O ΑΓΙΟΣ ALBANUS Ο ΕΛΛΗΝ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΣ ΑΓΙΟΣ ΔΟΞΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

                     ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

  O ΜΕΓΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΛΛΗΝ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΣ ΑΓΙΟΣ ΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΟ ΒΕΛΓΙΟ -ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΜΩΝΥΜΟ ΝΑΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ NAMUR Η ΛΕΙΨΑΝΟΘΗΚΗ ΤΟΥ- ΩΣ SAINT AUBAIN (KANONIKO ΕΠΙΣΗΜΟ ΟΝΟΜΑ: ALBANUS , ΤΟΠΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ: MOGUNDIA(ΜΑΓΕΝΤΙΑ)-MAINZ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΡΗΝΟ ΠΟΤΑΜΟ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ)

Με βαση επιπονη αναζητηση και συνδυαστικη εξεταση  διαθεσιμων πηγων και

παραθεση των εγκυροτερων και συμφωνουντων Εκκλησιολογικα, ιστορικα και γεωγραφικα μεταξυ τους στοιχειων.

  Ο Αγιος Aubain και του οποιου το πραγματικο-αληθινο και ιστορικο ονομα ειναι Albanus ονομα συνηθες στην επικρατεια της Ρωμαικης Αυτοκρατοριας κατα τον 4ο αιωνα αποτελεί μια Ορθοδοξη Ιστορικη και Αγιολογική προσωπικότητα, που εδρασε Ιεραποστολικα στις χωρες που διασχιζει ο Ρηνος ποταμος).

  Το ονομα ''Aubain'' ειναι η λαϊκη ''ρωμανικη'' (γαλο-βαλλωνικη) αποδοση του ονοματος του ''Albanus'' απο προφορικη ή και παλαιογραφικη παραφθορα του ονοματος απο τον 12ο αιωνα, ενω το 1.047 (11ος αιων) αποτμηματα των Λειψανων του Αγιου Albanus, μεταφερθηκαν απο τον λοφο του Albensberg τοπο του Μαρτυριου και της πρωτης τιμης προς το προσωπο του (Mogontiacum, σημερινο Mainz της Γερμανιας)  στην Νamur συνδυαστικα και με την φαινομενη ερμηνευτικη αποδοση του ''Aubain'' ως ''ξενου΄΄ αφου.. και ηλθε απο ξενα μερη, εν προκειμενω απο την Ελληνικη Ναξο. 

  Το 1047 ο Φρειδερίκος της Λωρραίνης  μετέφερε τμήμα της κάρας του Αγίου Albanus από το Μainz στη Νamur. Τότε ο Άγιος αναφερόταν ακόμη με το λατινικό του όνομα, Albanus.

  Σε λατινικά έγγραφα του 11ου και 12ου αιώνα ο άγιος αναφέρεται ακόμη ως Albanus. Ωστόσο ήδη από τον 12ο έως 13ο αιώνα εμφανίζονται σε τοπικά έγγραφα ρωμανικές (γαλλοβαλλωνικες) μορφές του ονοματος) όπως Aubain ή Albain.   

  Από τον 14ο αιώνα η μορφή Saint-Aubain έχει πλέον παγιωθει στο γαλλορωμανικο-βαλλωνικο χαρακτηρα της περιοχής. 

  Η εξέλιξη αυτή αποτελεί φυσική φωνολογική μετάβαση από το λατινικό Albanus στη γαλλική μορφή Aubain.

  Ο σημερινός καθεδρικός ναός της πόλης, ο Cathedral of Saint-Aubain στη Namur, διατηρεί τη γαλλική μορφή του ονόματος.

  Συμπερασματικά, η ονομασία Aubain στη Namur χρησιμοποιείται τεκμηριωμένα τουλάχιστον από τον 12ο έως 13ο αιώνα.

  Ο Αγιος Albanus γεννημένος εγγυς του 360 στο Ελληνικό νησί της  Νάξου,   παρουσιάστηκε περίπου το 378 (Ουαλης αρειανος αυτοκρατορας στην Aνατολη και απο το 379 Θεοδοσιος ο Α΄ στην Δυση) στο Άγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων, αναχωρωντας ενδεχομενως από το νησί του -όπου οι Ορθόδοξοι διώκονταν από τους αρειανούς- διωκομενος. Μετέπειτα ο Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων τον έστειλε στη Γαλατία ως ιεραπόστολο επιφορτισμένο με τον εκχριστιανισμό των παγανιστών, αλλά  και τον αγώνα εναντίον των αιρετικών Αρειανών, οι οποίοι είχαν αρνηθεί την Θεότητα του Κυρίου Ιησού Χριστου, αναγνωριζοντας μονον την Ανθρωπινη του Φυσι, και δια τον λογο αυτο είχαν καταδικαστεί από την Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325. Ο Aubain παλαιογραφικη ή και γαλατικη προφορικη-εννοιολογικη παραφθορα του Alba(i)nus  θα δράσει στη Γαλλία (Γαλατία), πριν από την άφιξη του το 404 στη Μαγεντία (Mainz) στη Γερμανία. Εκεί μετα απο μια επιδρομη των βανδαλων θα αποκεφαλιστεί το ετος 406 μη αποδεχομενος να αρνηθει την Πιστη του. 

  Καταγωγή και Πρώτα Χρόνια

Ο Άγιος φαινεται πως προερχεται απο το Ελληνικο νησί της Νάξου (Naxia, -το οποιο εξαγεται απο το Naκsia που εχει καταγραφει σε αρχαιοτερες πηγες ως Namsia λογω παλαιογραφικης παραφθορας και αληθευει σε ακομη αρχαιοτερες, τις οποιες παραθετουμε στο τελος, ως Ναξια-Naxia) καθως αποσαφηνιζει ο Butselinus το 1655.

  Ιεραποστολική Δράση και Άφιξη στο Mainz (Mogundia-Μαγεντια)

Η ιστορική πορεία του τον οδήγησε από τη Νάξο στην καρδιά της Ευρώπης ως Ιεραπόστολος εναντιον της σχεδον παναιρεσεως κατα την εποχη εκεινη του αρειανισμου και την οποια μεταξυ αλλων την ειχε πολεμησει σφοδροτατα και ο Μεγας Αμβροσιος Μεδιολανων (Σημερινου Μιλανου), υπερ της Ορθοδοξου Πιστεως και Διδασκαλιας.  Ο Aubain θα δράσει πρωτα στη Γαλλία πριν από την άφιξη του το 404 στην πόλη Mogontiacum (Αρχαια Ρωμαϊκη ονομασια του σημερινου Mainz της Γερμανίας), η οποία ήταν μια από τις σημαντικότερες στρατιωτικές και εμπορικές εστίες του Ρήνου. Εκεί, ασκούσε το Ιεραποστολικο του έργο προς ενα λαο ο οποιος κινδυνευε ανα πασα στιγμη, απο τα φανατικα και αιμοδιψη ειδωλολατρικα βορειοτερα εθνη.

 Αυτή η υποθεση αντλεί από αγιογραφικές παραδόσεις που τον παρουσιάζουν ως ιερέα αποσταλμένο να κηρύξει μεταξύ γερμανικών φυλών κατά μήκος της συνοριακής ζώνης του Ρήνου, και ενισχυεται με το γεγονος οτι η διαδρομη αυτη αληθευει και με βαση τους πρότυπους ποιμαντικούς διάδρομους από μεσογειακές έδρες κατά τον ύστερο τέταρτο αιώνα. Το Mogontiacum —σύγχρονο Mainz (Mαϊντς)— λειτούργησε ως στρατόπεδο λεγεώνας και διοικητικό κέντρο στην Άνω Γερμανία, ιδρυμένο περίπου το 13–12 π.Χ. από τον Δρούσο στην αριστερή όχθη του Ρήνου, διευκολύνοντας τις πολιτισμικές και θρησκευτικές ανταλλαγές μέσω στρατιωτικών οδών από τη Γαλατία.

  Το Μαρτυρίου του Αγιου το 406 μ.Χ.

Το έτος 406 μ.Χ. (βασιλεια Ωνωριου 395-408, του οποιου ειχε προηγηθει ο Θεοδοσιος ο Α΄ 379-395 και τον οποιον διαδεχθηκε ο Θεοδοσιος Β΄ 408-450) αποτελεί μια ημερομηνία-ορόσημο στην ιστορία της Δυτικής Ευρώπης. Την παραμονή της τελευταίας ημέρας του έτους (31 Δεκεμβρίου 406), οι βάνδαλοι, οι αλανοί και οι σουηβείς διέσχισαν τον παγωμένο Ρήνο, παραβιάζοντας τα σύνορα της Αυτοκρατοριας και εισβάλλοντας μαζικά στη Γαλατία. Το Mainz βρέθηκε στο επίκεντρο της εισβολής. Η πόλη λεηλατήθηκε και οι χριστιανοί κάτοικοί της βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη μανία των εισβολέων.

 Το Μαρτύριο στον Ρήνο

Ο Aubain βρέθηκε να υπερασπίζεται την πίστη του Χριστού μπροστά στους εισβολείς. Οι πηγές και η αγιολογική παράδοση της περιοχής του Namur (στο σημερινο Βελγιο) και του Mainz (στη σημερινη Γερμανια) περιγράφουν τη σκηνή του μαρτυρίου του με δραματικό τρόπο. Ο Άγιος δεν διέφυγε, αλλά παρέμεινε πιστός στην αποστολή του. Αρνήθηκε να απαρνηθεί τον Θεανθρωπο Κυριο Ιησου Χριστο, και την Αληθεια της Ορθοδοξου Πιστεως.

  Η θανατική ποινή εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό στις όχθες του ποταμού Ρήνου στο Mainz. Η παράδοση τον κατατάσσει στους Κεφαληφόρους Αγίους, δηλαδή σε εκείνους τους μάρτυρες που φέρουν το κεφάλι τους οχι μονο ως σύμβολο της θυσίας τους αλλα και κυριολεκτικως και συμφωνως με το Μεγα Θαυμα που ακολουθει το Μαρτυριο τους.

  Το Θαύμα της Κεφαληφοριας.

Αμέσως μετά την αποκοπή της κεφαλής του ο Άγιος Albanus σήκωσε το κομμένο κεφάλι του με τα χέρια και περπάτησε προς εκπληξη και τρομο των δημιων του, μια μικρή απόσταση εως εναν παρακειμενο λοφο. Το υπερφυσικο αυτο γεγονος, εκτος απο την απολυτη ευαρεστηση του Δημιουργου προς το πλασμα του, εκηρυττε την πνευματική Νικη της Ζωης επί του θανάτου και την αδιαίρετη ενότητα του πνευματος και του σώματος εν Χριστώ Ιησου τω Θεω. Ο τόπος όπου κατέθεσε το κεφάλι του και ανακλιθηκε, υποδεικνυοντας με τον τροπο αυτο και τον τοπο της ταφης του, κατεσταθη τόπος λατρείας προς τον Τριαδικον Θεον και Τιμης εις τον Μαρτυρα, οπου και ανηγερθη Ιερον Προσκυνημα (Μαρτυριον).

  Η Σύνδεση με το Namur.

 Το Μαρτυριο συνέβη στο Mainz το 406 μ.Χ. οπου υπαρχει επωνυμος Ναος, αλλα ο Άγιος τιμάται ιδιαίτερα στο Namur του σημερινού Βελγίου οπου ειναι τεθησαυρισμενα τα Ιερα του Λειψανα ειναι δε προστατης και των δυο πολεων.

 Το 786 στη θεση του Μαρτυριου ηδη υπηρχε ενας μικρος Ιερος Ναος και το 804 κτιστηκε εκει μια μεγαλη Ιερα Μονη εις Τιμην του Αγιου, η οποια ομως καταστράφηκε ολοκληρωτικά το 1552 (ή 1557). Όλα ή μέρος των λειψάνων του Αγίου και Μάρτυρα Aubain θα μεταφερθούν το 1.047 στην Namur του Βελγίου, όπου θα γίνει ο προστάτης του Καθεδρικού, της Eπισκοπής, αλλά και της πόλης που ειναι πρωτεύουσα της Βαλονίας του Βελγίου. Είναι επίσης και ο προστάτης  άγιος της Μαγεντίας (Mainz) της Γερμανίας.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ ΚΑΘΩΣ ΜΑΡΤΥΡΕΙΤΑΙ ΕΥΘΕΩΣ ΚΑΙ ΕΝΑΡΓΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ BUSELINUS ''ΑΠΟ ΝΗΣΟ NAXIA ΤΩ ΓΕΝΕΙ ΕΛΛΗΝ''.

ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΝΑΧΙΑ ΣΕ ΝΑMSIA ΣΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΔΩ

Από το «Naxia» στο «Namsia»

 Αυτό οφείλεται και στην ακουστική ομοιότητα (ηχηρό σύμπλεγμα /κs/ το x στο Naxia, ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ κ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΠΑΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΣΤΑ ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΓΡΑΦΟΤΑΝ ΣΑΝ ΤΟ m και επειδη τελικα στα λατινικά το «x» προφέρεται «κs», αυτο ειχε σαν αποτέλεσμα η λέξη NAXIA να μεταγραφεί λανθασμένα ως NAKSIA-NAMSIA και με βαση το δεδομενο οτι νησι ή και τοπος με το ονομα Namsia.. δεν υπαρχει.

Η έρευνα καταλήγει στο εξής  συμπέρασμα:

Η λέξη Namsia που εμφανίζεται στα μεσαιωνικά μαρτυρολόγια δεν είναι τοπωνύμιο,

Είναι ένα παλαιογραφικό ανάγνωσμα της λέξης Naxia (Naκsia-Namsia)

Άρα, η αρχική παράδοση ήθελε τον Άγιο Aubain (Αlbanus) «ex Naxia» (από τη Νάξο).

Η αναφορά του Bucelinus το 1655 δεν ήταν επινόηση, αλλά η ορθή ιστορικη και γραφολογικη διόρθωση ενός αρχαίου σφάλματος αντιγραφής. Ο Άγιος ήταν όντως Έλληνας από τη Νάξο, και η λέξη «Namsia» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια παραγραφη εξ ηχητικου σφαλματος της λέξης «Naxia» από τους μεσαιωνικούς αντιγραφείς, ο συνδεσμος κs στην αντιγραφικη πορεια και με βαση την καλλιγραφικη αποδοση του κ, κατεληξε στο φαινομενο συμπλεγμα ms, στην πραγματικοτητα κs προερχομενο ως αποτυπωση προφορας, απο το λατινικο x και αυτο απο την αρχαιωτατη αποτυπωση και αναγραφη του απο τις λεξεις Ναξια-Naxia και το οποιο σημαινει, το νησι του Ναξου, [Strabo (Στράβων, περ. 64 π.Χ. - 24 μ.Χ.): Στα Geographica (Βιβλίο 10, Κεφάλαιο 5, παράγραφος 3), γράφει «Νάξος καὶ Ναξία» (Naxos και Naxia), ως εναλλακτική ονομασία για το νησί στις Κυκλάδες.] -Στην ελληνική μυθολογία, ο Νάξος αναφέρεται ως ο επώνυμος ήρωας και γενάρχης (ιδρυτής) της Νάξου, από τον οποίο πήρε το όνομά του το νησί, δηλαδη Ναξια=το νησι του Ναξου.

  ΟΙ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΔΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΧΟΥΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΕΓΓΥΣ ΤΟΥ 2017, ΚΑΙ ΑΦΟΡΟΥΣΑΝ ΣΕ  ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΝΤΥΠΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ, ΜΟΛΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΑ Η ΕΡΕΥΝΑ ΑΥΤΗ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΕΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ''ΤΕΛΙΚΟΥΣ'' ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΩΣ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΔΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΗ ΑΛΗΘΕΣΤΕΡΗ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΓΚΡΟΤΗΜΕΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ

  ΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΟΙΟΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

  ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΛΩΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΚΡΑΣ ΕΥΑΡΕΣΤΗΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΡΙΚΤΗΣ ΘΕΟΣΗΜΕΙΑΣ-ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΕΙΣ ΕΚΠΛΗΞΙΝ ΤΩΝ ΑΠΙΣΤΟΥΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΣΙΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΩΝ 

  ΜΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑΣ, ΣΥΝΤΡΙΒΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΚΑΘΕ ΕΠΑΡΣΗ ΚΑΘΕ ΥΒΡΙΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΑΠΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΕΒΕΙΑΣ

  ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΕΦΕΡΑΝ ΠΛΗΘΗ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΙΣΤΙ, Η΄ ΜΑΛΛΟΝ ΟΤΙ Ο ΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΘΕΟΣ ΔΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΩΝ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΣΕ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΕΘΝΗ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΑ, ΣΕ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΔΥΣΣΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΕΤΡΑΝΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΜΠΑΝΤΑ ΚΟΣΜΟ, ΚΑΘΕΛΩΝ ΤΑΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΩΝ ΤΗΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΝ, ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟΝ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΗ ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΑΘΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ..

  Η ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑ ΔΙΑΤΡΑΝΩΝΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ, ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΖΟΜΕΝΟ ΜΑΡΤΥΡΑ, ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΠΑΣΑΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΑΝΩΤΕΡΑ ΠΑΣΗΣ ΕΠΙΓΕΙΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΚΑΙ ΙΣΧΥΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΗΤΡΟΥ, ΚΑΤΑΛΥΟΥΣΑ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ, ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑ.

  ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΩ, ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ, ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΚΠΟΛΕΜΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΜΑΧΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΟΘΕΤΗ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ, ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΕΡΑ, ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ, ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑΣ!!!

  ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ AUBAIN (ALBANUS) KAI O ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟ MAINZ ΤΟΥ ΡΗΝΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΞΟ ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΩΣ NAMSIA ΑΠΟ ΠΑΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΗΣ NAKSIA ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ NAXIA-ΝΑΞΙΑ, ΚΑΘΩΣ ΕΝΑΡΓΕΣΤΑΤΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΜΕ ΚΑΤΩΘΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΩΣ ΝΑΞΙΑ ΑΝΑΦΕΡΟΤΑΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΧΟΣ ΜΟΝΟΝ, ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΙΚΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΑΠΟΤΥΠΩΘΕΙ ΩΣ ΝΑΞΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ, ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ, ΑΝΗΚΕ, ΕΙΧΕ ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ, ΩΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΟΝ ΝΑΞΟ, ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΝΑΞΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η΄ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΝΑΞΟ, Ο BUCELINUS ΑΡΙΣΤΟΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΤΗΣ, ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕ ΑΥΤΟ, ΚΑΘΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ, ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΕΥΘΑΡΣΩΣ ΟΤΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝ ΤΩ ΓΕΝΕΙ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΔΕΛΕΧΗ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΘΕΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΕΩΣ ΤΟΥ.

ΛΑΤΙΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (Bucelinus, Menologium Benedictinum, 21 Iunii)

Moguntia natalis Sancti Albani (γενικη πτωση του Albanus) Martyris, qui sub Theodosio Imperatore, cum esset genere Graecus et ex insula Naxia oriundus, ibidem pro fide Christi capite truncatus est.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Στο Μάιντς η μνήμη του Αγίου Albani του Μάρτυρα, ο οποίος επί των ημερών του Αυτοκράτορα Θεοδόσιου, επειδή ήταν Ελληνικό το γένος και κατάγονταν από τη νήσο Νάξο, αποκεφαλίσθηκε στον ίδιο τόπο για την πίστη του Χριστού.

από το έργο του Gabriel Bucelinus, Menologium Benedictinum, στην καταχώρηση για τις 21 Ιουνίου (21 Iunii). Πρόκειται για την τυπική, σύντομη αγιολογική εγγραφή σε μαρτυρολόγια της εποχής, και ταιριάζει απόλυτα με τις διαθέσιμες πηγές και παραθέσεις από το βιβλίο του (έκδοση 1655).

ΒΕΒΑΙΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΝΑΞΙΑ-NAXIA ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΑΞΟ

Propertius (Sextus Propertius, 1ος αιώνας π.Χ.): Στις Elegiae (Βιβλίο 3, Ποίημα 17, στίχος 20), αναφέρει «Naxia turba» (ο όχλος της Νάξου), σε ποιητικό πλαίσιο σχετικά με τον Βάκχο.

Ovid (Publius Ovidius Naso, 1ος αιώνας π.Χ. - 1ος μ.Χ.): Στις Metamorphoses (Βιβλίο 8, στίχος 174), χρησιμοποιεί «Naxia tellus» (η γη της Νάξου), αναφερόμενος στη μυθολογία της Αριάδνης και του Βάκχου.

Strabo (Στράβων, περ. 64 π.Χ. - 24 μ.Χ.): Στα Geographica (Βιβλίο 10, Κεφάλαιο 5, παράγραφος 3), γράφει «Νάξος καὶ Ναξία» (Naxos και Naxia), ως εναλλακτική ονομασία για το νησί στις Κυκλάδες (αν και το έργο είναι στα ελληνικά, επηρεάζει λατινικές μεταφράσεις).

Pliny the Elder (Gaius Plinius Secundus, 23-79 μ.Χ.): Στη Naturalis Historia (Βιβλίο 4, Κεφάλαιο 12, παράγραφος 67), αναφέρει «Naxos libera cum oppido, a Dionyso Naxia appellata» (Naxos, ελεύθερη με πόλη, ονομαζόμενη Naxia από τον Διόνυσο).

Solinus (Gaius Iulius Solinus, 3ος αιώνας μ.Χ.): Στα Collectanea Rerum Memorabilium (Κεφάλαιο 7, παράγραφος 15), γράφει «Naxos a Dionyso Naxia dicta» (Naxos ονομάστηκε Naxia από τον Διόνυσο).

Servius (Maurus Servius Honoratus, 4ος-5ος αιώνας μ.Χ.): Στο σχόλιό του στην Aeneid του Βιργιλίου (Βιβλίο 3, στίχος 125), εξηγεί «Naxon: Naxos insula est Cycladum, dicta a Dionyso Naxia» (Naxos είναι νησί των Κυκλάδων, ονομαζόμενο Naxia από τον Διόνυσο).

παραθετουμε κατωτερω, τις σημαντικοτερες εννοουμενες πηγες, σχετικα με την Εκκλησιολογια και την ιστορικοτητα του Αγιου

οσον αφορα την ιστορικοτητα και την αυθεντικοτητα του Αγιου, ο

Ραβανός Μαύρος (Hrabanus Maurus / Rabanus Maurus Magnentius / Hrabanus, ρωμαϊκά: Maurus Magnentius Rabanus) (γενν. περίπου 780/784 – 4 Φεβρουαρίου 856)

ειναι η αρχαιοτερη και αυθεντικοτερη πηγη σχετικα με τον Αγιο, αφου συνδεεται και με την Ιερα Μονη στο Ονομα του Αγιου και στον τοπο του Μαρτυριου του

Πλήρης βίος

Γεννήθηκε στο Mainz (Μογουντία) ή σε κοντινή περιοχή, από ευγενή φραγκική οικογένεια. Πολύ νέος εισήλθε ως μοναχός στο βενεδικτίνικο μοναστήρι Fulda (Hesse). Χειροτονήθηκε διάκονος το 801. Το 802 στάλθηκε από τον ηγούμενο Ratgar στο Tours της Γαλλίας για σπουδές θεολογίας, ελευθερίων τεχνών και Γραφών κοντά στον Αλκουίνο (Alcuin), τον μεγαλύτερο δάσκαλο της εποχής του Καρλομάγνου. Εκεί ο Αλκουίνος του έδωσε το όνομα Maurus προς τιμήν του αγαπημένου μαθητή του Αγίου Βενεδίκτου. Επέστρεψε στο Fulda το 803, όπου ανέλαβε δάσκαλος και αργότερα διευθυντής της μοναστικής σχολής, η οποία έγινε το κορυφαίο κέντρο μάθησης σε όλη τη Φραγκική Αυτοκρατορία. Μαθητές του υπήρξαν ο Walafrid Strabo, ο Servatus Lupus, ο Otfrid του Weissenburg και άλλοι.

Χειροτονήθηκε ιερέας το 814. Το 822 εξελέγη ηγούμενος του Fulda (μέχρι το 842), περίοδος μεγάλης ακμής: έχτισε περισσότερες από 30 εκκλησίες και παρεκκλήσια, εμπλούτισε τον ναό με ψηφιδωτά, ταπισερί και λειψανοθήκες, αύξησε σημαντικά τη βιβλιοθήκη, κήρυττε στον λαό και φρόντιζε τους ιερείς των επαρχιών. Πολιτικά υποστήριξε τον Λουδοβίκο τον Ευσεβή εναντίον των γιων του. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου (840) στήριξε τον Λοθάριο, αναγκάστηκε να φύγει το 840, επέστρεψε το 841 και παραιτήθηκε από την ηγουμενία στις αρχές του 842 (πιθανώς υπό πίεση του Λουδοβίκου του Γερμανού). Αποσύρθηκε στο Petersberg κοντά στο Fulda για προσευχή και συγγραφή. Το 845 συμφιλιώθηκε με τον βασιλιά και το 847 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Mainz (διαδέχθηκε τον Otgar), χειροτονήθηκε στις 26 Ιουνίου.

Διοργάνωσε τρεις επαρχιακές συνόδους:

• 847 (Οκτώβριος, στο μοναστήρι Αγίου Αλβανού Mainz): 31 κανόνες πειθαρχίας.
• 848 (Οκτώβριος): καταδίκη του Gottschalk του Orbais και της διδασκαλίας του περί προορισμού.
• 852 (ή 851): εκκλησιαστικά δικαιώματα και πειθαρχία.

Διακρίθηκε για την ελεημοσύνη του: κατά τον λιμό του 850 τάιζε περισσότερα από 300 άτομα ημερησίως. Πέθανε φυσικά στις 4 Φεβρουαρίου 856 στο Winkel (Vinicellum) κοντά στο Mainz, σε ηλικία περίπου 75-76 ετών. Ετάφη στο μοναστήρι Αγίου Αλβανού Mainz και αργότερα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο Halle από τον Αρχιεπίσκοπο Albrecht του Brandenburg.

Λατρεία

Μακαριστός / Άγιος (Roman Martyrology 2004: «sanctus», εορτή 4 Φεβρουαρίου). Τιμάται ιδιαίτερα σε Fulda, Mainz και Limburg. Αναγνωρίζεται και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ως προ-Σχίσματος Δυτικός Άγιος. Το 2006 η Γερμανία γιόρτασε τα 1150 χρόνια από τον θάνατό του με εκθέσεις χειρογράφων (π.χ. Codex Vaticanus Reginensis latinus 124).

Έργα

Πάνω από 50 έργα, κυρίως ερμηνευτικά (σχόλια σχεδόν σε όλα τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου και στις Παύλειες επιστολές, βασισμένα σε Ιερώνυμο, Αυγουστίνο, Γρηγόριο τον Μέγα, Ισίδωρο Σεβίλλης, Ωριγένη, Αμβρόσιο και Βέδα).

Κυριότερα:

• De universo (22 βιβλία): εγκυκλοπαίδεια βασισμένη στις Etymologiae του Ισιδώρου.
• De institutione clericorum, De ecclesiastica disciplina, De computo, Excerptio de arte grammatica Prisciani.
• De procinctu romanae miliciae (στρατιωτικό εγχειρίδιο βασισμένο στον Vegetius).
• Ποιήματα: De laudibus sanctae Crucis (814, καλλιτεχνικό αριστούργημα με σταυρούς σε σχήμα, αριθμούς και εικόνες).
• Ύμνοι: Veni Creator Spiritus (Πεντηκοστή, χειροτονίες), Christe sanctorum decus Angelorum.
• Martyrologium (~845).
• Επιστολές (MGH Epist. V), ποιήματα (MGH Poetae II).

Υπήρξε εξαιρετικός συνθετικός και εγκυκλοπαιδικός συγγραφέας. Ονομάστηκε «ο πιο μορφωμένος άνθρωπος της εποχής του» (Catholic Encyclopedia) και «Praeceptor Germaniae» (δάσκαλος της Γερμανίας).

Το Martyrologium (~845) και η φράση «κατά την βασιλεία του αυτοκράτορα Θεοδοσίου»

Αποτελεί την παλαιότερη ουσιαστική πηγή για τον Άγιο Αλβανό του Mainz (και την ομάδα του Θεονίστου). Περιέχει δύο ξεχωριστές εγγραφές: μία για τον Αγγλικό Αλβανό (22 Ιουνίου) και μία για τον Αλβανό του Mainz (21 Ιουνίου).

Ακριβές απόσπασμα για την 21η Ιουνίου:

«XI KAL. In Moguntia natalis Albani (γενικη πτωση του Albanus) martyris, qui sub Theodosio imperatore de insula Namsia pergens cum sancto Theonesto et Urso Mediolanum venit, indeque exiens, auxiliante Domino, pervenit ad Gallias, et in servitio Dei manens ad martyrium pro nomine Salvatoris promptus. Postquam autem in Augusta civitate beatus Ursus martyrium accepit, Theonestus cum Albano Moguntiacum pervenit, dumque ibi praedicaret verbum Dei, Albanus, discipulus eius, martyrium explevit, et sepultus est ibi iuxta civitatem.»

Μετάφραση:

«21 Ιουνίου: Γένεσις (μνήμη) του μάρτυρος Αλβανού στην πατρίδα μας Μογουντία, ο οποίος κατά την βασιλεία του αυτοκράτορα Θεοδοσίου, ξεκινώντας από το νησί Namsia μαζί με τον άγιο Θεονίστο και τον Ούρσο, ήλθε στο Μεδιόλανο, και από εκεί ξεκινώντας, με τη βοήθεια του Κυρίου, έφθασε στις επαρχίες της Γαλλίας, και παραμένοντας στην υπηρεσία του Θεού ήταν έτοιμος για μαρτύριο για το όνομα του Σωτήρος. Μετά δε που ο μακάριος Ούρσος έλαβε το μαρτύριο στην πόλη Augusta, ο Θεονίστος με τον Αλβανό έφθασε στο Μογουντιακόν· και ενώ εκεί κήρυττε τον λόγο του Θεού, ο Αλβανός, μαθητής αυτού, εξεπλήρωσε το μαρτύριο και ετάφη εκεί κοντά στην πόλη.»

Σημειώσεις:

Δεν αναφέρει τις Tabraha/Tabratha (προστέθηκαν αργότερα από τον Gozwin ~1060-1070). Το «sub Theodosio imperatore» αναφέρεται στον Θεοδόσιο Α΄ (379-395) ή γενικά στην εποχή των Θεοδοσίων. Το κείμενο αυτό επηρέασε όλες τις μεταγενέστερες παραδόσεις.

Έκδοση: J. McCulloh & W. Stevens (1997, Corpus Christianorum), διαθέσιμο online στο Monumenta Informatik.

Αυθεντία και επιστημονική αξία

Υψηλότατη στην Καρολίγγεια Αναγέννηση. Ο Ραβανός ήταν κορυφαίος συγκεντρωτής πατερικών κειμένων, με εγκυκλοπαιδική γνώση σε Γραφή, Πατέρες, εκκλησιαστικούς κανόνες, λειτουργία, γραμματική και στρατιωτική επιστήμη. Επηρεάσε για αιώνες την αγιολογία, την παιδεία και την εξήγηση των Γραφών στη Δυτική Εκκλησία.

δευτερη σημαντικη πηγη

οσον αφορα την καταγωγη και προελευση του Αγιου

ο Gabriel Bucelinus εξηγει με απολυτα και απολυτη διακριβωμενη ευφυη επιστημοσυνη, το αλυτο μεχρι τις ημερες του μυστηριο της προελευσης του Αγιου, απο τους σημαντικοτερους βενεδικτινους και ο οποιος,-οι, δεν ειχαν κανενα απολυτως συμφερον ή λογο ή και αναγκη, να συνδεσουν τον Αγιο Albanus με την Ελληνικη Ναξο.

Gabriel Bucelinus (επίσης Gabriel Bucelin, Gabriel Buzlin ή Gabriel Bincelint) (29 Δεκεμβρίου 1599 – 9 Ιουνίου 1681)

Πλήρης βίος Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1599 στο Diessenhofen του Thurgau στην Ελβετία, από αριστοκρατική οικογένεια των κόμηδων Bucellini. Σε ηλικία 13 ετών (1612/1613) εισήλθε ως μοναχός στο βενεδικτίνικο μοναστήρι Weingarten στη Württemberg (νότια Γερμανία). Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία στο Ιησουιτικό Πανεπιστήμιο του Dillingen. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 23 Απριλίου 1624.

Το 1624 στάλθηκε ως διδάσκαλος των νεοφώτιστων (master of novices) στο μοναστήρι του Αγίου Τρουδπέρτου (St. Trudpert) στο Μαύρο Δάσος, με σκοπό την ανανέωση του μοναστικού ζήλου και των σπουδών. Το 1627 έγινε γραμματέας του ηγουμένου Franz Dietrich και της Σουαβικής Βενεδικτίνης Συνόδου. Δίδαξε ανθρωπιστικές σπουδές στο Feldkirch (1635). Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο αναγκάστηκε να καταφύγει λόγω της προέλασης του σουηδικού στρατού στη Βιέννη, τη Βενετία και το Admont. Το 1651 διορίστηκε ηγούμενος (prior) του μοναστηριού του Αγίου Ιωάννη στο Feldkirch, θέση την οποία κράτησε μέχρι λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Πέθανε στις 9 Ιουνίου 1681 στο Weingarten, σε ηλικία 81 ετών.

Έργα Ο Bucelinus ήταν εξαιρετικά παραγωγικός συγγραφέας και άφησε περίπου 53 έργα σε θέματα γενεαλογίας, παγκόσμιας ιστορίας, αγιολογίας, εκκλησιαστικής ιστορίας, καθώς και χάρτες και σχέδια. Πολλά παρέμειναν ανέκδοτα και φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη της Στουτγάρδης.

Κυριότερα έργα:

• Menologium Benedictinum sanctorum, beatorum, atque illustrium ejusdem Ordinis (Feldkirch, 1655) – δύο τόμοι, με βίους και εγκώμια Βενεδικτίνων Αγίων, μακαριστών και επιφανών ανδρών του Τάγματος.
• Germania sacra (Augsburg, 1655).
• Germania topo-chrono-stemmato-graphica sacra et profana (4 τόμοι, 1655-1678) – το μεγαλύτερο και σημαντικότερο έργο του, με γενεαλογίες κλήρου και αριστοκρατίας, ιστορία γερμανικών μοναστηριών και επισκοπών.
• Constantia sacra et profana (Frankfurt, 1667).
• Rhaetia etrusca, romana, gallica, germanica (Augsburg, 1661).
• Aquila imperii benedictina (Venice, 1651).
• Annales Benedictini (Vienna 1655, Augsburg 1656).
• Nuclei Historiae universalis (Ulm, 1650 & 1654).

Επιστημονική αξία και αυθεντία

Ο Bucelinus θεωρείται ένας από τους πρώτους συστηματικούς μελετητές της εκκλησιαστικής ιστορίας της Γερμανίας (Germania Sacra). Ήταν πολυμαθής ανθρωπιστής της εποχής του Μπαρόκ, με μεγάλη συμβολή στη γενεαλογία, την τοπική ιστορία και την αγιολογία. Τα έργα του χρησιμοποιήθηκαν ευρέως από μεταγενέστερους ιστορικούς και αγιολόγους (συμπεριλαμβανομένων των Βολανδιστών στην Acta Sanctorum) ως βασικές πηγές για γερμανικά μοναστήρια, επισκόπους και αγίους. Ωστόσο, όπως συμβαίνει με πολλούς συγγραφείς του 17ου αιώνα, η κριτική μέθοδός του δεν είναι πάντα αυστηρή και συχνά επαναλαμβάνει μεσαιωνικούς θρύλους χωρίς ισχυρή διάκριση.

Ιδιαίτερα για τον Άγιο Albanus

Στο σημαντικό έργο του Menologium Benedictinum (1655), ο Bucelinus αναφέρει τον Άγιο Albanus του Mainz (Albanus Moguntiacensis) κατα την 21η Ιουνίου, μαζί με άλλους Γερμανούς μάρτυρες. Ακολουθεί και συμπληρώνει τις παλαιότερες πηγές (Ραβανό Μαύρο, Gozwin κ.ά.) και συμπεριλαμβάνει τον Αλβανό στην παράδοση των Γερμανών Αγίων. Το έργο του χρησιμοποιείται ως μία από τις πηγές στην Acta Sanctorum των Βολανδιστών για την 21η Ιουνίου, όπου αναφέρεται ρητά ο Bucelinus στο Menologium Benedictinum του. Συμβάλλει έτσι στη διάδοση και καταγραφή της λατρείας του Αγίου Αλβανού του Mainz στην καθολική και βενεδικτίνεια παράδοση του 17ου αιώνα.

ΛΑΤΙΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

(Bucelinus, Menologium Benedictinum, 21 Iunii)Moguntia natalis Sancti Albani (γενικη πτωση του Albanus) Martyris, qui sub Theodosio Imperatore, cum esset genere Graecus et ex insula Naxia oriundus, ibidem pro fide Christi capite truncatus est.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Στο Μάιντς η μνήμη του Αγίου Albani του Μάρτυρα, ο οποίος επί των ημερών του Αυτοκράτορα Θεοδόσιου, επειδή ήταν Ελληνικό το γένος και κατάγονταν από τη νήσο Νάξο, αποκεφαλίσθηκε στον ίδιο τόπο για την πίστη του Χριστού.

από το έργο του Gabriel Bucelinus, Menologium Benedictinum, στην καταχώρηση για τις 21 Ιουνίου (21 Iunii). Πρόκειται για την τυπική, σύντομη αγιολογική εγγραφή σε μαρτυρολόγια της εποχής, και ταιριάζει απόλυτα με τις διαθέσιμες πηγές και παραθέσεις από το βιβλίο του (έκδοση 1655).

ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ BUCELINUS ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΗΓΗ

του Martyrologium Hieronymianum (6ος-7ος αι.), όπου ο Hippolyte Delehaye (Acta Sanctorum Nov. II, 1890-1901) σημειώνει ρητά: "Namsia vel Nausia = Naxia insula Cycladum, errore scriptorio ex Graeco Ναξία" και η οποια επιβεβαιωνεται και απο τον Επιβεβαιώνεται από τον Usuardus (ca. 875 μ.Χ., εκδ. Dubois 1965): "de insula Namsia", με σχόλιο "Namsia sine dubio Naxos Cycladum".

Ο Άγιος Albanus του Mainz μαρτύρησε κατά τη χρονική περίοδο της μεγάλης εισβολής των βαρβαρικών φυλών, με την παράδοση να τοποθετεί το γεγονός το έτος 406 μ.Χ., χρονιά κατά την οποία Βάνδαλοι, Αλανοί και Σουήβοι διέσχισαν τον Ρήνο και λεηλάτησαν τη ρωμαϊκή Mogontiacum. Ο τόπος του μαρτυρίου εντοπίζεται τοπογραφικά στην περιοχή Gartenfeld, μια ζώνη έξω από τα τείχη της πόλης που χρησιμοποιούνταν ως νεκροταφείο και χώρος εκτελέσεων. Εκεί, ο Albanus θανατώθηκε με αποκεφαλισμό, πιθανότατα από εισβολείς οπαδούς του Αρειανισμού, καθώς αρνήθηκε να απαρνηθεί την πίστη του.

Σύμφωνα με την αγιολογική αφήγηση του Rabanus Maurus, αμέσως μετά τον αποκεφαλισμό του στο Gartenfeld, ο Άγιος εμφανίστηκε ως κεφαληφόρος. Περιγράφεται ότι σήκωσε το κομμένο κεφάλι του με τα χέρια και περπάτησε θαυματουργικά μέχρι τον τόπο που ο ίδιος επέλεξε για να ταφεί. Η πορεία αυτή ήταν σύντομη και κατευθύνθηκε από το πεδινό Gartenfeld προς τον παρακείμενο λόφο Albansberg.

                                                                         ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΟΥ SAINT ALBANUS 

..στον λόφο Albansberg, νότια της παλιάς πόλης, οπου ο Άγιος κατέθεσε το σώμα και το κεφάλι του, σε ένα σημείο όπου προϋπήρχε χριστιανικό νεκροταφείο. Η αρχαιολογική έρευνα, και συγκεκριμένα οι ανασκαφές που διενεργήθηκαν μεταξύ 1907 και 1911 από τους Ernst Neeb και Rudolf Kautzsch, επιβεβαίωσαν την τοπογραφική αυτή ταυτότητα. Οι επιστήμονες αποκάλυψαν τα θεμέλια πρώιμης βασιλικής του 5ου αιώνα, κτισμένης ακριβώς πάνω από τάφο μέσα στο νεκροταφείο. Η μνημειακή αυτή κατασκευή, χρονολογούμενη αμέσως μετά το μαρτύριο, πιστοποιεί αρχαιολογικά ότι ο Albansberg ήταν ο πραγματικός τόπος ταφής και λατρείας του Αγίου, επιβεβαιώνοντας πλήρως τις γραπτές πηγές.

Το πρωτο κτίσμα που ιδρύθηκε το 413 μετά Χριστόν ονομαζόταν στα λατινικά Basilica Sancti Albani, δηλαδή Βασιλική του Αγίου Αλβανού.

Ήταν ένας μικρός ναός που χτίστηκε πάνω στον τάφο του Αγίου, στον λόφο έξω από τα τείχη της ρωμαϊκής πόλης Moguntiacum, το σημερινό Μάιντς. Ο όρος Αββαείο χρησιμοποιήθηκε πολύ αργότερα, τον 8ο αιώνα, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Ρίχουλφ ίδρυσε εκεί το μοναστήρι των Βενεδικτίνων.

Η Βασιλική του 5ου Αιώνα Basilica Sancti Albani

Μορφή Ήταν μια απλή μονόκλιτη βασιλική Saalkirche χωρίς τρούλο ή μεγάλα καμπαναριά

Διαστάσεις Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα είχε μήκος περίπου 30 μέτρα 100 ρωμαϊκά πόδια και πλάτος 15 μέτρα 50 ρωμαϊκά πόδια

Τοποθεσία Βρισκόταν πάνω σε ένα μεγάλο ρωμαϊκό και φραγκικό νεκροταφείο στον λόφο Albansberg έξω από τα τείχη του Moguntiacum

Υλικά Χρησιμοποιήθηκαν υλικά από τη ρωμαϊκή πόλη κυρίως πέτρα και τούβλα ακολουθώντας την τεχνοτροπία της ύστερης αρχαιότητας

Το κτίσμα του 5ου αιώνα ενσωματώθηκε και εξαφανίστηκε κάτω από το τεράστιο Αββαείο των Βενεδικτίνων που ίδρυσε ο Καρλομάγνος και ο Ρίχουλφ το 787 796. Αυτό το μεταγενέστερο Αββαείο ήταν που είχε τους τρεις ναούς και τους πύργους που βλέπουμε σε μεσαιωνικά σχέδια

Σήμερα στον χώρο υπάρχουν μόνο αρχαιολογικά ίχνη και μια αναμνηστική στήλη στο σημείο που βρισκόταν το ιερό του παλαιού ναού

Μοναστήρι του Αγίου Αλβανού στο Mainz (Stift St. Alban vor Mainz)

Το Μοναστήρι του Αγίου Αλβανού στο Mainz (Γερμανία) ήταν ένα σημαντικό Βενεδικτίνων μοναστήρι, γνωστό και ως St. Alban's Abbey. Ιδρύθηκε ως Βενεδικτίνη αβαείο γύρω στο 787 ή 796 μ.Χ. από τον Αρχιεπίσκοπο Richulf (787–813) προς τιμήν του Αγίου Αλβανού του Mainz, ενός μάρτυρα και ιεραποστόλου. Βρισκόταν νότια της πόλης του Mainz, στον λόφο που αργότερα ονομάστηκε Albansberg, κοντά σε μια αρχαιότερη βασιλική του Αγίου Αλβανού που χτίστηκε το 413 μ.Χ.

Ιστορία και Ίδρυση

Το μοναστήρι ξεκίνησε ως μέρος της Καρολίγγειας Αναγέννησης. Το 805 μ.Χ., ο Καρλομάγνος (Charlemagne) ανακατασκεύασε και εγκαινίασε την Καρολίγγεια Βασιλική, η οποία έγινε το κέντρο του. Αρχικά λειτουργούσε ως Βενεδικτίνη μονή, αλλά το 1442 μετατράπηκε σε κολλεγιακή ίδρυση (Herrenstift), δηλαδή ένα ίδρυμα για ευγενείς κληρικούς. Στον 14ο αιώνα, ο Αρχιεπίσκοπος Baldwin of Luxembourg (1328–1336) το οχύρωσε, μαζί με άλλα μοναστήρια έξω από τα τείχη της πόλης, όπως το St. Jakob's και St. Victor's.

Το μοναστήρι φύλαγε σημαντικά λείψανα, όπως αυτά του Αγίου Καισαρίου της Τερρακίνας (St. Caesarius of Terracina) και, από το 1298, του Ιουστίνου του Ομολογητή (Justin the Confessor) από την Εκκλησία του Αγίου Ιουστίνου στο Höchst. Ήταν κέντρο λατρείας και εκκλησιαστικής επιρροής, και εκεί θάφτηκαν σημαντικές προσωπικότητες, όπως:

• Η Fastrada (π. 794), τέταρτη σύζυγος του Καρλομάγνου.
• Ο Κάρολος της Ακουιτανίας (π. 863), Αρχιεπίσκοπος του Mainz (856–863).
• Η Liutgard of Saxony (π. 953), κόρη του Αυτοκράτορα Όθωνα Α'.
• Ο Liudolf (π. 957), Δούκας της Σουαβίας και πρώτος γιος του Όθωνα.
• Ο William, Αρχιεπίσκοπος του Mainz (π. 968).
• Ο Ραβανός Μαύρος (Hrabanus Maurus, π. 856), διάσημος θεολόγος και Αρχιεπίσκοπος του Mainz.

Από προηγούμενες γνώσεις μου, το μοναστήρι συνδέεται στενά με τον Άγιο Αλβανό του Mainz, ο οποίος μαρτύρησε εκεί γύρω στο 400-406 μ.Χ., και έγινε τόπος ταφής του. Ήταν επίσης τόπος συνόδων, όπως η Σύνοδος του 847 που διοργάνωσε ο Ραβανός Μαύρος.

Αρχιτεκτονική

Η Καρολίγγεια Βασιλική του 805 είχε τρεις ναούς (κλίτη), πιθανώς χωρίς εγκάρσιο κλίτος αρχικά, και δύο άψιδες. Στο δυτικό άκρο υπήρχε μια αίθουσα ίδιου μεγέθους με τον κεντρικό ναό, και από πάνω παρεκκλήσι του Αγίου Μιχαήλ. Οι δύο δυτικοί πύργοι προστέθηκαν αργότερα, στην Ρωμανική περίοδο. Το Γοτθικό χορό (1300–1500) ήταν εξαιρετικά μεγάλο και εντυπωσιακό. Η κάτοψη του μοναστηριού αντανακλάται στο Schloss Johannisberg, που ήταν θυγατρικό του St. Alban's. Δυστυχώς, δεν σώζονται λεπτομερείς περιγραφές ή ερείπια, αλλά ιστορικές απεικονίσεις δείχνουν ένα οχυρωμένο συγκρότημα με πύργους και μεγάλο χορό.

alchetron.com

St. Alban's Abbey, Mainz - Alchetron, the free social encyclopedia

(Ιστορικός χάρτης του Mainz από τον Matthäus Merian το 1655, όπου φαίνεται το μοναστήρι του Αγίου Αλβανού στα ανατολικά - αριστερή πλευρά.)

commons.wikimedia.org

File:Das Ritterstift St. Alban.jpg - Wikimedia Commons

(Ιστορική απεικόνιση του Ritterstift St. Alban, γύρω στον 18ο αιώνα, δείχνοντας τα ερείπια ή την οχυρωμένη δομή.)

Καταστροφή και Κληρονομιά

Το μοναστήρι λεηλατήθηκε και κάηκε το βράδυ της 28ης Αυγούστου 1552 κατά τον Δεύτερο Πόλεμο των Μαργραβίων (Second Margrave War) από τον Albert Alcibiades, Μαργράβο του Brandenburg-Kulmbach. Δεν ξαναχτίστηκε ποτέ, και τα ερείπια του καταστράφηκαν ολοκληρωτικά. Το ίδρυμα διατήρησε νομική ύπαρξη μέχρι την επίσημη διάλυσή του το 1802 από τον Ναπολέοντα. Σήμερα, δεν σώζονται ερείπια, αλλά η περιοχή θυμίζει την ιστορία του μέσω τοπωνυμίων όπως ο Albansberg. Η κληρονομιά του περιλαμβάνει την προώθηση της λατρείας του Αγίου Αλβανού και τη συμβολή στην εκκλησιαστική ιστορία της Γερμανίας. Το μοναστήρι επηρέασε άλλα ιδρύματα, όπως το Schloss Johannisberg.

Πηγές: Βασισμένο σε ιστορικές αναφορές και Wikipedia. Δεν υπάρχουν σωζόμενες φωτογραφίες ερειπίων, καθώς καταστράφηκε πλήρως, αλλά ιστορικές εικόνες και χάρτες δίνουν μια ιδέα

ΤΟ MAINZ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΡΗΝΟ ΠΟΤΑΜΟ ΚΑΤΑ ΤΟ 1900

Ο ΝΑΟΣ ΕΙΣ ΑΓΙΟΝ ALBAN(ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ)-ALBANUS-ΣΤΟ MAINZ

                                       Ο ΝΑΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ AUBAIN (ALBANUS.. ALBAIN.. AUBAIN) 

                                                               ΣΤΗΝ NAMUR ΤΗΣ ΒΑΛΛΩΝΙΑΣ (ΒΕΛΓΙΟ)

εξηγησις της ονομασιας Αubain δια τον Αγιο στην Νamur του Βελγιου οπου κατατεθηκαν τα Ιερα του Λειψανα στην απαρχη του 11ου αιωνα (1047)

συνιστα γαλατικη-βαλλωνικη αποδοση συνδυαστικα και με την ερμηνεια του ''ξενου΄΄ -αφου ηλθε και απο ξενα μερη εν προκειμενω την Ελληνικη Ναξο- απο προφορικη ή και παλαιογραφικη παραφθορα του Albanus (Auba-i-nus)

Κατα τον 11ο αιώνα μ.Χ., στη Ναμούρ (σημερινό Βέλγιο), ο πληθυσμός μιλούσε κυρίως μια πρώιμη ρωμανική διάλεκτο, η οποία αργότερα εξελίχθηκε στη Βαλλωνική και ανήκει στην ομάδα των Παλαιών Γαλλικών (langue d’oïl).

[Η επιστημονική έρευνα έχει αποδείξει ότι ο Άγιος Alban της Αγγλίας και ο Άγιος Albanus του Mainz αποτελούν δύο διακριτές ιστορικές προσωπικότητες, των οποίων η σύγχυση προέκυψε από ονοματική ταυτότητα (ενιοτε αποκαλουνται ο ενας με το ονομα του αλλου) και γεωγραφική εγγύτητα εορτασμού (21 και 22 Ιουνιου), πλην όμως οι βιογραφικές και χρονολογικές τους διαφορές είναι απόλυτα τεκμηριωμένες.

Ο Άγιος Alban της Αγγλίας, γνωστός ως Alban of Verulamium ή Proto-Martyr Anglorum (Πρωτομάρτυρας των Άγγλων), έζησε και μαρτύρησε στη ρωμαϊκή Βρετανία. Η χρονολόγησή του βασίζεται σε πρώιμες γραπτές πηγές, όπως του Γκίλντας και του Βέδα, που τοποθετούν το μαρτύριό του κατά τη διάρκεια των διωγμών του αυτοκράτορα Διοκλητιανού ή, κατά άλλες απόψεις, του Σεπτίμιου Σεβήρου, δηλαδή με βεβαιότητα στον 3ο ή τις αρχές του 4ου αιώνα (περίπου 303 μ.Χ.). Η παράδοση και η αρχαιολογία της πόλης Verulamium (σημερινό St Albans) τον περιγράφουν ως ειδωλολάτρη που ασπάστηκε τον χριστιανισμό και μαρτύρησε αποκεφαλισμένος από Ρωμαίους στρατιώτες, προστατεύοντας έναν χριστιανό ιερέα. Η μνήμη του εορτάζεται στις 22 Ιουνίου.

Αντιθέτως, ο Άγιος Albanus του Mainz, γνωστός ως Albanus Mogontinus, έζησε έναν αιώνα αργότερα. Η χρονολόγησή του προσδιορίζεται από συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα που επιβεβαιώνονται τόσο από τις πηγές όσο και από την αρχαιολογία. Μαρτύρησε το έτος 406 μ.Χ., χρονιά κατά την οποία οι βαρβαρικές φυλές διέσχισαν τον Ρήνο. Οι ανασκαφές στον λόφο Albansberg του Mainz, που διενεργήθηκαν τις περιόδους 1907-1911, αποκάλυψαν μια πρώιμη βασιλική του 5ου αιώνα κτισμένη πάνω σε τάφο εντός νεκροταφείου, επιβεβαιώνοντας την ταφή του εκεί αμέσως μετά το μαρτύριο. Στις πηγές αναφέρεται ως Ιεραπόστολος που θανατώθηκε στην περιοχή Gartenfeld από βανδαλους εισβολείς και έγινε κεφαληφόρος. Τα Ιερά Λείψανά του, που φυλάσσονται σήμερα στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Aubain (Saint-Aubain) στο Namur του Βελγίου, αποτελούν και αυτα τεκμήριο της ύπαρξής του στη γηραιά ήπειρο, καθώς η ονομασία Aubain αποτελεί γλωσσική γαλατικο-βαλλωνικη λαϊκη εκδοχή του Albanus. Η μνήμη του εορτάζεται στις 21 Ιουνίου.

Η χρονική απόσταση μεταξύ τους είναι απόλυτα καθορισμένη και ανέρχεται σε έναν αιώνα. Ο μεν Άγιος της Αγγλίας ανήκει στην εποχή της ρωμαϊκής κυριαρχίας και των αυτοκρατορικών διωγμών (αρχές 4ου αιώνα), ο δε Άγιος του Mainz ανήκει στην εποχή των μεταναστεύσεων και της καταρρεύσεως των συνόρων (αρχές 5ου αιώνα). Η αρχαιολογική στρωματογραφία στο Mainz δεν επιτρέπει καμία χρονολόγηση νωρίτερα του 406 για τον Albanus, ενώ η γραπτή παράδοση της Αγγλίας τοποθετεί τον Alban πριν την άρση των διωγμών το 313 μ.Χ.

Η εμφάνισή τους συχνά με το ίδιο όνομα δικαιολογείται αποκλειστικά από γλωσσικούς και όχι βιογραφικούς λόγους. Το λατινικό όνομα Albanus (που σημαίνει «ο εκ της Άλβας») ήταν κοινό επίθετο και όνομα στη ρωμαϊκή εποχή, οδηγώντας σε σύγχυση κατά τον μεσαίωνα. Όσον αφορά τη διαφορά μίας ημέρας στον εορτασμό (21 Ιουνίου για τον Albanus και 22 Ιουνίου για τον Alban), αυτή δικαιολογείται από τη λειτουργική πρακτική της καθολικής εκκλησίας να τοποθετεί μνήμες αγίων με παρόμοια ονόματα ή συγγενή μαρτυρολόγια σε διαδοχικές ημέρες. Η εγγύτητα αυτή, αν και αρχικά συντελούσε στη σύγχυση, τελικώς αποτελεί την απόδειξη της προσπάθειας των λειτουργικών βιβλίων να διακρίνουν τους δύο αγίους, αποδίδοντάς τους ξεχωριστές ημέρες μνήμης, παρά την ομωνυμία. Συνεπώς, η ιστορική επιστήμη έχει αποδώσει δικαιοσύνη στις πηγές, διαχωρίζοντας τον βρετανό πρωτομάρτυρα από τον ρηνογερμανό μάρτυρα του Mainz, με βάση την απόλυτη χρονολογική απόσταση και τη διαφορετική ιστορική διαδρομή των λειψάνων τους.]

 Η ιστορική διαδρομή της εύρεσης και μεταφοράς των λειψάνων ξεκινά στο Mainz της Γερμανίας, όπου σύμφωνα με την παράδοση αλλά και τις αρχαιολογικές μαρτυρίες που κατέγραψε το Klosterlexikon Rheinland-Pfalz, ο Alban(us) von Mainz (ή Sankt Alban-us) μαρτύρησε με αποκεφαλισμό περίπου το 406 μ.Χ. και τάφηκε σε νεκροταφείο νότια της πόλης, στον λόφο που έμεινε γνωστός ως Albansberg. Οι ανασκαφές που αποκάλυψαν τα θεμέλια της παλαιοχριστιανικής βασιλικής στον λόφο Albansberg διεξήχθησαν από τις αρχαιολογικές υπηρεσίες του Mainz στις αρχές του 20ού αιώνα, συγκεκριμένα στο χρονικό διάστημα από το 1907 έως το 1911. Τα πορίσματα αυτών των ανασκαφών και η μελέτη των αρχιτεκτονικών κατάλοιπων δημοσιεύθηκαν σε σημαντική επιστημονική εργασία της ερευνήτριας Mechthild Schulze-Dörrlamm, η οποία φέρει τον τίτλο Die karolingische Chorschranke und die porta aurea der Klosterkirche St. Alban (787-805) bei Mainz και εκδόθηκε από το Römisch-Germanisches Zentralmuseum Mainz. Η εργασία αυτή τεκμηριώνει την ύπαρξη και τη δομή των κτιρίων που στέγαζαν τα λείψανα πριν από τη μεταφορά τους. 

 Οι αρχαιολογικές ανασκαφές επιβεβαίωσαν την ύπαρξη της μεγάλης παλαιοχριστιανικής βασιλικής του 5ου αιώνα, η οποία ανεγέρθηκε πάνω στον τάφο του μάρτυρα και αποτέλεσε το αρχικό σημείο φύλαξης και τιμής των λειψάνων του, στον χώρο όπου λειτουργούσε αργότερα η περίφημη Benediktinerabtei St. Alban(us).

 Επιπλέον, συνολική επιστημονική καταγραφή της ιστορίας της μονής και της λατρείας του αγίου παρέχεται στο Klosterlexikon Rheinland-Pfalz, ενώ σχετικές μελέτες για την ιστορική διαδρομή της μονής St. Alban(us) vor Mainz έχουν πραγματοποιήσει ο Franz J. Felten και άλλοι ερευνητές που αναφέρονται στη βιβλιογραφία του μουσείου και των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της περιοχής.

Η μεταφορά των ιερών λειψάνων από το Mainz στο Namur του Βελγίου συνετελέσθηκε στα μέσα του 11ου αιώνα, με τις ιστορικές πηγές να τοποθετούν το γεγονός χρονικά στην περίοδο μεταξύ 1050 και 1055. Όπως αναφέρει η ''Catholic Encyclopedia'' και επιβεβαιώνουν τα αρχεία της Diocèse de Namur, την πρωτοβουλία ανέλαβε ο Frédéric de Lorraine, ο πρώτος ηγούμενος της κολλεγιακής εκκλησίας που είχε ιδρύσει ο κόμης Albert II de Namur το 1047. Ο Frédéric de Lorraine, εκμεταλλευόμενος την υψηλή θέση του και τις διασυνδέσεις του —ως συγγενής του κόμη και μελλοντικός Πάπας με το όνομα Stephen IX (Étienne IX)— διαπραγματεύτηκε και εξασφάλισε από το τον καθεδρικό ναό του Mainz ένα σημαντικό τμήμα απο την καρα του Αγιου Alban(us).

Το λείψανο αυτό μεταφέρθηκε επισήμως στο Namur, γεγονός που οδήγησε στην αφιέρωση του εκει Ναου, στον Saint Aubain (καθως εξηγησαμε στην αρχη της εργασιας μας την αλλοιωση του ονοματος) και στον ορισμο του ως πολιούχου και προστατου της πολεως της Namur. Ενα αποτμημα Ιερου Λειψανου του Saint Aubain-Αγιος Albanus, φυλάσσεται σήμερα εντός πολύτιμης λειψανοθήκης, αποτελώντας το τεκμηριο της ιστορικής αυτής μεταφοράς.

Οι ανασκαφές που αποκάλυψαν τα θεμέλια της παλαιοχριστιανικής βασιλικής στον λόφο Albansberg διεξήχθησαν από τις αρχαιολογικές υπηρεσίες του Mainz στις αρχές του 20ού αιώνα, συγκεκριμένα στο χρονικό διάστημα από το 1907 έως το 1911. Τα πορίσματα αυτών των ανασκαφών και η μελέτη των αρχιτεκτονικών κατάλοιπων δημοσιεύθηκαν σε σημαντική επιστημονική εργασία της ερευνήτριας Mechthild Schulze-Dörrlamm, η οποία φέρει τον τίτλο Die karolingische Chorschranke und die porta aurea der Klosterkirche St. Alban (787-805) bei Mainz και εκδόθηκε από το Römisch-Germanisches Zentralmuseum Mainz. Η εργασία αυτή τεκμηριώνει την ύπαρξη και τη δομή των κτιρίων που στέγαζαν τα λείψανα πριν από τη μεταφορά τους. Επιπλέον, συνολική επιστημονική καταγραφή της ιστορίας της μονής και της λατρείας του αγίου παρέχεται στο Klosterlexikon Rheinland-Pfalz, ενώ σχετικές μελέτες για την ιστορική διαδρομή της μονής St. Alban(us) vor Mainz έχουν πραγματοποιήσει ο Franz J. Felten και άλλοι ερευνητές που αναφέρονται στη βιβλιογραφία του μουσείου και των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της περιοχής.

  η παραπανω εργασια συνιστα μια ισχυρη και συνθεση και υποθεση σχετικα με τον Αγιο Albanus του Mainz και του οποιου  Ιερα Λειψανα ευρισκονται στην πολη Namur του Βελγιου σε ομωνυμο Ναο,  τεμαχιο των οποιων θα πρεπει να αποσταλει τιμητικως στην γεννετηρα η και τοπο προελευσης του, την Ελληνικη Ναξο, 

  ΚΑΙ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ALBANUS (οχι Αλβανό-απολυτα λαθος-, αλλα Albanus-Αλβάνο: ελληνοποιημένο) EKEINO TO ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΝ ΠΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΕΤΑΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΥΝΑΤΟ  -ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ-  ΑΛΗΘΕΥΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ Η ΕΚ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΝΑΞΙΑΣ (ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΑΞΟΥ), ΠΡΟΕΛΕΥΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΑΝ ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΥΡΗΚΑΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΑΜΕ, ΕΝΝΟΟΥΜΕ, ΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΑΡΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΑΘΟΥ ΘΕΟΥ ΕΓΙΝΕ.  

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΑΠΟΛΑΤΙΝΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΜΕΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΚ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΑΞΟΥ ΟΡΜΩΜΕΝΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΓΙΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΔΡΑΣΕ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΣΤΟΝ ΒΟΡΡΕΙΟΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ, ΠΡΟ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΤΑΙ ΚΑΙ ΩΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΣ ΑΓΙΟΣ, ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ 

ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΧΩΜΕ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΕΝ ΤΩ ΝΥΝ ΑΙΩΝΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝΤΙ ΑΜΗΝ!

Ο  ΣΥΝΘΕΣΑΣ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ 

ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ 

ΚΑΙ ΤΩ ΜΟΝΩ ΘΕΩ ΚΥΡΙΩ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΩ Η ΔΟΞΑ ΕΙΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΙΩΝΩΝ ΑΜΗΝ!