Ο Οικουμενικός, η Μόσχα και το σχίσμα του 21ου αιώνα στην προοπτική της «Τρίτης Ρώμης»
Με αφορμή την επίθεση SVR κατά του Οικ. Πατριάρχη
Γεώργιος Αποστολάκης, αντιπρόεδρος ΑΠ ε.τ.
Α.- Κανονικότητα, πνευματικό τραύμα και γεωπολιτική εξουσία στην Ορθοδοξία
Η πρόσφατη, ιδιαίτερα οξεία επίθεση ρωσικών κρατικών κύκλων κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη δεν είναι ένα απλό επικοινωνιακό επεισόδιο. Αποτελεί σύμπτωμα ενός βαθύτερου ρήγματος: ενός σχίσματος που διατρέχει σήμερα την Ορθοδοξία και το οποίο δεν είναι μόνο κανονικό ή γεωπολιτικό, αλλά βαθιά πνευματικό.
Η Μόσχα κατηγορεί το Φανάρι ότι «διαλύει το σώμα της Εκκλησίας» και ότι λειτουργεί ως όργανο δυτικών συμφερόντων. Το Φανάρι, από την πλευρά του, υπερασπίζεται τον ιστορικό και κανονικό του ρόλο. Αν όμως μείνουμε σε αυτή τη διπολική αντιπαράθεση, χάνουμε το ουσιώδες: το τίμημα που ήδη πληρώνει η εκκλησιαστική ενότητα.
Β.- Γιατί «τώρα» η επίθεση της SVR;
Το timing ταιριάζει πολύ με μια άμεση ρωσική αντίδραση σε εξελίξεις που απειλούν την «κανονική επικράτεια» της Μόσχας, ειδικά στη Βαλτική:
Εσθονία: έχουν υπάρξει νομοθετικές/θεσμικές κινήσεις που στόχο έχουν να κοπούν οι δεσμοί της Εσθονικής Εκκλησίας (υπό Μόσχα) από το Πατριαρχείο Μόσχας, με επιχείρημα την εθνική ασφάλεια.
Λιθουανία: από το 2024 έχει προχωρήσει η ίδρυση/εγκατάσταση Εξαρχίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ως παράλληλη εκκλησιαστική δομή έναντι της ρωσικής δικαιοδοσίας στη χώρα.
Λετονία: από το 2022–2023 υπάρχει νομική/θεσμική κατεύθυνση «de jure ανεξαρτησίας» της εκεί Εκκλησίας από εξωτερικό κέντρο..
Με απλά λόγια: η Μόσχα βλέπει να χάνει έδαφος στη Βαλτική (και δυνητικά αλλού), όχι μόνο «εκκλησιαστικά», αλλά ως δίκτυο επιρροής. Και η SVR (Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών) μιλά σαν να κάνει «προληπτικό χτύπημα» απονομιμοποίησης του Φαναρίου πριν παγιωθούν νέες πραγματικότητες.
Παράλληλα, στο ίδιο πακέτο η SVR «πετάει» και Μαυροβούνιο/Σερβία (αυτοκεφαλία στην «μη αναγνωρισμένη» Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου), κάτι που λειτουργεί ως σήμα προς τη Σερβική Εκκλησία: «κοίτα τι έρχεται, αν δεν σταθείς με εμάς».
Γ.- Η Ουκρανία ως σημείο καμπής
Η παραχώρηση αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία το 2018 αποτέλεσε το καθοριστικό σημείο. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο επικαλέστηκε ιστορικές και κανονικές ερμηνείες για το ρόλο του Φαναρίου ως υπερκείμενης εκκλησιαστικής αρχής αρμόδιας για τη απονομή αυτοκεφαλιών. Όμως, οι ερμηνείες αυτές αμφισβητήθηκαν σοβαρά και τεκμηριωμένα.
Διακεκριμένοι θεολόγοι και ιεράρχες επεσήμαναν ότι η Ουκρανία ανήκε επί αιώνες στη δικαιοδοσία της Μόσχας και ότι μια τόσο κρίσιμη απόφαση χωρίς πανορθόδοξη συναίνεση ενείχε τον κίνδυνο σχίσματος. Χαρακτηριστική υπήρξε η προειδοποίηση του +Αναστασίου Αλβανίας, ο οποίος είχε προειδοποιήσει ότι η μονομερής χορήγηση αυτοκεφαλίας, χωρίς πανορθόδοξη συναίνεση, δεν είναι αυτονόητη και εγκυμονεί τον κίνδυνο βαθιάς και διαρκούς διαιρέσεως της Ορθοδοξίας.
Η εξέλιξη επιβεβαίωσε τους φόβους: διακοπή ευχαριστιακής κοινωνίας, θεσμική πόλωση και μια Ορθοδοξία διαιρεμένη.
Δ.- Γεωπολιτική: υπαρκτή αλλά αλλά όχι πλήρης εξήγηση
Η αυτοκεφαλία είχε αναμφίβολα γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Αποδυνάμωσε τη ρωσική επιρροή στην Ουκρανία και ενίσχυσε τη δυτική στρατηγική. Οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις το χαιρέτισαν δημόσια στο πλαίσιο της θρησκευτικής ελευθερίας και της εθνικής κυριαρχίας.
Φυσικά μόνο αυτό δεν αρκεί για δεχθεί κανείς ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενήργησε κατ’ εντολήν ξένων κέντρων. Υπάρχει όμως σαφώς σύμπτωση συμφερόντων και αυτό αρκεί για να φορτίσει πολιτικά την απόφαση. Αποδεικνύεται έτσι κάτι πιο σύνθετο: ότι μια εκκλησιαστική πράξη, χωρίς πανορθόδοξη συναίνεση, γίνεται ευάλωτη στην πολιτική εργαλειοποίηση.
Η Μόσχα και η πολιτικοποίηση της Εκκλησίας
Η ρωσική κριτική δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως αμιγώς πνευματική. Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος έχει ταυτιστεί με το ιδεολόγημα του «Ρωσικού Κόσμου» και λειτουργεί ως θεολογικός πυλώνας της κρατικής πολιτικής του Βλαντίμιρ Πούτιν. Έτσι, το ουκρανικό ζήτημα δεν αντιμετωπίστηκε μόνο ως εκκλησιαστικό πρόβλημα, αλλά ως υπαρξιακή απειλή για τη ρωσική εκκλησιαστική αυτοαντίληψη.
Άρα τι είναι ο «πόλεμος» κατά του Οικουμενικού; Κατά τη γνώμη μου είναι. κυρίως:
Άμυνα/αντεπίθεση επιρροής: φοβούνται περαιτέρω απώλειες σε Βαλτική και πιθανές αλυσιδωτές κινήσεις σε άλλες χώρες.
Προληπτική απονομιμοποίηση: όταν μια υπηρεσία πληροφοριών σε αποκαλεί «αντίχριστο» και σε δένει με «νεοναζί/MI6», δεν στοχεύει σε θεολογική συζήτηση. Στοχεύει σε κοινό, συμμάχους και ουδέτερους, για να τους κάνει να μην αγγίξουν το «Φανάρι».
Μήνυμα προς Σερβία και άλλους: το Μαυροβούνιο μπαίνει ως «φόβητρο» για να συσπειρωθούν εκκλησίες γύρω από τη Μόσχα.
Έχει σχέση με την «Τρίτη Ρώμη»;
Η «Τρίτη Ρώμη» είναι ιστορικό-ιδεολογικό υπόστρωμα που εύκολα μετατρέπεται σε αξίωση πρωταγωνιστικού ρόλου της Μόσχας στον ορθόδοξο κόσμο. Ακόμη και ευρωπαϊκές αναλύσεις σημειώνουν ότι η σύγχρονη ρωσική εκκλησιαστική αυτοαντίληψη συνδέεται με εικόνα της Μόσχας ως «Τρίτης Ρώμης» και κέντρο/εγγυητή της «Ρωσικής Ορθοδοξίας».
Από την άλλη, η ίδια η Μόσχα συχνά παρουσιάζει την «Τρίτη Ρώμη» όχι ως «πρωτείο εξουσίας» αλλά ως «μυστική ευθύνη/αποστολή».
Διεκδικεί πλέον η Μόσχα πρωτοκαθεδρία στην πράξη;
Τυπικά, η το Πατριαρχείο Μόσχας δεν λέει «εγώ είμαι πρώτος». Στην πράξη όμως, μια σειρά κινήσεων μοιάζουν με de facto ανταγωνισμό προς τον συντονιστικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στο πλαίσιο αυτό:
2016: η Ρωσική Εκκλησία δεν συμμετείχε στη Σύνοδο της Κρήτης (Πανορθόδοξη Σύνοδος), υπονομεύοντας μια διαδικασία που συνδέεται ιστορικά με το πρωτείο του Φαναρίου.
2018: διέκοψε την ευχαριστιακή κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο λόγω Ουκρανίας. Κίνηση που παγιώνει διπολισμό «Μόσχα vs Φανάρι».
Αφρική (Εξαρχία): η δημιουργία ρωσικής δομής σε κανονική περιοχή άλλου Πατριαρχείου παρουσιάστηκε ευρέως ως πρωτοφανής κίνηση παράλληλων δικαιοδοσιών, δηλαδή σαν η Μόσχα να συμπεριφέρεται ως υπερ-κέντρο.
Ε.- Το πνευματικό αποτύπωμα της αυτοκεφαλίας: από την κανονική διαφωνία στο ζωντανό σχίσμα
Πέρα από θεσμούς και στρατηγικές, το αποτέλεσμα ήταν ένα πραγματικό σχίσμα. Στην Ουκρανία παγιώθηκαν δύο ορθόδοξες εκκλησιαστικές δομές στον ίδιο χώρο. Η μία, με σαφή κρατική στήριξη, απέκτησε θεσμική υπεροχή. Η άλλη βρέθηκε αντιμέτωπη με πιέσεις, αφαιρέσεις ναών και διώξεις κληρικών.
Από πνευματικής άποψης, αυτό είναι καίριο: Ότι η ενότητα δεν οικοδομείται με νόμους και διοικητικές πράξεις. Όταν η Εκκλησία επιβάλλεται μέσω της πολιτικής εξουσίας, αλλοιώνεται το ευαγγελικό της ήθος. Το σχίσμα παύει να είναι αφηρημένη έννοια και γίνεται καθημερινός πόνος για τους πιστούς.
ΣΤ.- Γιατί αυτό είναι σοβαρό εκκλησιολογικό πρόβλημα
Εδώ βρίσκεται και το βαθύτερο πρόβλημα: η Εκκλησία, που καλείται να είναι χώρος συμφιλίωσης, εμφανίζεται ως πεδίο καταναγκασμού. Και αυτό αποτελεί ήττα όχι μόνο για μία πλευρά, αλλά για την Ορθοδοξία συνολικά.
Η Ορθοδοξία δεν αντιλαμβάνεται την ενότητα ως διοικητική ρύθμιση αλλά ως ευχαριστιακή και πνευματική κοινωνία. Όταν δύο επίσκοποι διεκδικούν την ίδια έδρα, δύο «εκκλησίες» τελούν χωριστά μυστήρια στον ίδιο χώρο, και η μία επικαλείται την κρατική ισχύ για να επιβληθεί σε βάρος της άλλης, τότε η Εκκλησία παύει να είναι χώρος συμφιλίωσης και μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης.
Εδώ βρίσκεται και το πιο βαρύ πνευματικό φορτίο της απόφασης: ακόμη κι αν υπήρχαν κανονικά επιχειρήματα, το αποτέλεσμα ήταν η διάρρηξη της εκκλησιαστικής ειρήνης. Αυτό ακριβώς ήταν που φοβόταν και προειδοποιούσε ο Αναστάσιος Αλβανίας: ότι η απουσία πανορθόδοξης συναίνεσης θα οδηγούσε όχι σε θεραπεία, αλλά σε εμβάθυνση του σχίσματος.
Ζ.- Ποιο είναι το πνευματικό νόημα του σχίσματος;
Εδώ η Ορθοδοξία είναι αμείλικτη – και προς όλες τις πλευρές.
α) Το σχίσμα δεν είναι «δικαίωση». Στην Στην ορθόδοξη θεολογία: το σχίσμα δεν δικαιώνει κανέναν, ακόμη κι αν κάποιος έχει κανονικά επιχειρήματα. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει (σε ελεύθερη απόδοση): «Ούτε το αίμα του μαρτυρίου δεν ξεπλένει το σχίσμα». Δηλαδή: το σχίσμα είναι πνευματική αποτυχία, όχι νίκη.
β) Το σχίσμα είναι ρήξη κοινωνίας, όχι απλώς διαφωνία. Η Εκκλησία δεν είναι ιδεολογική λέσχη ούτε διοικητικός οργανισμός. Είναι ευχαριστιακή κοινωνία. Όταν αυτή σπάει, η αλήθεια παύει να λειτουργεί σωτηριολογικά, η κανονικότητα χάνει το θεραπευτικό της νόημα, και η Εκκλησία κινδυνεύει να μοιάσει με «θεσμό εξουσίας». Γι’ αυτό και το σχίσμα θεωρείται βαρύτερο από αίρεση: η αίρεση πληγώνει την αλήθεια, το σχίσμα πληγώνει την αγάπη.
γ) Το πνευματικό μήνυμα του σημερινού σχίσματος. Αν το δούμε με πνευματικούς όρους (και όχι προπαγανδιστικούς), το σχίσμα λέει κάτι σκληρό σε όλους. Στο Φανάρι, ότι η κανονική εξουσία χωρίς συναίνεση γίνεται εξουσία χωρίς ειρήνη. Στη Μόσχα, ότι η υπεράσπιση της «κανονικής επικράτειας» με κρατική ισχύ ακυρώνει το Ευαγγέλιο. Σε όλους μας, ότι η Εκκλησία, όταν μπαίνει στη λογική γεωπολιτικών νικών, χάνει την πνευματική της μαρτυρία.
Ποιος χρεώνεται λοιπόν το σχίσμα; Η ευθύνη δεν είναι συμμετρική, αλλά πραγματική.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο φέρει την πρωτογενή θεσμική ευθύνη, καθώς προχώρησε μονομερώς σε πράξη πανορθόδοξης εμβέλειας και ενώ γνώριζε ότι σημαντικό μέρος της της Ορθοδοξίας δεν το αποδεχόταν.
Η Μόσχα φέρει τη δευτερογενή και κλιμακωτή ευθύνη, καθώς επέλεξε τη διακοπή ευχαριστιακής κοινωνίας, γενίκευσε τη ρήξη και τη συνέδεσε άμεσα με κρατική, εθνική και πολεμική ρητορική.
Το ουκρανικό κράτος και οι τοπικοί μηχανισμοί φέρουν βαριά ποιμαντική ευθύνη, μετατρέποντας το σχίσμα σε καταναγκασμό με αφαιρέσεις ναών, διώξεις κληρικών, περιορισμό της εκκλησιαστικής ζωής των αντίθετων.
Με απλά λόγια: το Φανάρι άνοιξε την πληγή, η Μόσχα αρνήθηκε οποιαδήποτε θεραπεία και την έκανε μόνιμη. Στην Ορθοδοξία, όμως, το σχίσμα δεν δικαιώνει κανέναν. Είναι πνευματική αποτυχία όλων.
Η.- Υπάρχει θεολογική οδός εξόδου από το σχίσμα;
Ναι, υπάρχει. Αλλά είναι στενή, επώδυνη και πολιτικά ασύμφορη για όλους. Γι’ αυτό και μέχρι τώρα αποφεύγεται. Η Ορθοδοξία δεν θεραπεύει τα σχίσματα με νίκες, δικαστικές αποφάσεις, ή «τετελεσμένα». Τα θεραπεύει μόνο με μετάνοια, αναστολή ισχύος και κοινή διάκριση.
Για τη θεραπεία πρέπει να πληρωθούν πέντε προϋποθέσεις:
1) Πρώτη προϋπόθεση: αναγνώριση του σχίσματος ως πνευματικής αποτυχίας. Όχι ως «γεωπολιτική αναγκαιότητα», «κανονική δικαίωση» ή «ιστορική επιτυχία». Αλλά ως αποτυχία της Εκκλησίας να διαφυλάξει την ενότητα. Αν καμία πλευρά δεν πει έστω σιωπηρά: «αμαρτήσαμε κατά της ενότητας», τότε δεν υπάρχει εκκλησιαστική λύση, μόνο διπλωματική διαχείριση. Χωρίς αυτό, όλα τα επόμενα είναι προσχήματα.
2) Δεύτερη προϋπόθεση: αναστολή επιβολής – όχι άρση θέσεων. Θεολογικά κρίσιμο σημείο: Η Εκκλησία δεν απαιτεί να αλλάξει αμέσως κανείς άποψη, αλλά απαιτεί να σταματήσει η επιβολή. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι στην Ουκρανία θα γίνει αναστολή κάθε κρατικής πίεσης, πάγωμα αφαιρέσεων ναών, θα εξασφαλιστεί πλήρης ελευθερία ύπαρξης και των δύο εκκλησιαστικών σωμάτων. Αυτό είναι ελάχιστο ευαγγελικό όριο. Χωρίς αυτό: η «ενότητα» θα είναι απλώς επικράτηση.
3) Τρίτη προϋπόθεση: πανορθόδοξη διαδικασία χωρίς προαπαιτούμενο «δικαίωσης». Εδώ βρίσκεται το μεγάλο εμπόδιο. Μια αληθινή πανορθόδοξη σύναξη δεν μπορεί να γίνει αν το Φανάρι προσέρχεται ζητώντας εκ των προτέρων αποδοχή του αυτοκεφάλου, ή η Μόσχα προσέρχεται ζητώντας εκ των προτέρων ακύρωσή του. Η μόνη εκκλησιολογικά σωστή βάση είναι: «ερχόμαστε όχι για να δικαιωθούμε αλλά για να θεραπευθούμε». Αυτό είναι πνευματικά τεράστιο και πολιτικά επώδυνο.
4) Τέταρτη προϋπόθεση: θεολογική επανεξέταση του ίδιου του μοντέλου εξουσίας. Το σχίσμα έφερε στην επιφάνεια ένα βαθύτερο πρόβλημα: Τι σημαίνει πρωτείο; Τι σημαίνει αυτοκεφαλία; Πότε η κανονικότητα παύει να είναι θεραπεία και γίνεται μηχανισμός ισχύος; Αν αυτά δεν επανεξεταστούν συνοδικά, το πρόβλημα δεν θα λυθεί. Απλώς θα μεταφερθεί αλλού (Βαλτική, Αφρική, Βαλκάνια). Το σημερινό σχίσμα είναι προειδοποίηση, όχι εξαίρεση.
5) Πέμπτη προϋπόθεση: το τελευταίο και δυσκολότερο, μετάνοια χωρίς νικητές. Η Ορθοδοξία γνωρίζει ότι η αλήθεια δεν θριαμβεύει με ήττες άλλων, αλλά με ταπείνωση όλων. Αυτό σημαίνει –ωμά αλλά αληθινά: Το Φανάρι να δεχθεί ότι η μονομέρεια τραυμάτισε την ενότητα. Η Μόσχα να δεχθεί ότι κρατικοποίησε την Εκκλησία. Και οι τοπικές, ανά τον κόσμο, ορθόδοξες εκκλησίες να δεχθούν ότι σιώπησαν για λόγους φόβου ή συμφέροντος.
Χωρίς αυτή τη συλλογική μετάνοια, δεν υπάρχει εκκλησιολογική έξοδος, μόνο διαχείριση ενός μόνιμου τραύματος.
Θ.- Υπάρχουν ιστορικά προηγούμενα θεραπείας σχισμάτων;
Ναι. Και μάλιστα σχισμάτων εξίσου πικρών. Κανένα δεν λύθηκε «γρήγορα» ή «καθαρά». Όλα λύθηκαν όταν εγκαταλείφθηκε η λογική της νίκης.
1) Το σχίσμα Φαναρίου – Βουλγαρικής Εκκλησίας (1872–1945)
Η Βουλγαρική Εκκλησία κηρύχθηκε σχισματική το 1872 λόγω του εθνοφυλετισμού. Το σχίσμα κράτησε 73 χρόνια. Το θεράπευσε, όχι η δικαίωση της μίας πλευράς, όχι η πλήρης «μετάνοια» της άλλης, αλλά η κοινή αναγνώριση ότι η διαίρεση είχε καταστεί πνευματικά αβάστακτη. Το Φανάρι αναγνώρισε την αυτοκεφαλία χωρίς να ακυρώσει πλήρως την αρχική του κρίση, και η Βουλγαρική Εκκλησία αποδέχθηκε την αποκατάσταση χωρίς θριαμβολογία. Καμία πλευρά δεν «κέρδισε». Κέρδισε η ενότητα.
2) Το σχίσμα Μόσχας – Γεωργίας (1917–1943)
Η Γεωργιανή Εκκλησία ανακήρυξε αυτοκεφαλία μονομερώς το 1917. Η Μόσχα την αρνήθηκε επί δεκαετίες. Η αποκατάσταση ήρθε, χωρίς να αναιρεθούν πλήρως οι αρχικές θέσεις, εν μέσω γεωπολιτικών πιέσεων (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), με σιωπηρή αμοιβαία υποχώρηση. Το σχίσμα έληξε όχι με δικαστική κρίση, αλλά με εκκλησιαστική συγκατάβαση.
3) Το «μικρό αλλά διδακτικό» σχίσμα της Εσθονίας (1996)
Η αντιπαράθεση Φαναρίου–Μόσχας για την Εσθονία οδήγησε σε διακοπή κοινωνίας. Η δοθείσα λύση δεν έλυσε μεν το κανονικό ζήτημα πλήρως, αλλά επέτρεψε τη συνύπαρξη δύο δομών χωρίς αμοιβαίο αποκλεισμό. Η Εκκλησία προτίμησε ειρήνη με ασάφεια, παρά καθαρότητα με ρήξη.
Συμπέρασμα: Η Ορθοδοξία δεν θεραπεύει σχίσματα με απόλυτες λύσεις, αλλά με υπομονή, σιωπηρές υπαναχωρήσεις και κοινή φροντίδα για το σώμα.
Ι.- Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο σήμερα; (και γιατί δεν είναι θεολογικό)
Το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι τα κανονικά επιχειρήματα. Είναι κάτι βαθύτερο και πιο επικίνδυνο: η ταύτιση της εκκλησιαστικής αλήθειας με την πολιτική επιβίωση.
Θα το πω ωμά. Το Φανάρι φοβάται την υποχώρηση Όχι θεολογικά – υπαρξιακά. Αν φανεί ότι «υποχωρεί», φοβάται ότι θα χάσει τον οικουμενικό/συντονιστικό του ρόλο, θα ακυρωθεί το πρωτείο ευθύνης, θα δημιουργηθεί προηγούμενο αμφισβήτησης. Έτσι, η αυτοκεφαλία της Ουκρανίας γίνεται ζήτημα κύρους, όχι μόνο κανονικότητας.
Η Μόσχα πάλι φοβάται την ήττα. Όχι εκκλησιαστικά – γεωπολιτικά. Η Ουκρανία δεν είναι απλώς «μία Εκκλησία». Είναι ο πυρήνας της ρωσικής εκκλησιαστικής ταυτότητας (Κίεβο = βάπτισμα των Ρως). Υποχώρηση εδώ σημαίνει αποδοχή ότι η «Τρίτη Ρώμη» δεν είναι αυτονόητο κέντρο. Και αυτό είναι αδιανόητο για το σημερινό ρωσικό αφήγημα.
Οι άλλες τοπικές Εκκλησίες φοβούνται το κόστος. Οι περισσότερες τοπικές Εκκλησίες βλέπουν το πρόβλημα, κατανοούν τον κίνδυνο, αλλά σιωπούν. Γιατί; Πολλές οι αιτίες: φόβος ρήξης, οικονομικές εξαρτήσεις, πολιτικές πιέσεις. Η σιωπή αυτή είναι θεολογικά βαρύτατη.
Το τραγικό παράδοξο λοιπόν είναι ότι όλοι μιλούν στο όνομα της Εκκλησίας, αλλά κανείς δεν τολμά το κόστος της Εκκλησίας. Και το κόστος είναι απώλεια κύρους, απώλεια επιρροής, απώλεια ελέγχου. Χωρίς αυτά, όμως δεν υπάρχει σταυρός, άρα ούτε ανάσταση.
ΙΑ.- Καταληκτικός στοχασμός
Το σημερινό σχίσμα δεν είναι απλώς σύγκρουση Φαναρίου και Μόσχας. Είναι καθρέφτης. Δείχνει τι συμβαίνει όταν η κανονικότητα αποσπάται από την αγάπη και η αλήθεια από την ενότητα. Στην ορθόδοξη παράδοση, το σχίσμα δεν ξεπερνιέται με δικαίωση αλλά με μετάνοια. Όχι ατομική μόνο, αλλά συλλογική. Όταν όλοι δεχθούν να χάσουν κάτι – κύρος, έλεγχο, βεβαιότητες – τότε μόνο μπορεί να ξαναγεννηθεί η κοινωνία. Μέχρι τότε, το σχίσμα παραμένει ανοιχτή πληγή. Και ίσως, όσο οδυνηρό κι αν είναι, αυτή η πληγή να είναι η τελευταία υπενθύμιση ότι η Εκκλησία υπάρχει όχι για να κυβερνά τον κόσμο, αλλά για να τον θεραπεύει.
ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
ΜΕ ΒΑΣΗ ΔΙΑΡΡΕΥΣΑΣΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΣ-ΒΑΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΥΤΗ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣΚΟ-ΚΑΡΝΑΒΑΛΟ ''ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ'' Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΩΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣ-ΥΠΟΧΕΙΡΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΟ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, ΕΚΒΙΑΖΕΙ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΘΙΣΤΑΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΙΛΕΓΕΙ ΕΙΣ ΠΑΝ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕΝΟ ΡΕΥΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΥΡΙΩΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΣΤΟΧΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΔΕΣΗ ΤΟΥ ΑΡΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ!!!
ΚΑΘΩΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ, ΕΙΣ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΔΕΝ ΕΧΩΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟ ΛΕΓΟΜΕΝΟ ΄΄ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ'', ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΓΙΝΩΜΕΘΑ ΑΠΑΘΕΙΣ (ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΙ, ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΠΕΙΝ) ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΜΙΑΣ ΤΕΛΕΙΑΣ ΕΚΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΑΞΙΟΚΟΛΑΣΤΟΥ ΠΑΠΟΛΑΤΙΝΙΚΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΔΕΥΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΚΟΙΝΟ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΕΦΕΤΟΣ ΤΟ 2026, ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ.. ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ ΑΝΩΘΕΝ, ΚΑΘΩΣ ΑΠΕΤΡΑΠΗΣΑΝ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΤΟ 2025 ΠΑΡ΄ΟΤΙ ΚΑΙ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΑ ΣΥΝΕΠΕΣΕ ΤΟΤΕ (ΚΑΙ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 1924) ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΕ ''ΕΚΕΙΝΟ'' ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΠΕΝΕΒΗ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΑΠΕΒΙΩΣΕ (21 ΑΠΡ. 2025 ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΕΝΑ ΘΑΝΑΤΟ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ).. ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΑ ''ΚΟΙΝΟ ΠΑΣΧΑ'' ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΘΕΙ ΠΟΤΕ.. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΕΦΕΤΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ.. ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ..
ΚΑΙ ΔΙΑ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΜΑΣ ΘΑ ΤΟΝΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ, ΟΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΠΙΠΤΟΝΤΕΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ ΕΙΣ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, ΜΑΣΚΟΦΟΡΟΙ (ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΣΤΑΙ) ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ.. ΜΠΕΡΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΣΚΕΣ ΚΑΙ ''ΤΕΛΕΤΕΣ'' ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΑ ΟΛΑ ΞΕΝΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΒΔΕΛΥΚΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΒΛΗΤΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ..
ΟΙ ΒΑΥΑΡΟΙ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙ
Την 1η Μαΐου του 1776 στο Ingolstadt της Βαυαρίας, με τη σιωπηρή συνοδευση των αρχαίων τελετών της Νύχτας της Βάλπουργις, ο καθηγητής Adam Weishaupt ίδρυσε έναν οργανισμό που θα σφράγιζε την ιστορία με το σημάδι της απόλυτης μυστικότητας. Δεν ήταν απλά μια ακαδημαϊκή λέσχη. Ήταν το Τάγμα των Τελειοποιητών, ένα όνομα που έκρυβε μια βαθιά ιδεολογική επιθυμία: την ανατροπή της υπάρχουσας τάξης μέσω της πλήρους τελειοποίησης των μελών του, σε πνευματικούς, ηθικούς και τελικά, πολιτικούς όρους. Ο Weishaupt, ''άνθρωπος του φωτός του Διαφωτισμού'', επέλεξε για σύμβολό την κουκουβάγια της Μινέρβας (Αθηνάς), που ατενίζει από τις σελίδες ενός ανοιχτού βιβλίου.
Το πρώτο διακριτικό χαρακτηριστικό ήταν η ασφυκτική ιεραρχία. Μια πυραμίδα σκέψης και εξουσίας με βάση τους ανυποψιαστους Νεόφυτους, που ''απογειωνόταν'' μέσω των Αδελφών της Μινέρβας και των Μικρών Ιλλουμινάτων, προς τα στελέχη. Αλλά ο αληθινός πυρήνας της εξουσίας, ο ίδιος ο μηχανισμός της συνωμοσίας, βρισκόταν στα ανώτερα, τα άρρητα «μείζονα μυστήρια». Εκεί κυβερνούσαν οι ''Ιερείς'' της νέας θρησκείας, οι αντιβασιλείς της πολιτικής, οι μάγοι της μεταφυσικής και, στην κορυφή, ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς.
Η πορεία προς το εσωτερικό κύκλωμα ήταν ένας διαδοχικός, υποχρεωτικός διαμελισμός της προηγούμενης ταυτότητας, πιστοποιούμενος με όρκους που δοκίμαζαν τα όρια της ανθρώπινης ψυχολογίας.
Στο στάδιο του νεόφυτου, ο υποψήφιος ορκιζόταν πίστη στο βωμό της μυστικότητας. Παραδέχονταν ότι οποιαδήποτε διαρροή θα τον καταδίκαζε στην αιώνια μοίρα του προδότη, στην «οργή της ανθρωπότητας και την περιφρόνηση απο κάθε καλό ανθρωπο». Αλλά ο όρκος δεν ήταν μόνο αμυντικός. Ήταν επιθετικός. Ο νεόφυτος δεσμευόταν να παρακολουθεί, να καταγράφει, να ανιχνεύει. Έπρεπε να μετατραπεί σε πράκτορα, να δίνει λεπτομερείς αναφορές για συνομηλίκους, συγγενείς, γείτονες – συχνά για ανθρώπους που δεν γνώριζε καν – σε μια πρακτική που σφράγιζε την έξοδό του από την κοινωνία των ανθρώπων.
Στην Τάξη του Μινερβάλ, μέσα στο τελετουργικό ημίφως μιας «εκκλησίας της Μινέρβας», η αποκήρυξη γινόταν ολοκληρωτική. Η μάσκα και η μανδύας ήταν τα τελικά σύμβολα μιας συμβολικής θανάτωσης. Ο νεοφώτιστος ορκιζόταν πλέον ότι το Τάγμα ήταν το απόλυτο αγαθό, υπεράνω της οικογένειας, της πατρίδας, του Θεού. Οι γονείς, οι αδελφοί, η θρησκεία γίνονταν ανύπαρκτες έννοιες, προς διάλυση. Η προσωπική ευημερία, η φήμη, η άνεση, ακόμα και η ζωή, κηρύσσονταν θύματα άξια να προσφερθούν στο βωμό του ευρύτερου Σχεδίου.
Και τελικά, στις Υπέρτατες Βαθμίδες, ο τελικός μπελάς. Σύμφωνα με τα ιστορικά διατάγματα καταστολής και τη Μαρτυρία του Αποστάτη, ο ορκιζόμενος συμμετείχε σε τελετές «όρκων αιμομιξίας». Αρνιόταν δημοσίως, με λέξεις και πράξεις, τη χριστιανική πίστη και κάθε άλλο θρησκευτικό σύστημα, υπόκυπτων στη «Φυσική Θρησκεία» της ομάδας. Όρκιζε να προδώσει, να καταστρέψει, να διαλύσει τη χώρα και το έθνος του αν αυτά στεκόντουσαν στον δρόμο των στόχων του Τάγματος. Στον απόγειο, στον βαθμό του Μάγου ή του Βασιλιά, ο όρκος κορυφωνόταν με μια τελετουργική, συμβολική αλλά ψυχολογικά ολοκληρωτική, «αυτοθυσία». Το άτομο προσέφερε τη ζωή του, τη βούλησή του, την ίδια του την ύπαρξη ως προσφορά στο μηχανισμό της συνωμοσίας, ολοκληρώνοντας τη μεταμόρφωσή του από ελευθερα σκεπτομενο και δραστηριο πολίτη σε ενα εργαλείο στην απολυτη εξουσια της οργανωσης.
Το έργο της Βαυαρικής Αστυνομίας τα χρόνια 1786-1787 ήταν αποκαλυπτικό. Στο σπίτι του ανώτερου στελέχους Xavier von Zwack, βρέθηκε ένας θησαυρός εγγράφων που αποτέλεσαν τη νομική και δημόσια βάση της καταστροφής τους. Το Einige Originalschriften des Illuminaten Ordens δεν ήταν απλή ανάγνωση. Ήταν μια εικόνα ενός εσωτερικού κόσμου που προκαλούσε αηδία και φόβο. Ανάμεσα σε κώδικες κρυπτογράφησης και λίστες μελών, ξεχώριζαν:
Η «Υπεράσπιση της Αυτοκτονίας», ένα κείμενο που απομάκρυνε την ηθική στάση ενάντια στην πραξη της αυτοκτονιας, ανοίγοντας τον δρόμο για τη θυσία του ατόμου, στον βωμο της θελησεως-αποφασεως της οργανωσης.
Η «Υπεράσπιση του Αθεϊσμού» και το ανοιχτά εχθρικό προς τη θρησκεία κείμενο «Besser als Horus», που επιβεβαίωναν την αντιΧριστιανική βάση της ιδεολογίας τους.
Ιατρικές Οδηγίες για Εκτρώσεις (τρία διαφορετικά έγγραφα). Η παρουσία τους στα μυστικά αρχεία μιας ανδρικής οργάνωσης δεν ήταν απλή συγκυρία. Ερμηνεύτηκε ως απόδειξη μιας ψυχρής, οργανωμένης προσέγγισης στον έλεγχο της ζωής και του θανάτου, της δυνατότητας να τερματίζεται ανεπιθύμητη αναπαραγωγή, είτε για προσωπικούς λόγους μελών, είτε ως αποτελεσμα μεθοδου πίεσης ή εκδίκησης.
Οδηγίες για Πρόκληση «Furor Uterinus». Ένα σκοτεινό έγγραφο που περιέγραφε μεθόδους για να προκαλέσει κανείς υστερική, ανεξέλεγκτη σεξουαλική επιθυμία σε γυναίκες. Στο πλαίσιο μιας οργάνωσης εστιασμένης στην υπονόμευση και τον έλεγχο, αυτό το έγγραφο κρύβει ένα φρικτό δυναμικό: να χρησιμοποιηθεί ως όπλο για τη διαίρεση οικογενειών, τη δυσφήμηση αντιπάλων ή ακομη και τον συναισθηματικό εκβιασμό.
Αλλά το απόγειο των αποκαλύψεων ήρθε από το κάστρο Sandersdorf. Στα έγγραφα του Nachtrag βρέθηκε η αλληλογραφία του ίδιου του Weishaupt, του «Σπάρτακου». Και εκεί, με λεξιλόγιο που δεν άφηνε πολλά περιθώρια ερμηνείας, υπήρχαν αναφορές στη θεωρητική ή πρακτική χρήση δηλητηρίων. Ήταν συζητήσεις για την εξουδετέρωση, την απομάκρυνση, εμποδίων και εχθρών της οργανωσης. Μαζί με λεπτομερείς οδηγίες για τον χειρισμό και την εξουδετέρωση τέτοιων ατόμων και σχέδια συστηματικής διείσδυσης σε όλους τους κλάδους της εξουσίας, η εικόνα που άρχισε να διαμορφώνεται ήταν αυτή μιας βάναυσης, αποφασιστικής και εγκληματικά προσανατολισμένης ομάδας.
ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ
Οι αποστάτες έδωσαν φωνή στα γραπτά στοιχεία. Ο Joseph Utzschneider, πρώην μέλος υψηλού επιπέδου, σε επιστολή του προς τη Μεγάλη Δούκισσα, έριχνε φως στις πρακτικές: κατήγγειλε ότι το Τάγμα θεωρούσε τη δολοφονία εχθρών μέσω δηλητηρίων αποδεκτή πρακτική, ότι η θρησκεία ήταν για αυτούς ανοησία και ότι ενεπλάκησαν σε πολιτική συνωμοσία υπέρ ξένης δύναμης (Αυστρίας) κατά της πατρίδας τους (Βαυαρίας).
Η στάση των αρχών ήταν ξεκάθαρη. Ο Πάπας Πίος ΣΤ' αφόρισε τους Ιλλουμινάτι, κηρύσσοντας την ιδιότητά τους ως ασύμβατη με την καθολική πίστη. Η Βαυαρική Κυβέρνηση, με διαδοχικά διατάγματα που κορυφώθηκαν σε ποινή θανάτου για στρατολόγηση, τους κατήγγειλε επίσημα για συνωμοσία κατά της θρησκείας και του κράτους, βασισμένη ακριβώς στα κατασχεθέντα κείμενα.
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Ο στόχος δεν ήταν ποτέ απλώς φιλοσοφικός. Ήταν πρακτικός και επαναστατικός: η δημιουργία μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων (Novus Ordo Seclorum), μιας παγκόσμιας αναδιάρθρωσης υπό την εγκεφαλική καθοδήγησή τους. Η μέθοδος, όπως διαφαίνεται από έγγραφα και μαρτυρίες, ήταν ολοκληρωτική υπονόμευση. Διείσδυση σε Ελευθεροτεκτονικά καταστήματα, θρησκευτικούς θεσμούς, πανεπιστήμια και κυβερνητικά όργανα, όχι για συμμετοχή, αλλά για κατάληψη και εκτροπή. Ο έλεγχος της εκπαίδευσης θεωρούνταν κρίσιμος για τον εποικοδομητικό προγραμματισμό των μελλοντικών γενεών.
Στον πυρήνα της στρατηγικής τους ήταν η αρχή της «Ηθικής Σαπίλας», που διατύπωσε ο ίδιος ο Weishaupt: «Για τον υψηλότερο σκοπό, όλα τα μέσα είναι επιτρεπτά». Αυτό μεταφράστηκε σε μια εγκληματική νοοτροπία που περιελάμβανε: δωροδοκία, εκβιασμό, συστηματικό ψεύδος και προπαγάνδα για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, και ένα εσωτερικό σύστημα συναισθηματικού εκβιασμού, όπου τα προσωπικά μυστικά των μελών γίνονταν δεσμά για να τους κρατούν αιχμαλώτους.
Η ιστορική κληρονομιά τους, όπως διατυπώνεται από δεκάδες θεωρητικές πηγές και μαρτυρίες από τότε έως σήμερα, είναι μια μακριά αλυσίδα γεγονότων που τους αποδίδουν κρυφό ρόλο. Τους συνδέουν με τη βία και τον αθεϊσμό της Γαλλικής Επανάστασης, ως μοχλό για την καταστροφή της Παλαιάς Τάξης. Τους τοποθετούν στο επίκεντρο των Παγκόσμιων Πολέμων και των σύγχρονων γεωπολιτικών αναταραχών, ως μηχανισμό για την εκούσια αποδυνάμωση των εθνών-κρατών και τη δημιουργία κρίσεων που απαιτούν παγκόσμιες λύσεις.
Σύμφωνα με την ενοποιημένη αφήγηση που κυκλοφορεί οι Ιλλουμινάτι δεν εξαλείφθηκαν ποτέ. Διέφυγαν, διασπάστηκαν, και ενσωματώθηκαν στον πυρήνα του παγκόσμιου οικονομικού, πολιτικού και μέσου κατεστημένου.
Η σύγχρονη εικόνα τους είναι μια υπερ-ελίτ που λειτουργεί πάνω από τους νόμους των εθνών. Ελέγχουν τις διεθνείς τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ρεύματα, καθορίζοντας την τύχη οικονομιών. Κατέχουν τα ΜΜΕ και τη μαζική ψυχαγωγία, σχεδιάζοντας την πολιτισμική αφήγηση και προκαλώντας ηθική διάβρωση. Χρησιμοποιούν σύμβολα – την πυραμίδα με το παντοδύναμο μάτι, τους οβελίσκους, τις κρυφές χειραψίες – ως κρυφή γλώσσα και ταυτόχρονα ως έναν περιφρονητικό χλευασμό των μη μυημένων.
Συνεχίζουν να πραγματοποιούν τελετές. Σε απομακρυσμένους, προστατευμένους χώρους, όπως το ετήσιο Συνέδριο Μπίλντερμπεργκ ή τα δάση του Bohemian Grove, όπου, σύμφωνα με ομολογίες και φήμες, πραγματοποιούνται σατανιστικές λειτουργίες και συμβολικές, αλλά βαθιά νοηματοδοτημένες, θυσίες – τελετές που ενισχύουν τη συνοχή τους και το αίσθημα της απόλυτης διαφοράς τους από τον κοινό κόσμο.
Είναι μέλη ή ο παρακινητής πίσω από διεθνή κινήματα όπως ο Μεταφορικός Σιωνισμός, με τον τελικό στόχο να μορφοποιήσουν μια παγκόσμια θεοκρατία υπό την αποκλειστική τους εξουσία. Ο Άνταμ Βάισχαουπτ ίσως να πέθανε στο Gotha το 1830, αλλά το σχέδιό του είναι ζωντανό. Το Τάγμα επιβιώνει ως ένας υπερ-οργανισμός, ο αόρατος χειρισμος πίσω από κάθε σημαντική παγκόσμια ανατροπή, ωθώντας ακράδαντα την ανθρωπότητα προς ενα τελικό προορισμό: μια ενιαία, συγκεντρωτική, απόλυτη Παγκόσμια Κυριαρχία.
Σύγχρονες ομάδες με το όνομα "Illuminati"
Σήμερα υπάρχουν διάφορες ομάδες που χρησιμοποιούν το όνομα "Illuminati" (π.χ. Ordo Templi Orientis με βαθμίδα "Epopt or Perfect Pontiff of the Illuminati", ή άλλες φρατερνικές οργανώσεις). Αυτές εχουν δομή, βαθμίδες (Novice, Minerval κ.λπ.), σύμβολα ή ονόματα από την ιστορική οργάνωση σαν συνεχεια τους.
Στην Ελλάδα, η εκπομπή ΘΕΜΑ UNCUT (Δεκέμβριος 2025) με τον Φρίξο Δρακοντίδη παρουσιάζει μια σύγχρονη ομάδα στην Αθήνα που αυτοαποκαλείται "Illuminati". Λειτουργεί σε περιορισμένο κτίριο με τελετές, λευκές στολές/μάσκες, βαθμίδες, "απαράβατους κανόνες", συμμετοχή πολιτικών και πρακτικές "ρουσφετιών" (εξυπηρετήσεων).
Σχέση με Βατικανό σήμερα
Το Βατικανό (Καθολική Εκκλησία) αφόρισε τους Ιλλουμινάτι τον 18ο αιώνα (Πάπας Πίος ΣΤ') λόγω αντιθρησκευτικής ιδεολογίας. Από τότε μέχρι σήμερα υπαρχουν ισχυρισμοι (π.χ. βιβλία Leo Lyon Zagami "Confessions of an Illuminati" Volume III, Dan Brown, underground sites, Reddit threads, Veterans Today, Catholic Stand) που μαρτυρουν:
- Σατανισμό ή μαγεία μέσα στο Βατικανό.
- Διείσδυση Illuminati/Jesuits/Freemasons στο Βατικανό για έλεγχο ή διάβρωση (π.χ. Alta Vendita 1859, Annibale Bugnini ως Freemason, Modernism).
- Σύνδεση με Illuminati για παγκόσμια κυριαρχία, NWO, ή κρυφή συνεργασία.
- Σατανιστικές πρακτικές (2025-2026 θεωρίες γύρω από Pope Leo XIV)
Το protothema μέσα στις τελετές των Illuminati στην Αθήνα: Πολιτικοί, ρουσφέτια και οι απαράβατοι κανόνες της αδελφότητας Για πρώτη φορά, ...
Το protothema μέσα στις τελετές των Illuminati στην Αθήνα: Πολιτικοί, ρουσφέτια και οι απαράβατοι κανόνες της αδελφότητας
Για πρώτη φορά, μέσω του ΘΕΜΑ Uncut τηλεοπτική κάμερα καταγράφει εικόνες μέσα στο ίδιο το κτίριο όπου πραγματοποιούνται οι τελετές της αδελφότητας
Για χρόνια, οι Illuminati κινούνταν στο όριο ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα. Φήμες, θεωρίες, ψίθυροι και αποσπασματικές μαρτυρίες συνέθεταν ένα σκοτεινό παζλ, χωρίς ποτέ να φωτίζεται το εσωτερικό του. Μέχρι σήμερα.
Στη νέα εκπομπή του ΘΕΜΑ UNCUT με τον Φρίξο Δρακοντίδη «Οι Τελετές των Illuminati στην Αθήνα», η έρευνα περνά σε άλλο επίπεδο.
Για πρώτη φορά, τηλεοπτική κάμερα καταγράφει εικόνες μέσα στο ίδιο το κτίριο όπου πραγματοποιούνται οι τελετές της αδελφότητας. Έναν χώρο που παρέμενε απολύτως απροσπέλαστος, ακόμα και για όσους γνώριζαν την ύπαρξή του.
Η εκπομπή δεν αναπαράγει θεωρίες συνωμοσίας ούτε ανακυκλώνει φήμες. Αντίθετα, επιχειρεί να απαντήσει με τεκμήρια και εικόνα σε ερωτήματα που για δεκαετίες προκαλούν αμηχανία.
Ποιοι συμμετέχουν, πώς οργανώνονται οι τελετές, ποια σύμβολα κυριαρχούν και ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος της αδελφότητας στη σύγχρονη κοινωνία.
Με μαρτυρίες ειδικών, ιστορική τεκμηρίωση και αποκλειστικά πλάνα, ο θεατής καλείται να δει όσα μέχρι σήμερα περιγράφονταν μόνο ψιθυριστά.
Αν νομίζατε ότι τα ξέρατε όλα αυτά, η συγκεκριμένη εκπομπή θα σας αναγκάσει να ξανασκεφτείτε.
https://www.protothema.gr/greece/article/1745027/mesa-stis-teletes-ton-illouminati-stin-athina-politikoi-rousfetia-kai-oi-aparavatoi-kanones-tis-adelfotitas/
https://www.youtube.com/watch?v=p1GmS29DPAs
