O ΜΕΓΑΣ ΕΛΛΗΝ (ΝΑΞΙΟΣ) ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΣ ΑΓΙΟΣ SAINT AUBAIN ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Η ΛΕΙΨΑΝΟΘΗΚΗ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΟΜΩΝΥΜΟ ΝΑΟ ΣΤΗΝ NAMUR ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ

Με βαση πολυχρονη μελετη και συνδυαστικη ακριβολογη και επιπονη συνθεση ολων των πηγων

Ο Άγιος Aubain, γνωστός στη Εκκλησιαστικη Αγιολογική παράδοση ως Albanus ή Albinus  αποτελεί μια Ιστορική και Αγιολογική προσωπικότητα, που εδρασε Ιεραποστολικα στην περιοχη της σημερινης Γαλλιας-Γερμανιας. 

Επικρατεστερη καταγραφη με βαση τις διαθεσιμες πηγες:

Γεννημένος περι το 360 στο Ελληνικό νησί της Νάξου, ο Aubain παρουσιάστηκε περίπου το 380 στο Άγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων, αναχωρωντας από το νησί του, όπου οι Ορθόδοξοι καταδιώκονταν ισως από τους Αρειανούς. Μετέπειτα ο Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων τον έστειλε στη Γαλατία ως ιεραπόστολο επιφορτισμένο με τον εκχριστιανισμό των παγανιστών, αλλά  και τον αγώνα εναντίον των αιρετικών Αρειανών, οι οποίοι είχαν αρνηθεί την Θεότητα του Κυριου Ιησού Χριστου, αναγνωριζοντας μονον την Ανθρωπινη του Φυσι, και δια τον λογο αυτο είχαν καταδικαστεί από την Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325. Ο Aubain θα δράσει στη Γαλλία, πριν από την άφιξη του το 404 στη Μαγεντία (Mainz) στη Γερμανία. Εκεί κυνηγημένος από αιρετικούς ή σύμφωνα με άλλους ειδικούς από εισβολείς βανδάλους, θα αποκεφαλιστεί το 406. 

Καταγωγή και Πρώτα Χρόνια

Ο Άγιος φαινεται πως προερχεται απο το Ελληνικο νησί της Νάξου (Naxia, -το οποιο εξαγεται απο το Naκsia που εχει καταγραφει σε αρχαιοτερες πηγες και αληθευει σε ακομη αρχαιοτερες, τις οποιες παραθετουμε στο τελος, ως Ναξια-Naxia). Υπολογίζεται ότι γεννήθηκε στα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ., πριν την καταλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ιεραποστολική Δράση και Άφιξη στο Mainz

Η ιστορική πορεία του τον οδήγησε από τη Νάξο στην καρδιά της Ευρώπης. Φαίνεται πως ηταν Ιεραπόστολος εναντιον της σχεδον παναιρεσεως τοτε του αρειανισμου, υπερ της Ορθοδοξου Πιστεως και Διδασκαλιας.  Κατέληξε στην πόλη Mogontiacum, το σημερινό Mainz της Γερμανίας, η οποία ήταν μια από τις σημαντικότερες στρατιωτικές και εμπορικές εστίες του Ρήνου. Εκεί, ασκούσε το Ιεραποστολικο του έργο σε ενα λαο που βρισκόταν υπό την πίεση της διείσδυσης βανδαλων, αλανων και σουηβων  στα σύνορα της αυτοκρατορίας.

Το Ιστορικό Πλαίσιο του Μαρτυρίου (406 μ.Χ.)

Το έτος 406 μ.Χ. (βασιλεια Ωνωριου, τον οποιον διαδεχθηκε ο Θεοδοσιος Β΄) αποτελεί μια ημερομηνία-ορόσημο στην ιστορία της Δυτικής Ευρώπης. Την παραμονή της τελευταίας ημέρας του έτους (31 Δεκεμβρίου 406), οι βάνδαλοι, οι αλανοί και οι σουηβές διέσχισαν τον παγωμένο Ρήνο, παραβιάζοντας τα σύνορα και εισβάλλοντας μαζικά στη Γαλατία. Το Mainz βρέθηκε στο επίκεντρο της εισβολής. Η πόλη λεηλατήθηκε και οι χριστιανοί κάτοικοί της βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη μανία των εισβολέων.

Το Μαρτύριο στον Ρήνο

Ο Aubain βρέθηκε να υπερασπίζεται την πίστη του Χριστού μπροστά στους εισβολείς. Οι πηγές και η αγιολογική παράδοση της περιοχής του Namur και του Mainz περιγράφουν τη σκηνή του μαρτυρίου του με δραματικό τρόπο. Ο Άγιος δεν διέφυγε, αλλά παρέμεινε πιστός στην αποστολή του. Αρνήθηκε να απαρνηθεί τον Θεανθρωπο Κυριο Ιησου Χριστο, και την Αληθεια της Ορθοδοξου Πιστεως.

Η θανατική ποινή εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό στις όχθες του ποταμού Ρήνου. Η παράδοση τον κατατάσσει στους Κεφαληφόρους Αγίους, δηλαδή σε εκείνους τους μάρτυρες που φέρουν το κεφάλι τους οχι μονο ως σύμβολο της θυσίας τους αλλα και κυριολεκτικως με βαση το Μεγα Θαυμα που ακολουθει το Μαρτυριο τους.

Το Θαύμα της Κεφαληφοριας.

Αμέσως μετά την αποκοπή της κεφαλής του, συνέβη το θαύμα που συνοδεύει συχνά τις βίους των Κεφαληφόρων Αγίων. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος Aubain σήκωσε το κομμένο κεφάλι του με τα χέρια του και περπάτησε μια μικρή απόσταση. Αυτή η κίνηση δεν ήταν απλώς ένα θαυμαστό γεγονός, αλλά συμβόλιζε την πνευματική Νικη επί του θανάτου και την αδιαίρετη ενότητα της ψυχής και του σώματος εν Χριστώ Ιησου τω Θεω. Ο τόπος όπου κατέθεσε το κεφάλι του και ανακλιθηκε, υποδεικνυοντας με τον τροπο αυτο και τον τοπο της ταφης του, έγινε αμέσως τόπος λατρείας (Μαρτυριον).

Η Σύνδεση με το Namur.

Ο Μαρτυρικός θάνατος συνέβη στο Mainz το 406 μ.Χ., αλλα ο Άγιος τιμάται ιδιαίτερα στο Namur του σημερινού Βελγίου οπου ειναι τεθησαυρισμενα τα Ιερα του Λειψανα.

Στο μέρος που πέθανε κτιστηκε αργότερα ένα μεγάλο αββαείο, κέντρο Βενεδικτίνων μοναχών, που όμως θα καταστραφεί ολοκληρωτικά το 1552. Όλα ή μέρος των λειψάνων του Αγίου και Μάρτυρα Aubain θα μεταφερθούν τον 11ο αιώνα στην Ναμύρ του Βελγίου, όπου θα γίνει ο προστάτης του Καθεδρικού, της επισκοπής, αλλά και της πόλης της Ναμύρ, πρωτεύουσας της Βαλονίας του Βελγίου. Είναι επίσης και ο προστάτης  άγιος της Μαγεντίας (Mainz) της Γερμανίας.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ ΚΑΘΩΣ ΜΑΡΤΥΡΕΙΤΕ ΕΥΘΕΩΣ ΚΑΙ ΕΝΑΡΓΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ BUSELINUS ΑΠΟ NAXIA ΤΩ ΓΕΝΕΙ ΕΛΛΗΝ.

ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΝΑΧΙΑ ΣΕ ΝΑMSIA ΣΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΔΩ

Ο Μηχανισμός του Σφάλματος: Από το «Naxia» στο «Namsia»

 Αυτό οφείλεται και στην ακουστική ομοιότητα (ηχηρό σύμπλεγμα /κs/ στο Naxia, ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ κ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΠΑΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΣΤΑ ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΓΡΑΦΟΤΑΝ ΣΑΝ ΤΟ m και επειδη τελικα στα λατινικά το «X» προφέρεται «κs», αυτο ειχε σαν αποτέλεσμα η λέξη NAXIA να μεταγραφεί λανθασμένα ως NAKSIA-NAMSIA.

Η έρευνα καταλήγει στο εξής  συμπέρασμα:

Η λέξη Namsia που εμφανίζεται στα μεσαιωνικά μαρτυρολόγια δεν είναι τοπωνύμιο,

Είναι ένα παλαιογραφικό ανάγνωσμα της λέξης Naxia (Naκsia-Namsia)

Άρα, η αρχική παράδοση ήθελε τον Άγιο Aubain «ex Naxia» (από τη Νάξο).

Η αναφορά του Bucelinus το 1655 δεν ήταν επινόηση, αλλά η ορθή ιστορικη και γραφολογικη διόρθωση ενός αρχαίου σφάλματος αντιγραφής. Ο Άγιος ήταν όντως Έλληνας από τη Νάξο, και η λέξη «Namsia» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια παραφθορά της λέξης «Naxia» από τους μεσαιωνικούς αντιγραφείς.

  ΟΙ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΧΟΥΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΕΓΓΥΣ ΤΟΥ 2017, ΚΑΙ ΑΦΟΡΟΥΣΑΝ ΣΕ  ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΝΤΥΠΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ, ΜΟΛΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΑ Η ΕΡΕΥΝΑ ΑΥΤΗ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΕΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΩΣ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΔΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΗ ΑΛΗΘΕΣΤΕΡΗ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΓΚΡΟΤΗΜΕΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ

  ΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΟΙΟΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

  ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΛΩΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΚΡΑΣ ΕΥΑΡΕΣΤΗΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΡΙΚΤΗΣ ΘΕΟΣΗΜΕΙΑΣ-ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΕΙΣ ΕΚΠΛΗΞΙΝ ΤΩΝ ΑΠΙΣΤΟΥΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΣΙΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΩΝ 

  ΜΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑΣ, ΣΥΝΤΡΙΒΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΚΑΘΕ ΕΠΑΡΣΗ ΚΑΘΕ ΥΒΡΙΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΑΠΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΕΒΙΑΣ

  ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΕΦΕΡΑΝ ΠΛΗΘΗ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΗΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ, Η΄ ΜΑΛΛΟΝ ΟΤΙ Ο ΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΘΕΟΣ ΔΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΩΝ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΣΕ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΕΘΝΗ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΑ, ΣΕ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΔΥΣΣΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΕΤΡΑΝΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΜΠΑΝΤΑ ΚΟΣΜΟ, ΚΑΘΕΛΩΝ ΤΑΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΩΝ ΤΑ ΕΝΑΝΤΙΑ, ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟΝ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΗ ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΑΘΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ..

  Η ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΙΑ ΔΙΑΤΡΑΝΩΝΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ, ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΝΙΚΗ, ΟΤΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΠΑΣΑΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΑΝΩΤΕΡΑ ΠΑΣΗΣ ΕΠΙΓΕΙΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΚΑΙ ΙΣΧΥΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΗΤΡΟΥ.

  ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΕΦΑΛΗΦΟΡΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΩ, ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ, ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΚΠΟΛΕΜΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΜΑΧΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΟΘΕΤΗ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ, ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΕΡΑ, ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ, ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑΣ!!!

  ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ AUBAIN (ALBANUS-ALBINUS) KAI O ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟ MEINTZ ΤΟΥ ΡΗΝΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΞΟ ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΩΣ NAMSIA ΑΠΟ ΠΑΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΗΣ NAKSIA ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ NAXIA-ΝΑΞΙΑ, ΚΑΘΩΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΜΕ ΚΑΤΩΘΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΩΣ ΝΑΞΙΑ ΑΝΑΦΕΡΟΤΑΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΧΟΣ ΜΟΝΟΝ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΙΚΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΑΠΟΤΥΠΩΘΕΙ ΩΣ ΝΑΞΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ, ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ, ΑΝΗΚΕ, ΕΙΧΕ ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ, ΩΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΟΝ ΝΑΞΟ, ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΝΑΞΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η΄ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΝΑΞΟ, Ο BUCELINUS ΑΡΙΣΤΟΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΤΗΣ, ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕ ΑΥΤΟ, ΚΑΘΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ, ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΕΥΘΑΡΣΩΣ ΟΤΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝ ΤΩ ΓΕΝΕΙ

ΛΑΤΙΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (Bucelinus, Menologium Benedictinum, 21 Iunii)

Moguntia natalis Sancti Albani Martyris, qui sub Theodosio Imperatore, cum esset genere Graecus et ex insula Naxia oriundus, ibidem pro fide Christi capite truncatus est.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Στο Μάιντς η μνήμη του Αγίου Albani του Μάρτυρα, ο οποίος επί των ημερών του Αυτοκράτορα Θεοδόσιου, επειδή ήταν Ελληνικό το γένος και κατάγονταν από τη νήσο Νάξο, αποκεφαλίσθηκε στον ίδιο τόπο για την πίστη του Χριστού.

από το έργο του Gabriel Bucelinus, Menologium Benedictinum, στην καταχώρηση για τις 21 Ιουνίου (21 Iunii). Πρόκειται για την τυπική, σύντομη αγιολογική εγγραφή σε μαρτυρολόγια της εποχής, και ταιριάζει απόλυτα με τις διαθέσιμες πηγές και παραθέσεις από το βιβλίο του (έκδοση 1655).

ΒΕΒΑΙΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΝΑΞΙΑ-NAXIA ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΑΞΟ

Propertius (Sextus Propertius, 1ος αιώνας π.Χ.): Στις Elegiae (Βιβλίο 3, Ποίημα 17, στίχος 20), αναφέρει «Naxia turba» (ο όχλος της Νάξου), σε ποιητικό πλαίσιο σχετικά με τον Βάκχο.

Ovid (Publius Ovidius Naso, 1ος αιώνας π.Χ. - 1ος μ.Χ.): Στις Metamorphoses (Βιβλίο 8, στίχος 174), χρησιμοποιεί «Naxia tellus» (η γη της Νάξου), αναφερόμενος στη μυθολογία της Αριάδνης και του Βάκχου.

Strabo (Στράβων, περ. 64 π.Χ. - 24 μ.Χ.): Στα Geographica (Βιβλίο 10, Κεφάλαιο 5, παράγραφος 3), γράφει «Νάξος καὶ Ναξία» (Naxos και Naxia), ως εναλλακτική ονομασία για το νησί στις Κυκλάδες (αν και το έργο είναι στα ελληνικά, επηρεάζει λατινικές μεταφράσεις).

Pliny the Elder (Gaius Plinius Secundus, 23-79 μ.Χ.): Στη Naturalis Historia (Βιβλίο 4, Κεφάλαιο 12, παράγραφος 67), αναφέρει «Naxos libera cum oppido, a Dionyso Naxia appellata» (Naxos, ελεύθερη με πόλη, ονομαζόμενη Naxia από τον Διόνυσο).

Solinus (Gaius Iulius Solinus, 3ος αιώνας μ.Χ.): Στα Collectanea Rerum Memorabilium (Κεφάλαιο 7, παράγραφος 15), γράφει «Naxos a Dionyso Naxia dicta» (Naxos ονομάστηκε Naxia από τον Διόνυσο).

Servius (Maurus Servius Honoratus, 4ος-5ος αιώνας μ.Χ.): Στο σχόλιό του στην Aeneid του Βιργιλίου (Βιβλίο 3, στίχος 125), εξηγεί «Naxon: Naxos insula est Cycladum, dicta a Dionyso Naxia» (Naxos είναι νησί των Κυκλάδων, ονομαζόμενο Naxia από τον Διόνυσο).