτροφία και ζύγιζε 450-480 γραμμάρια), τη μετέφερε προσωπικά στο Λονδίνο για εξετάσεις κατόπιν οδηγιών του Κυβερνητικού Εκπροσώπου Μιλτιάδη Χριστοδούλου, και μετά την ταρίχευση την παρέδωσε στην Αρχιεπισκοπή, όπου παρέμεινε μέχρι το 2010. Τότε, με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄, τοποθετήθηκε στον τάφο του στο Θρονί της Παναγίας του Κύκκου. Η άφθορη καρδιά του συμβολίζει πλέον την άσβεστη αγάπη του για τον Ορθόδοξο Ελληνισμό, για την Ελλάδα και για την Κύπρο, καθώς και τους πνευματικούς και φυσικούς αγώνες που έδωσε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του για το ζήτημα αυτό. Είναι η καρδιά που πάλεψε μέχρι την τελευταία της κτύπο για την ενότητα, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού της Μεγαλονήσου. Το σοβαρό ενδεχόμενο να δολοφονήθηκε ώστε να μην συνεχίσει τους αγώνες του υπέρ της Κύπρου, να μην αποκαλύψει τα μυστικά της αισχρής προδοσίας και να μην υπάρξει περίπτωση να αναλάβει εκ νέου την ηγεμονία στο νησί παραμένει ανοιχτό όσο οι σχετικές έρευνες δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Η ιστορία, βασισμένη πλέον σε αποχαρακτηρισμένα ντοκουμέντα, σε μαρτυρίες μαχητών και σε αδιάσειστα γεγονότα, είναι σαφής και αδιαμφισβήτητη. Το Κυπριακό υπήρξε ο λόγος της ανατροπής του Παπαδόπουλου. Το Πολυτεχνείο υπήρξε το εργαλείο. Ο Ιωαννίδης υπήρξε το όργανο. Ο Κίσινγκερ υπήρξε ο αρχιτέκτονας. Οι Σοβιετικοί τήρησαν απόλυτη απουσία. Το πραξικόπημα δημιούργησε το νομικό και πολιτικό άλλοθι. Η τουρκική εισβολή ακολούθησε με τον Αττίλα 1 και τον Αττίλα 2, με θηριωσίες, βιασμούς, απαγωγές, ναπάλμ και αγνοούμενους. Οι αγνοί Έλληνες πολεμιστές πολέμησαν και έπεσαν με τιμή. Ο Μακάριος αντιστάθηκε μέχρι τέλους, κάλεσε τον λαό σε αντίσταση, κατήγγειλε τη χούντα ενώπιον του ΟΗΕ και ζήτησε την παρέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για να σωθεί η Κύπρος από τη διχοτόμηση. Δεν κάλεσε ποτέ τους Τούρκους. Κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να εμποδίσει όσα είχαν ήδη σχεδιαστεί ερήμην της βούλησης του κυπριακού λαού. Και όμως, η φωνή του δεν έσβησε. Σε όραμα της νύχτας 3ης προς 4η Ιουλίου 2023 εμφανίστηκε ζωντανός: μέσα σε μισάνοιχτη λάρνακα γεμάτη νερό ή φορμόλη, με τα άμφια να λαμποκοπούν και την αρχιερατική μήτρα, άνοιγε τα μάτια, πάλλετο, έδινε σημάδια ζωής. Βγήκε από το νερένιο φέρετρο, κοίταξε βαθιά με μεγάλα μαύρα αμυγδαλωτά μάτια σαν του Παντοκράτορα, και η μορφή του αλλοιώθηκε σε σιλουέτα μαυροντυμένης μάνας με μαύρο τσεμπέρι – η ψυχή του, η ψυχή της Κύπρου. Ψέλλισε: «Την ευχή μου». Και τα απαράμιλλα λόγια του αντηχούν ακόμη: «Είμαι ο Μακάριος… Δεν είμαι νεκρός. Είμαι ζωντανός. Και είμαι μαζί σου, συναγωνιστής και σημαιοφόρος εις τον κοινόν αγώνα». Οι Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι. Η Κύπρος θα αναστηθεί. Η νήσος του Λαζάρου θα αναστηθεί. Ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ ηγείται ήδη και θα συμπορευθεί με τον αγαπημένο του λαό. Σε κάθε εκκλησία της Κύπρου έπρεπε να υπάρχει η μορφή του, η τοιχογραφία εκείνου που στάθηκε Τοίχος, Κάστρο, Πνευματικός Φύλακας Άγγελος ενός ολόκληρου λαού. Αυτή είναι η αλήθεια, καθαρή, πλήρης και αναντίρρητη. Καθαρίζει οριστικά και αμετάκλητα το πρόσωπο του Μακαρίου από κάθε υπαινιγμό προδοσίας ή ολιγωρίας. Τιμά τους ήρωες που έπεσαν. Καταγγέλλει την προδοσία των επιτελείων και των μεγάλων. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε καμία παραχάραξη και σε καμία προπαγάνδα. Είναι η ιστορική δικαίωση του Εθνάρχη, η αιώνια μνήμη των αγνών Ελλήνων μαχητών που πρόταξαν το στήθος τους για την Κύπρο, και η ζωντανή υπόσχεση ότι η Κύπρος θα αναστηθεί. Ε΄) Ο ''ΘΑΝΑΤΟΣ'' ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΚΑΙ Η ΑΤΑΦΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ!!! O θάνατος του Μακαρίου, τα περί δηλητηρίασεως και η άταφη καρδιά του Ξαφνικος θάνατος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις τρεις Αυγούστου 1977. Λίγο μετά τον θάνατο του Μακαρίου πολλοί ήταν εκείνοι που μίλησαν για το ενδεχόμενο δολοφονίας του. Ότι δηλαδή η καρδιακή προσβολή που τον σκότωσε ήταν αποτέλεσμα δολοφονικής ενέργειας. Ότι η καρδία του ράγισε από κάποια φάρμακα που του είχαν δώσει είτε μέσα είτε έξω από την Κύπρο. Τρείς περίπου μήνες μετά το θάνατο του Μακαρίου, οι φήμες και οι διαδόσεις πήραν τη μορφή δημοσιευμάτων στον Τύπο, που επέμεναν ότι δεν ήταν φυσιολογικά τα αίτια που προκάλεσαν την μοιραία καρδιακή προσβολή στον Μακάριο. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας επενέβη και διέταξε ανακρίσεις. Τα δημοσιεύματα σταμάτησαν, όμως οι ανακρίσεις δεν έγιναν ποτέ. Η εφημερίδα Απογευματινή στις 19 Νοεμβρίου του 1977 σε ολοσέλιδο τίτλο έγραφε χαρακτηριστικά: «Συγκλονιστικό. Ανάλυση και έκθεση Άγγλου ιατρού υπονοεί ότι δολοφονήθηκε ο Εθνάρχης. Μεγάλα ποσοστά μολύβδου βρέθηκαν στην καρδιά του. Τι κατέδειξαν οι αναλύσεις του αίματός που έκανε Άγγλος ειδικός. Υπάρχει επίσημο πόρισμα να δημοσιευτεί!». «Αυξημένα ποσοστά μολύβδου πολύ πέρα από τις κανονικές ποσότητες που συνήθως υπάρχουν στο αίμα διαπιστώθηκαν στην καρδιά του Εθνάρχου Μακαρίου από τον Βρετανό επιστήμονα και τους συνεργάτες του που την ταρίχευσαν. Και σύμφωνα με την έκθεση που υπέβαλαν δεν υπάρχει επαρκής λόγος για εξήγηση του γεγονότος που οδηγεί ήδη στενούς συνεργάτες του Εθνάρχου στους οποίους έχει κοινοποιηθεί η έκθεση σε μερικές συγκλονιστικές υπόνοιες, ότι δηλαδή ο θάνατος του Εθνάρχου Μακαρίου δεν ήταν ίσως φυσιολογικός». Η Απογευματινή ,συνέχιζε το δημοσίευμα, «που έχει υπόψη της το περιεχόμενο του πορίσματος του Βρετανού ιατρού κι αφού επικοινώνησε με στενότατο συνεργάτη του Εθνάρχου Μακαρίου που επίσης έχει υπόψη του την υπόθεση θεώρησε καθήκον της να ενημερώσει τον Λαό. Κι αυτό με την απλή παράθεση των γεγονότων χωρίς να προβαίνει σε εικασίες και χωρίς να υιοθετεί οποιαδήποτε υπόνοια. Ζητά μάλιστα η σχετική έκθεση και όσα σχετίζονται με αυτή να ανακοινωθούν επίσημα για να είναι ενήμερος ο λαός. Μετά τον θάνατο του Μακαρίου η καρδιά του αποφασίστηκε να διατηρηθεί. Κι ενώ το σεπτό σκήνωμά του ετάφη, η καρδιά του μεταφέρθηκε στο Λονδίνο για ταρίχευση. Πριν γίνει τούτο οι βρετανοί ειδικοί υπέβαλαν σε ανάλυση τα υπολείμματα αίματος που υπήρχαν στους καρδιακούς κόλπους και με έκπληξη ανακάλυψαν ότι στο αίμα του υπήρχαν δυσανάλογως αυξημένες ποσότητες ενώσεων μολύβδου που σχετίζονται με το αρσενικό. Μετά από αυτό ο Άγγλος ειδικός αναφέρει ότι δεν μπορεί επίσημα να υποστηρίξει ότι πρόκειται για δηλητηρίαση που κατά πάσαν πιθανότητα γινόταν σταδιακά και με ποικίλους τρόπους αλλά διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις για τα ακριβή αίτια του θανάτου του εκφράζοντας έτσι κάποιες φοβερές υποψίες. Τα στοιχεία αυτά των αιματολογικών αναλύσεων της βασανισμένης καρδίας του, όπως αναφέρει η εφημερίδα υπάρχουν και υπάρχει κάποια έκθεση για αυτές που τεκμηριώνουν κάποιες υποθέσεις. Ο Μακάριος όπως ήταν γνωστό ήταν συνεχώς στόχος αδίστακτως συνωμοσιών. Και ο ίδιος πριν ακόμη από την πρώτη του καρδιακή προσβολή εξέφραζε φόβους ότι αυτές οι συνωμοσίες θα κορυφώνονταν. Είχε προηγηθεί η υποβολή του γνωστού χάρτη και η αποδοχή της αρχής της δικοινοτικής ομοσπονδίας. Δεν απέκλεισε μιλώντας στους στενούς του συνεργάτες το ενδεχόμενο μετά το γεγονός αυτό να έπεφτε θύμα δολοφονίας ώστε να μην υπάρχει περίπτωση ελιγμών ή αλλοιώσεως αυτών των θέσεων. Ίσως γιατί ήθελαν αυτή τη γραμμή, αλλά όχι πια εκείνο που την χάραξε και που συναρτούσε προς άλλα πολλά για να διατηρήσει τον ενιαίο χαρακτήρα της Κύπρου και την εδαφική και πολιτική ενότητα του κράτους». Ο μεγαλομάρτυρας Μακάριος, γράφει η εφημερίδα αναπαύεται στο θρονί του. Και ίσως αυτά όλα να μην είναι της ώρας. Αλλά τα γεγονότα πρέπει να λέγονται και ο λαός να γνωρίζει. Το τι συνέβη εφόσον οι ειδικοί εξέφρασαν τέτοιες υπόνοιες τα στοιχειά τους πρέπει να κατατεθούν. Επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε την ίδια ημέρα αφού ανέφερε ότι το δημοσίευμα στερείτο βάσεως πρόσθεσε ότι η υπόθεση παραπέμφθηκε εις τον Γενικό Εισαγγελέα δια την μελέτη λήψεως των αναγκαίων νομικών μέτρων κατά της εφημερίδας. Δύο μέρες μετά η Απογευματινή δημοσίευσε κάτω από τον τίτλο «οι υπόνοιες» το ακόλουθο σχόλιο. «Η «Α» δημοσίευσε μια πληροφορία εντυπωσιακή αλλά όχι με πρόθεση να εντυπωσιάσει. Μετά φόβου μάλιστα και δέους το έπραξε. Γιατί αφορούσε το όνομα εκείνο για το οποίο η εφημερίδα έδωσε το παν και που στη μνήμη του θα γονατίζει πάντα. Στην παράθεση των πληροφοριών τονίζαμε ότι δεν υιοθετούμε καμία υπόνοια γιατί υπάρχουν υπόνοιες και αυτές δεν εξέφρασαν τυχαίοι αλλά ψηλά ιστάμενες προσωπικότητες και συγγενείς του Μακαρίου. Δεν θέλαμε γιατί δεν ήταν σκοπός μας να θίξουμε κανένα από τους γιατρούς μας που έπραξαν ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για τη σωτηρία του Εθνάρχου. Αντίθετα μάλιστα. Υπάρχουν πραγματικά μερικά στοιχεία που βάλλον σε κάποιες σκέψεις. Όχι αν είναι από έμφραγμα που πέθανε ο Εθνάρχης αλλά από τι ωθήθηκε σε αυτό. Μετά από παράκληση όσων νομίζουν ότι περίπου υπάρχει γύρω από το θέμα και για λόγους που δεν είναι του παρόντος η «Α» δεν δίδει συνέχεια προς το παρόν». Τι μεσολάβησε ακριβώς είναι άγνωστο αλλά επήλθε σιωπή. Λίγο μετά όμως τα πράγματα άλλαξαν. Η ίδια εφημερίδα έδωσε νέες πληροφορίες αλλά πάνω σε άλλη βάση. Στις 4 Μαρτίου 1978 η Απογευματινή με εφτάστηλο τίτλο και δίστηλη φωτογραφία του Μακαρίου έγραψε «Αποκάλυψη από το προσωπικό αρχείο Μακαρίου. Επιστολή βόμβα. Μακαριότατε απεφασίσθη εξόντωση σας με δηλητηρίαση. Ενυπόγραφη καταγγελία πριν τον θάνατο ερευνάται τώρα». Και πρόσθετε: «Ο Εθνάρχης Μακάριος είχε προειδοποιηθεί πριν από τον θάνατο του κατά τρόπο σαφή ότι βρισκόταν σε εξέλιξη συνωμοσία με στόχο τη ζωή του και ότι κάποιοι που κατονομάζονται σε έγγραφο κατέληξαν σε συγκεκριμένο σχέδιο εξοντώσεως του. Αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα έρχονται στο φως για πρώτη φορά και ήδη απασχολούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Σπύρο Κυπριανού και τις αρμόδιες αρχές που διέταξαν την διερεύνηση των τεκμηρίων που υπάρχουν προκειμένου να διαλευκανθούν τα γεγονότα. Το όλο θέμα προέκυψε όταν ανοίχτηκαν προ ολίγες ημέρες τα συρτάρια του ιδιαίτερου γραφείου του Εθνάρχη μέσα στα οποία βρέθηκαν βαρυσήμαντα και άκρως απόρρητα έγγραφα και μαγνητοταινίες του προσωπικού του αρχείου, που ο Μακάριος φύλαγε με κάθε τρόπο. Ο φάκελος με τα έγγραφα για την ύπαρξη των οποίων δημοσιεύτηκε η είδηση την περασμένη εβδομάδα ανοίχτηκε στην παρουσία του Σπύρου Κυπριανού και του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου. Μεταξύ των εγγράφω που αποκαλύπτουν άγνωστες πτυχές διαφόρων παρασκηνίων του Κυπριακού και που θα φέρουν πολλά στο φως όταν δημοσιευθούν περιλαμβάνεται και μια επιστολή βόμβα. Πρόκειται για ενυπόγραφη επιστολή με την οποία ο Εθνάρχης προειδοποιείτο ότι υπήρχε σε εξέλιξη συνωμοτικό σχέδιο κατά της ζωής του και ότι συγκεκριμένα πρόσωπα αποφάσισαν ορισμένο τρόπο εξοντώσεως του με δηλητηρίαση. Τα πρόσωπα αυτά κατονομάζονται στο έγγραφο βόμβα πράγμα που προσδίδει διαστάσεις στην υπόθεση. Στην ίδια επιστολή αποκαλύπτονται διάφορα στοιχεία τα οποία ο αείμνηστος ηγέτης δεν πρόφτασε να διερευνήσει και που δύνατο να σχετίζονται με τον θάνατό του». ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ!!!: Και σε αυτό το θέμα δεν δόθηκε συνέχεια με τον Γενικό Εισαγγελέα να διατάζει σχετική έρευνα και ανακρίσεις, οι οποίες πάντως, επίσης, δεν έγιναν ποτέ. Η εκδοχή του γιατρού Πάντως ο γιατρός Πάνος Σταυρινός ο οποίος διενήργησε την νεκροτομή στη σορό του Μακαρίου έδωσε μια άλλη εκδοχή. Όπως ο ίδιος είπε κάποια χρόνια αργότερα τη νεκροψία στη σορό του Μακαρίου τη διενήργησε ο ίδιος στην παρουσία του γιατρού Λυσσαρίδη και του γιατρού Καλπιάν. Αυτή έγινε την ίδια ημέρα στο κρεβάτι που πέθανε ο Μακάριος. Ο γιατρός Σταυρινός δικαιολόγησε την απόφαση της διενέργειας την νεκροψίας εκτός τυπικης διαδικασιας με αντιδεοντολογικο τροπο λογω της πιεσης απο την παρεμβαση διαφόρων ιθυνόντων του στενού περιβάλλοντος του Μακαρίου. Αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής ήταν να μη καταγραφεί επίσημη νεκροτομική έκθεση!!! Η καρδιά του Μακαρίου αφού αφαιρέθηκε μεταφέρθηκε από τον ίδιο τον Πάνο Σταυρινό στο Λονδίνο για περαιτέρω εξετάσεις. Ο Σταυρινός περιγράφει τη διαδικασία: «Η καρδιά του Μακαρίου παρουσίαζε υπερτροφία και το βάρος της υπολογίσθηκε σε περίπου 450 με 480 γραμμάρια. Την καρδιά την αφαίρεσα από τη σορό και τη μετέφερα προσωπικά στο Λονδίνο για περαιτέρω εξετάσεις κατόπιν οδηγιών του τότε Κυβερνητικού Εκπροσώπου Μιλτιάδη Χριστοδούλου. Τίποτε διαφορετικό δεν διαπιστώθηκε από τους Άγγλους και επιστρέφοντας προχώρησα σε ταρίχευση της και την παρέδωσα προς φύλαξη στην Αρχιεπισκοπή όπου παρέμεινε μέχρι το 2010». Μετά από συνεχή φυσική της φθορά και με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄ η καρδιά του Μακαρίου τοποθετήθηκε το 2010 στον τάφο του στο Θρονί της Παναγίας του Κύκκου. ΣΤ΄) Επανεμφάνιση. Εμφάνιση Αγίου Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ’ : Έρχεται η Ανάσταση της Κύπρου…έρχεται Πάσχα για την Κύπρο…!  ”Νύχτα 3ης προς 4η Ιουλίου 2023.. Πετάχθηκε από τον ύπνο μέσα στη νύχτα σαν τρελός τι ήταν αυτό οι πεθαμένοι να ζωντανεύουνε τι μορφές τι διαδικασία… ήταν από το Θεό ήταν από τον αντίπαλο; προβληματίστηκε.. ήμουν σε πλοίο μεγάλο πλοίο επιβατικό ήθελα και δεν ήθελα να κάνω αυτό το ταξίδι κατέβηκα σε ένα λιμάνι. Μπήκα στην ενδοχώρα δεν είχα απόλυτη αίσθηση που βρισκόμουν. Οδηγούσα σ΄έναν δρόμο παράλληλο σ΄ακτογραμμή αναρωτιόμουν το Μπάρι είναι το Πρίντεζι τι είναι εδώ. Έφτασα σε ένα μέρος ήταν κόσμος πολύς εκεί. Μια γυναίκα μέσης ηλικίας κατηφόρισε σβέλτα και την ακολούθησε γρήγορα το λεφούσι ”άναψε το κερί” έδωσε κάτι σαν σύνθημα και όλοι μπήκαν σε μια εκκλησία. Ήταν σαν το σημάδι ότι θα γινόταν μια τελετουργία. Καθώς ήμουν στο κατώφλι βλέπω μια μορφή που μου φάνηκε γνωστή γενειοφόρο αλλά όχι με ράσο αλλά με ρούχα δουλειάς πλησίασε είχε ένα καρότσι χτισταδων με υλικά οικοδομής ως επάνω ήταν κάθιδρως.. Κάνω να μπω στην εκκλησία όπου ήταν και οι άλλοι και δίπλα στην πόρτα ήταν κατάχαμα ένα ξύλινο φέρετρο μισάνοιχτο γεμάτο νερό ή ”φορμόλη” μέσα διέκρινα καθαρά με τα άμφια να λαμποκοπούν και την αρχιερατική μήτρα ένα δεσπότη ως και την ποιμαντορική ράβδο είχε. Είχα την αίσθηση ότι ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος. Μισάνοιχτη λάρνακα..Ανοιγόκλεινε τα μάτια έδινε σημάδια ζωής το λείψανο κουνιόταν. Έδινε ωστόσο την αίσθηση ότι ήταν παραμελημένο κανείς δεν ασχολούταν. Πίστευα και δεν πίστευα αυτό που έβλεπα μέσα σε νερό το λείψανο να αναπνέει να πάλλεται με το κεφάλι έξω από το νερό. Προχωράω μπαίνω στο ναό πάω σε κάτι σαν σε κρύπτη εδώ 3 ξύλινες λάρνακες αντίστοιχες μισάνοιχτες όπως και οι προηγούμενες. 3 λείψανα έχω την αίσθηση ότι ήταν γυναικών ή κάποιες ήταν και γυναικών ρασοφόροι-ες. Κινούνται στο νερό πάλλονται κάνουν να σηκωθούν ανοίγουν στόμα μάτια…Μισάνοιχτα φέρετρα παραμελημένα ενώ είναι κόσμος είναι σαν να μην βλέπουν την εναγώνια προσπάθεια των λειψάνων τη ζωντάνια τον αγώνα, το αλλόκοτο φαινόμενο.. Βγαίνω πάω στην πρώτη λάρνακα.. Το λείψανο του αρχιεπισκόπου συνεχίζει να είναι στην ίδια κατάσταση ελαφρές κινήσεις που γίνονται όλο και πιο έντονες. Αρχίζω και του μιλάω δείχνω να πιστεύω ότι είναι δυνατόν να γίνει το θαύμα του λέω κουβέντες το εμψυχώνω ..Και αρχίζει να βγαίνει από το νερένιο φέρετρο επιτέλους βγήκε συνέχισα να τον ενθαρρύνω δυσκολευόταν στις κινήσεις είχε κινητικό κάτι σαν σκλήρυνση κατά πλάκας με πλησίασε του ζήτησα επίμονα να μου δώσει την ευχή του από την υπερπροσπάθεια να σταθεί δεν έβγαινε η φωνή του. κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια είχε μεγάλα μάτια μαύρα αμυγδαλωτά σαν του Παντοκράτορα ή της Πλατυτέρας και σιγά σιγά η μορφή του αλλοιώθηκε και έγινε μια σιλουέτα σαν μαυροντυμένη μάνα μαντηλοφορούσα με μαύρο τσεμπέρι και γλυκιά πολύ γλυκιά ματιά και πολύ σκούρο δέρμα ανατολίτικο ηλιοκαμμένο ήταν η ψυχή του, ήταν ο Μακάριος, ήταν η ψυχή της Κύπρου, ήταν ο Μακάριος η ψυχή της Κύπρου.. και ψέλλισε: -την ευχή μου πανηγύριζα σαν τρελός που μου έδωσε την ευχή του που μιλούσε ……. καθώς θα επανερχόμουν είχα στο νου μου το όνομα Μακαρία της μακαριστής Ηγουμένης που είχε τη θεοφάνεια με το λείψανο του Αγίου Εφραίμ του Μεγαλομάρτυρα και Θαυματουργού της Νέας Μάκρης…κι αυτό προς επίρρωση ότι όντως ήταν ο Μακάριος…. Για μένα όλο αυτό δηλώνει ότι η Κύπρος θ’ αναστηθεί…” η νήσος του Λαζάρου θ΄αναστηθεί.. Θυμήθηκα τα απαράμιλλα λόγια του …. ” Είμαι ο Μακάριος….. Δεν είμαι νεκρός. Είμαι ζωντανός. Και είμαι μαζί σου……. , συναγωνιστής και σημαιοφόρος εις τον κοινόν αγώνα”. Όντως είναι ζωντανός όντως δεν είναι νεκρός γιατί οι ”Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι”. ανοίγουμε τον πνευματικό φάκελο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.. ο Δαβίδ της Κύπρου το τσοπανόπουλο που έγινε ο πολιτικός ηγέτης ενός λαού… Η Κύπρος και ο ελληνισμός χρωστάει στο Γενάρχη την Αποκατάστασή του.. Υπάρχει κύμα αγιοποιήσεων αλλά ο Μακάριος με το σπάνιο ηγεμονικό πολιτικό χάρισμα είναι έξω από το πλάνο… Αρκεί να τον πιστέψεις να τον πιστέψουμε αυτό περιμένει ένας άγιος για να θαυματουργεί.. Ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος θα ηγηθεί και πάλι ηγείται ήδη θα συμπορευθεί με τον αγαπημένο του λαό… Σε κάθε εκκλησία της Κύπρου έπρεπε να υπάρχει η μορφή του η τοιχογραφία του..σε αυτόν που στάθηκε Τοίχος Κάστρο Πνευματικό Φύλακας Άγγελος ενός ολόκληρου λαού με διεθνή απήχηση κι αναγνώριση.. Ένα άλλο σημάδι ότι επίκειται η Ανάσταση της Κύπρου είναι η Αναστάσιμη χαρμόσυνη παρουσία του Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτου…..σημείο των καιρών η παρουσία του. Και καθώς έγραφα αυτό το κείμενο μου ήρθε μια πληροφορία που πιστοποιεί κατ΄εμέ ότι ήταν ο Αρχιεπίσκοπος ..ότι η καρδιά του ταριχεύθηκε για 33 χρόνια και μετά εντάχθηκε στο σκήνωμά του στο Θρονί της Παναγίας.. Αυτό έχει σχέση προφανώς με κάτι σαν φορμόλη που ήταν το λείψανο;;;;; Επίσης ο ναός ήταν σαν ”κενοτάφιο” όπως είναι ο τάφος του.. _O κατά κόσµον Mιχαήλ, όπως ήταν το λαϊκό όνοµα του µετέπειτα πρώτου Προέδρου της Kυπριακής Δηµοκρατίας (1960-1977) και Aρχιεπισκόπου Kύπρου (1950-1977) Mακαρίου Γ΄, γεννήθηκε στις 13 Aυγούστου 1913 στο χωριό Πάνω Παναγιά της Πάφου, δεν γνώρισε μάνα από μικρός στην ορφάνια με τον πατέρα του βοσκούσαν στην Τρόοδο αιγοπρόβατα..τελείωσε σχολειό στο χωριό του και μετά το γυμνάσιο το σπούδασε στη Μονή Κύκκου, όπου εκάρη και μοναχός. Σπούδασε Θεολογία σε Αθήνα όπως και Νομική ενώ η Κατοχή τον βρήκε στην Αθήνα μπήκε στην Οργάνωση Χ ενάντια στη ναζιστική Κατοχή. Στη συνέχεια στη Βοστώνη και εκεί σπούδασε Κοινωνιολογία Θρησκείας. Αναδείχθηκε σε επίσκοπο Κιτίου και μετά Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος Κύπρου…με πρωταγωνιστικό ρόλο στην αποτίναξη της Αγγλοκρατίας και στην Ένωση με Ελλάδα..Υπ΄αυτόν εντάχθηκε η χώρα του στο Κίνημα των Αδεσμεύτων ………… Αντιμετώπισε απανωτές συνωμοσίες, προδοσίες, απόπειρες δολοφονίας, πραξικόπημα κρατήθηκε στο μπόι των ιστορικών περιστάσεων…Αγαπήθηκε από το λαό όσο κανείς πάνδημη η κηδεία του με 250.000 κόσμο.. Αλλά και λοιδορήθηκε διώχθηκε συκοφαντήθηκε έπεσε θύμα διαρκούς πνευματικής και πολιτικής βεβήλωσης και τυμβωρυχίας… O πιο χαρισματικός και λαοφιλής ηγέτης του σύγχρονου ελληνισμού….τότε .. Σημείο αμφιλεγόμενο .. η σφραγίδα της χάριτος.. καλύτερα αμφιλεγόμενος παρά να σε έχουν δεδομένο.. ‘‘Λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας»(Ματθ. 21,42). Οι πεταμένοι έχουν την πιο μεγάλη δύναμη…με τους πεταμένους λοιπόν!! κι όπου πάει…. Διεύρυνε τα όρια της Εκκλησίας ως τη μακρινή Λατινική Αμερική (περίπτωση Κολομβιανού επισκόπου) και έδωσε την καλή μαρτυρία σε όλη την αλλόδοξη Μέση Ανατολή… το πολιτικό του έργο είχε και ιεραποστολική αποστολή… Καθώς οδεύουμε για την μαρτυρική 15η Ιουλίου ημέρα του πραξικοπήματος εναντίον του. Στις 7 Αυγούστου 1938 χειροτονήθηκε Διάκονος και μετονομάστηκε από Μιχάλης σε Μακάριος. Σημαδιακό ήταν και το όνομα που του δόθηκε Μακάριος μια και προεξοφλούσε ότι θα γίνει ταυτόσημος με την Αρχιεπισκοπή Κύπρου ως Μακαριώτατος. Οι Αρχιεπίσκοποι των Αυτοκέφαλων Εκκλησιών προσαγορεύονται “Μακαριώτατος“! Η προφητεία του ίδιου για τον εαυτό του που εκπληρώνεται σήμερα: ”Είμαι ο Μακάριος….. Δεν είμαι νεκρός. Είμαι ζωντανός. Και είμαι μαζί σου……. , συναγωνιστής και σημαιοφόρος εις τον κοινόν αγώνα”. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ Z) εκεινοι οι οποιοι ιδιαιτερως τον εμισησαν και τον μισουν ειναι οι κομμουνιστες και οι μαρμαρολατρες.. αλλα και οι φασιστες μασωνοι χουντικοι γιατι πολυ απλα σταθηκε ως λεων απεναντι σε ολους αυτους και τους ομοιους των.. και των οποιων η αφροσυνη και ο ανομος βιος εφερε την Αγιοτοκο και Μαρτυρικη Κυπρο στη συμφορα της κατοχης και της διχοτομησης .. ολοι αυτοι ακομη και σημερον τον λοιδορουν.. αντιΧριστοι και ασεβεις.. φασιστες και ειδωλολατρες και δυστυχως απο τα φρουτα αυτα.. διαθετει πολλα ακομη.. η Μαρτυρικη Μεγαλονησος.. αλλα και η πολυπαθη Ελλαδα μας.. θελει αρετη και τολμη.. η Ελευθερια!!! Ανδρεας Καλβος συμπληρουντες το κενον.. λεγωμεν.. και ΑΛΗΘΕΙΑ!!! τωρα αδελφοι μου καλοι εαν τις εξ΄ημων ουκ επεισθη.. μηδε ο ουρανος.. μηδε και η γη.. εσεισθη!!! ΑΝΤΕ ΚΑΛΑ ΞΥΠΝΗΤΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ ΝΑ ΕΧΩΜΕ ΟΙ ΟΛΙΓΟΙ ΟΣΟΙ ΑΠΟΜΕΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΠΟΛΕΙΦΘΟΥΝ!!! ΟΙ ΠΡΟΑΙΡΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ!!! ΑΜΗΝ!!! Ο ΜΕΓΑΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ Ο ΠΛΕΟΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΜΕΝΟΣ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΗ ΑΠΟΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ... ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΩΝΙΣΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.. ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΔΩΘΕΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, ΣΤΟΥΣ ΣΙΩΝΟΜΑΣΩΝΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ.. ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ... Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ συνδεσμος: https://omologiayper1.blogspot.com/2025/08/1974.html |
